Аллакай, Ҳанӯз На (If this isn't correct I can try) Аллакай, Ноҳанӯз

Алакай, Ҳанӯз не

1 Коринфӣ 4:8-21

Муаллиф: Дэвид Стрейн

Пеш аз он ки мо шурӯъ кунем, бигзор ман бори дигар ба ҳамаи модарон дар ҷамоат саломҳои гарм дар рӯзи Модарӣ бигӯям. Дар замони кунунӣ, ки оилаҳо аз ҷониби фарҳанги мо ба фишорҳои зиёд дучор мешаванд, даъвати модарӣ талаботи қурбонӣ, шучоат ва сабрро дар бар мегирад. Мо дуруст аст, ки мо туҳфаи бузургро, ки ҳамаи шумо барои оилаҳо ва калисои мо ҳастед, ҷашн кунем. Мо барои шумо хеле миннатдорем. Шояд шумо имрӯз бо оилаатон барои истироҳат ба мо меҳмон ҳастед. Ва агар ин тавр бошад, мо махсусан шодем, ки шуморо истиқбол мекунем. Мо мехоҳем меҳмонони хуб бошем, чуноне, ки ман пештар гуфтам, бинобар ин, агар мо ба шумо ба ягон тарз хидмат кунем, мо мехоҳем, ки шумо ба мо бигӯед, ки чӣ тавр мо метавонем ин корро анҷом диҳем.

Бинобар ин, аксари мо имрӯз ҷашн мекунем; баъзе аз мо ҳастанд, ки барои онҳо имрӯз рӯзи Модарӣ ғамгин ва дардовар аст. Баъзе аз мо ба талафоти кӯдак ё талафоти модарӣ ноустувор ҳастем. Баъзе аз мо муддати дароз хоҳиш доштем, ки волидон бошем ва натавонистем кӯдакони худро дошта бошем. Бинобар ин, барои баъзе аз мо рӯзи Модарӣ имрӯз сахт аст. Бигзор ман танҳо бигӯям, агар ин шуморо тавсиф кунад, мо шуморо дӯст дорем, мо барои шумо дуо мекунем ва мо махсусан имрӯз дуо мекунем, ки Худованд дили шуморо тасаллӣ диҳад.

Агар шумо ба Калисои Пресвитериани якум нав ҳастед, шумо кӯшиши оддии мо дар мавриди ваъзро пай бурдед, ки мо ба воситаи қисматҳои калонтарини матни Библия, қисмату ба қисмат, аз рӯи оят кор мекунем. Мо ин корро мекунем, зеро мо мехоҳем, ки худро ба итоати Библия, ба ҷои он ки ба назари худ интихоб кунем, тобеъ кунем. Ва ин маънои онро дорад, ки вақте ки мо аз рӯи мактуби Паулус ба 1 Коринфӣ кор мекунем, субҳ ин рӯз мо ба 1 Коринфӣ боби 4, аз оят 8 то охири боб расидем. Бинобар ин, лутфан, агар шумо хоҳед, ки як нусхаи Матни Муқаддасро аз курсӣ дар пеши худ гирифта, ба он ҷо бо ман равед; саҳифа 954 дар Библияҳои калисо. 1 Коринфӣ боби 4 дар оят 8, то охири боб.

Агар мо хонем, иҷозат диҳед, ки ман ба шумо каме хотиррасон кунам, ки мо то ҳол дар мактуби Паулус чӣ гуна будем. Келисоҳои Корфуняӣ ба ҷудоӣ ва доварӣ ва парокандаӣ ғарқ шудаанд ва ин аз ҷониби гунҳаи ғурур ба вуҷуд омада ва афзоиш ёфтааст. Онҳо дар бораи худ бофтан мекарданд. Ва Паулус ба Корфуняиҳо навиштааст, то ки ин масъалаҳоро ҳал кунад. Ва ин мавзуъ воқеан аз нимаи дуюми боби 1 то ҳол ишғол кардааст. Ва ҳангоме ки мо қисми охирини боби 4-умро баррасӣ мекунем, мо мебинем, ки Паулус муҳокимаи худро дар бораи ин масъалаҳо - ғурур ва ҷудоӣ ва доварӣ дар Корфун - ба итмом мерасонад. Мо ду ҳафта пеш боби 4-умро дида будем. Аятҳои 1 то 5 ба мо таълим медиҳанд, ки чӣ гуна бо ғурур ва доварӣ муносибат кунем, вақте ки мо дар зери доварии дигарон қарор дорем. Дар он ҷо дар аятҳои 6 ва 7, мо ҳафтаи гузашта дидем, Паулус ба мо кӯмак мекунад, ки бо ғурур ва доварӣ ва парокандагии он муносибат кунем, вақте ки мо дар дили худ ғурурро пайдо мекунем.

Ва ҳоло субҳи ин ҷо Паулус ду нуқтаи охиринро дар бораи ғурур ва ҷудоӣ дар Корфун ба миён мегузорад. Дар аятҳои 8 то 13 ӯ бо интизориҳои нодурусти Корфуняиҳо сарук мекунад; интизориҳои нодурусти онҳо. Ва сипас дар аятҳои 14 то 21, ӯ таълимномаи оилавӣ дорад. Интизориҳои нодуруст ва таълимномаи оилавӣ. Ин ду мавзӯъи бузург, сарлавҳаҳое, ки мо таълимоти Паулусро баррасӣ мекунем - интизориҳои нодуруст ва таълимномаи оилавӣ. Пеш аз он ки мо диққати худро ба шунидани Каломи Худо ва таълим додани он равона кунем, иҷозат диҳед, ки каме вақт ҷудо кунем ва аз Худо хоҳиш кунем, ки ба мо кӯмак кунад, вақте ки мо дуо мекунем. Оё шумо бо ман дуо мекунед?

Эй Падари мо, мо Туро дӯст дорем ва аз ҳаққият ва адолат шаҳват ва ташнаги дорем. Мо ваъдаи Наҷотдиҳандаи худро ба ёд меорем, ки онҳое, ки аз ҳаққият ва адолат шаҳват ва ташнаги доранд, пур хоҳанд шуд. Ва ҳамин тавр, ҳамчун фарзандони Ту, мо меоем, ки барои дуо мегӯем, ки Ту ваъдаи худро дар таҷрибаи мо ин субҳ иҷро кунӣ. Ва аз ҷониби корҳои Рӯҳи Қудс, дилҳои моро бо Каломи Муқаддаси Ту ғизо деҳ, ба хотири Исо. Ами́н.

Қуръони муқаддас, боб 4, ояти 8. Ин аст Каломи Худои Қудратманд:

Аллакай ҳамаи чизҳои шумо ҳаст! Аллакай шумо бой шудаед! Бездаи мо шумо подшоҳ шудаед! Ва қабул карда шуд, ки шумо ҳукмронӣ кунед, то ки мо бо шумо ҳукмронӣ кунем! Зеро ман фикр мекунам, ки Худо моҳиятҳои расулиро чун охири ҳама, монанди мардони ҳукмшуда ба марг, зоҳир кардааст, чунки мо ба чашми ҷаҳон, фариштагон ва одамон як тамошо шудаем. Мо ба хотири Масиҳ ҳамашӣ ҳастем, аммо шумо дар Масиҳ ҳикмат доред. Мо заиф ҳастем, аммо шумо қавӣ ҳастед. Шумо дар эътибор ҳастед, аммо мо дар нописандӣ ҳастем. То саати ҳозира мо гурусна ва ташна, камбағалона либос ва палатак ва бехона ҳастем, ва мо меҳнат мекунем, бо дасти худ кор мекунем. Вақте ки моҳият мешавем, мо баракат мекуем; вақте ки таъқибот мекунем, мо тоб оварда мекунем; вақте ки бадгӯӣ мекунем, мо дуо мекунем. Мо шудаем ва ҳанӯз ҳам, монанди ғуборҳои ҷаҳон, партовҳои ҳамаи чизҳо ҳастем.

Ман ин чизҳоро наменависам, то шуморо хиҷил созам, балки то шуморо ба ҳайси фарзандони дӯстдоштаам маслиҳат диҳам. Чунки агар шумо дар Масиҳ роҳнамоёни бисёр дошта бошед, пас шумо падарони зиёда аз ин надоред. Зеро ман падари шумо дар Масиҳ Исои Масиҳ аз тариқи Инҷил шудаам. Ман шуморо даъват мекунам, ки ба ман тақлид кунед. Аз ин рӯ, ман Тимотиюн, фарзанди дӯстдошта ва содиқи худро дар Худованд, фиристодам, то шуморо аз роҳҳои ман дар Масиҳ ёд диҳад, ки ман онҳоро дар ҳар як калисо таълим медиҳам. Баъзеҳо кибриёнанд, гоҳ онҳо фикр мекунанд, ки ман ба сӯи шумо нахоҳам омад. Вале ман ба зудӣ ба сӯи шумо хоҳам омад, агар Худованд хоҳад, ва ман хоҳам дид, ки на суханони ин одамони кибриёро, балки қудрати онҳоро. Зеро подшоҳии Худованд дар сухан нест, балки дар қудрат аст. Чи мехоҳед? Оё ман бо чӯб ба сӯи шумо биёям, ё бо муҳаббат дар рӯҳи нармӣ?

Ӯроӣ, ва мо ба Худованд шукр мегузорам, ки бо мо дар Каломи муқаддаси худ сухан гуфт.

Интизориҳои Нодуруст

Чунончӣ ки ман гуфтам, аввалин чизе ки ман мехоҳам шумо дар ин ҷо бубинед, ин аст, ки аксуламали Павлус ба интизориҳои нодурусти корнелиҳо мебошад. Онҳо интизориҳои нодуруст дар бораи ҳаёти масеҳӣ доштанд. Вақте ки ман баъзан имконияти машваратро пеш аз тӯй дорам, ман бо ҷуфти оиладор дар бораи чор хати хатарнок, ки дар ҳар оила гузаранд, сӯҳбат мекунам. Қариб ҳар муноқишае, ки шумо доред, ба яке аз ин чор чиз дар як рӯ или дигар робита дорад. Оё шумо омодаед? Ман фикр мекунам, ки шумо метавонед онҳоро фараз кунед. Чор хати хатарнок - пул, ҷинс, хешовандони зану шавҳар ва кӯдакон. Чор хати хатарнок. Аксарияти шумо дар бораи ҳамаи ин чизҳо муноқиша мекунед, ман медонам. Мо ҳама ба ин рӯй медиҳем. Аксарияти норозигииҳо ва мушкилот дар оила ба яке аз инҳо робита дорад. Ва сабаби он, ки онҳо аксар вақт манбаи низоъ мебошанд, бо чизе дигар, ки аз ҳамаи онҳо мегузарад ва онҳоро ин қадар хатарнок месозад, робита дорад. Ва ин интизориҳои нодуруст мебошад. Мо аз ҳад зиёд интизор мебошем. Мо дар бораи чӣ тавр чизҳо хоҳанд буд ё дар бораи ниёзҳои зану шавҳар ё қобилиятҳои худ ғайривоқеъӣ ҳастем. Мо ҳамаи намудҳои фарзро мекунем, ки мо дуруст муошират намекунем ё музокира намекунем. Ва интизориҳои нодурусти мо пул, ҷинс, хешовандони зану шавҳар ва кӯдаконро на манбаи шодӣ ва қувват дар оилаи мо месозад, балки аксар вақт нуқтаи тензия ва манбаи низоъ. Интизориҳои нодуруст метавонанд шодӣ аз ҳама чизро буранд. Ва агар мо эҳтиёт нашавед, интизориҳои нодуруст ҳатто муносибатҳои моро вайрон карда метавонанд.

Дар ҷамоатҳои Корфуҳод ҳамин тавр буд – интизориҳои нодуруст шурӯъ карда буданд, ки муносибатҳо ва ихтилофотро ба вуҷуд меоваранд. Онҳо интизориҳои нодуруст дар бораи табиати ҳаёти масеҳӣ доштанд. Биёед бо ҳам ба аятҳои 8 то 13 нигарем. Инҳоя чизҳое буданд, ки корфуҳод дар бораи худ мегуфтанд. Павлус онҳоро ба хонандагони худ бо беш аз як дамирғи оҳанин, ҳатто саркашӣ инъикос медиҳад. Оё шумо онро дар матн мебинед? Биёед ба аяти 8 нигарем. Ӯ мегӯяд: “Аллакай шумо ҳама чизеро, ки мехоҳед, доред! Аллакай шумо бой шудаед! Шумо подшоҳ шудаед!” Шумо метавонед онро тарҷума кунед, “Шумо шурӯъ ба ҳукмронӣ кардан!” Худованд мегӯяд, “Каме ки ман бо шумо ҳукмронӣ кунам. Шумо фикр мекунед, ки ҷалолҳои оянда аллакай ба пуррагӣ бар шумо нур андохтаанд. Каме ки ин ҳақиқат бошад!” Павлус мегӯяд. Ё ба аяти 10 нигаред. “Шумо дар Масеҳ ҳикмат доред. Шумо қавӣ ҳастед. Шумо дар эҳтиром ҳастед.” Ҳамин тавр корфуҳод худро медиданд. Шумо ба ёд доред, ки онҳо дар бартарии рӯҳонӣ боғайр мекарданд. Онҳо дар бораи туҳфаҳои ғайриоддӣ боғайр мекарданд, чунон ки мо дар паёми минбаъда мебинем. Онҳо дар бораи ҳикмати махсус ва фаҳмиш боғайр мекарданд. Зеро онҳо мегуфтанд: “Масеҳ намедиҳад ва эҳё шудааст? Интиҳои асрҳо омадааст! Мутолиъот иҷро шудаанд. Ҷаҳони нав аллакай дар ин ҷост!”

Мо аллакай ҳама чизеро дорем!

Мушкили онҳо, мебинед, дар он аст, ки онҳо ба ҳамаи воқеиятҳои аҷиби Инҷил, ки ба онҳо аз ҷониби кори Рӯҳи Муқаддас ҳангоми имон овардан ба Исо кашида шуда буданд, нигоҳ карданд ва гуфтанд: «Мо ҳамаи онро аллакай дорем! Ҳамаи он аллакай дар ин ҷо аст. Дигар чизе надорем!» Онҳо ба ин натиҷа омаданд, ки масеҳиён бояд шодиҳои пурраи худро дар ин ҷо, баракатҳои баландтаринро дар ин ҷо, таҷрибаҳои ширинтарини лутфро дар ин ҷо интизор бошанд. Дар ин ҷо ҳеҷ ранҷе, ҳеҷ ғамуғсорӣ, ҳеҷ фақр, ҳеҷ дард бошад. «Ин аст он чизе, ки мо дар Масиҳ дорем», онҳо мегуфтанд. «Мо ҳамаи он чизеро, ки мехоҳем, дорем. Мо сарватмандем! Мо аллакай ҳукмронӣ карданро оғоз кардем. Мо ҳикматманд, мо қавӣ, мо муҳтарам ҳастем!» Каломи асосӣ дар матн, ки ман фикр мекунам, ки назари онҳоро дар бораи пурраи баракати масеҳӣ дар ин ҷаҳон ҷамъ мекунад, он каломи «аллакай» аст, ки ду бор дар айяти 8 такрор шудааст. «Аллакай шумо ҳамаи он чизеро, ки мехоҳед, доред! Аллакай шумо сарватманд шудаед!» Гӯё онҳо пешакӣ, аллакай, ҳозир, чизе доранд, ки воқеан бояд то ба охир интизор бошанд. Мебинед, онҳо мегуфтанд, агар шумо воқеан зиндагии содиқи масеҳиро зиндаги мекунед, агар шумо воқеан рӯҳонӣ бошед, агар шумо воқеан имон доред, пас ин аст он чизе, ки мо интизор ҳастем, ки дар зиндагии шумо бубинем - осмон дар замин аллакай; офариши нав аллакай. Ғалаба бар гуноҳ ва ранҷ ва ғамуғсорӣ аллакай. Зиндагии беҳтарини шумо аллакай.

Мушкили ғурур

Наҷиб нест, ки онҳо мушкилоти ғурур доштанд. Наҷиб нест, ки онҳо нисбат ба дигарон дар калисоҳои худ, ки комилан ба стандартҳои онҳо мувофиқат намекарданд, боэҳтиром буданд, ки аз ранҷҳои онҳо бармеояд, ки онҳо камтар рӯҳанийанд, ки муборизаи онҳо бо гуноҳи боқимондаро исбот мекунад, ки онҳо дуюмдараҷа ҳастанд. Вале Паул ин ҳамаро қатъиян рад мекунад. Оё ӯ ин корро мекунад? Дар ҳоле ки корнисиён фикр мекунанд, ки шумо метавонед пуррагии баракати масеҳиро аллакай ба даст оред, агар танҳо шумо бисёр имон оваред ё рӯҳонӣ бошед, ҳавворий Паул инро хуб медонад. Бингаред, ки ӯ худро бо онҳо дар ояти 9 чӣ тавр муқоиса мекунад. “Зеро ман фикр мекунам, ки Худо мо-ро, ҳаворийонро, ҳамчун охирини ҳама, ба монанди мардони ҳукмшуда ба марг, зоҳир кардааст, зеро мо ба як тамошобин барои ҷаҳон, фариштагон ва одамон табдил ёфтаем. Мо барои Хрисос бемаънӣ ҳастем. Вале шумо дар Хрисос ҳикмат доред. Мо заиф ҳастем, вале шумо қавӣ ҳастед. Шумо дар эҳтиром ҳастед, вале мо дар нописандишӣ ҳастем.” Онҳо иддао мекарданд, ки масеҳиёни ҳақиқӣ дар баландии ғалаба зиндагӣ мекунанд, вале ин ҷо худи ҳавворий Паул, як тамошобин дар омма, ба монанди марди ҳукмшуда ба марг, ки барои Хрисос бемаънӣ ҳисобида мешавад, заиф ва дар нописандишӣ.

Дар соати ҳозира зиндагӣ кунед

Ва агар калимаи калиди, ки хулосаи интизориҳои нодуруст ва нокамоли Корнифиёнро фаро мегирад, калимаи "аллақада" бошад, ки олам баъдӣ аз они мо аст, "аллақада", ба ибораи дигари Паулус дар аяти 11 диққат диҳед. "То саати ҳозира мо гурусна ва ташна ҳастем. Мо либоси камдастӣ дорем ва латм зада шудаем ва бемонем ва ғайра." Паулус дар олами баъдӣ зиндагӣ намекунад; ӯ дар саати ҳозира зиндагӣ мекунад. Корнифиён иддао карданд, ки он чизе, ки ҳанӯз наомадааст, аллақада ба онҳо омадааст. Вале Паулус роҳи дигареро модели мекунад - роҳе, ки эътироф мекунад, ки ҳарчанд ҷалол ба мо ваъда шудааст, аммо он ҳанӯз наомадааст. Ва ҳамин тавр ӯ ҳоло, дар саати ҳозира, дар оламе зиндагӣ мекунад, ки пайравӣ ба Исо барои ӯ гуруснагӣ ва маҳрумӣ маъно дорад. Ӯ мегӯяд, ки ӯ кори дастӣ мекунад, то зиндагии худро таъмин кунад. Ӯ маломат мешавад, аммо ба ҷои он баракат медиҳад. Ӯ таъқибот мешавад ва ӯ касрат медиҳад. Ӯ туҳмат мешавад ва ӯ илтимос ва такрор мекунад, ки башари гуноҳкор аз тариқи Хубус ба Худо мувофиқат кунанд. Ӯ шудааст, мегӯяд ӯ, монанди пӯсти олам, партовҳои ҳама чиз. "Ин," мегӯяд Паулус, "зиндагии оддии масеҳии ман аст. Оё шумо, Корнифиён, интизориҳои худро дуруст намегиред? Агар шумо пирӯзии ҳаррӯзаро интизор ҳастед, агар шумо интизор ҳастед, ки баландӣ парвоз кунед ва аз гуноҳ ва ранҷ боло равед, агар шумо ба худ фикр кунед, 'Агар фақат ман имон дошта бошам, ҳама чиз беҳтар хоҳад шуд,' интизориҳои шумо аз ҳаёти масеҳӣ ҳамааш нодуруст аст."

Натиҷаҳои хатои Корнифиён

Ва агар шумо ба хатои Корнифиён бовар кунед, яке аз ду чиз рӯй медиҳад. Аввал, шумо худро фиреб медиҳед, ки шумо дар ҳақиқат аз дигарон баландтар ҳастед. Шумо, мисли онҳо, ба傲и маънавии худ шурӯъ мекунед ва ба дигарон нигоҳ мекунед. Ё, шумо ба ин натиҷа меоред, ки нокомии шумо дар ноил шудан ба "ҳаёти беҳтарини ҳозира" танҳо гуноҳи шумост. Чӣ қадар фоҷиабахш шумо ҳастед! Ин аст, ки чаро шумо азоб мекашед! Имони заифи шумо чист! Ин аст, ки чаро шумо барои ба даст овардани маош мубориза мекунед! Ин қандай дурӯғи дев аст, ки инҷили процветии ҳақиқат аст. Лекин он чӣ қадар осон аст, ки он ҳатто дар фикру ҳаёти беҳтарини мо ҷойгир мешавад. Оё шумо нашнидаед, ки ҳатто масеҳиёни ботаҷриба мегӯянд: "Барои чӣ гуноҳи ман Худо маро ҷазо медиҳад, ки ҳаёт барои ман ин қадар сахт аст?" Шояд шумо худатон ҳам инро гуфтаед? "Чаро ин рӯй медиҳад? Шояд ман чизе аз даст додаам? Шояд чизе ҳаст, ки ман бояд анҷом диҳам, ба баъзе сатҳе, ки ман бояд дар ҳаёти масеҳии худ бирасам, то ҳама чиз хуб шавад? Ин рӯй медиҳад, зеро ки ин гуноҳи ман аст!" Оё шумо инро мешиносед? Ман инро ҳамчун пастор бисёр шунидаам.

Биомӯзед, ки вақтҳоро фаҳмед

Аммо, Паул мегӯяд: «Не, не! Он ҳеҷ чизе нест!» Не, шумо бояд ҳолатҳои замонро фаҳмиданро ёд гиред. Ин аст, ки мо ҳоло дар он зиндагӣ мекунем. Мо дар ҷаҳони оянда зиндагӣ намекунем; он ҳанӯз нест, ҳарчанд Корнифиён даъво карданд. Шукӯҳи оянда, ки дар он гуноҳ нест, ки дар он ашкҳо пок шудаанд, ки дар он пушаймонӣ дигар ҳеҷ гоҳ моро ташвиш намедиҳад ва ранҷ дигар ҳеҷ гоҳ намеояд. Шукӯҳи оянда як рӯз меояд, аммо ҳанӯз нест. То саати ҳозира, пайравӣ кардани Исо, Паул мегӯяд, шодӣ аст, аҷоиб аст. Он шодӣ аст, аммо он шодӣ аксар вақт аз тариқи ашкҳо мешавад. Он пешрафтро дар муқаддасоти — ситоиш ба Худо! Пешрафт дар муқаддасот. Имрӯз ман нестам, ки дируз будам, ва фардо, ба туфайли файзи Худо, ман нестам, ки имрӯз ҳастам. Пешрафт. Аммо он пешрафти суст, бо мушкилоти бадастомада, ва пешрафти нокамол то рӯзе, ки мо бо Исо якҷоя будем.

Он шуддияти афзудаи ҳаёт, ки моро тавоно мекунад, ки бигӯем: «Ҳа, Парвардигор», ҳатто вақте ки Ӯ моро ба корҳои сахт даъват мекунад. Аммо он қудрат дар миёни заъф нишон дода мешавад. Он қудрати салиб аст. Интизориҳои нодуруст, мебинед, ки бекоркунандаи ғурур ҳастанд. Интизориҳои худро аз ҳаёти муътадили масеҳӣ дуруст кунед, Паул ба мо мегӯяд. Дар саати ҳозира зиндагӣ кунед; на дар ҷаҳони оянда. Он ҳанӯз нест. Интизориҳои нодуруст.

Мавъизаи оилавӣ

Дуюм, Паул пешниҳоди панд дар бораи оиларо пешкаш мекунад. Шумо метавонед бо забони гарми оилавӣ дар қисми охири боб дида метавонед. Ба оятҳои 14 ва 15 нигаред, масалан. “Ман ин чизҳоро наменависам, то шуморо хиҷил кунам, балки шуморо ҳамчун фарзандони дӯстдоштаам панд мекунам. Зеро гарчанде шумо дар Масиҳ роҳнамоёни бешуморе доред, шумо падарони зиёде надоред. Зеро ман дар Масиҳ Исо тавассути хобарнома падари шумо шудам.” Паул, шумо ба ёд доред, калисои Корфуниро шинонид; ӯ бисёре аз онҳоро ба имон дар Масиҳ овард. Ӯ мисли падари рӯҳонӣ аст; волидайни онҳо тавассути Хобарнома. Ва Ӯ дар оятҳои 8 то 13 садои тунд гирифтааст. Лекин ҳоло ҳамчун волидайн нисбат ба фарзандони худ, Ӯ мулоим мешавад. “Ман намехохам шуморо хиҷил кунам,” - мегӯяд Ӯ. “Ман мехохам шуморо тарбият диҳам, шуморо ҳамчун фарзандони дӯстдоштаам панд кунам.”

Ҳоло Рӯзи Модар аст, ва модарон, шумо инро мефаҳмед - оё не? Шумо ҳамаи воситаҳоро дар ихтиёри худ истифода мебаред, то ба фарзандони худ бирасед ва ба онҳо бигӯед, хусусан агар шумо онҳоро дар роҳи нодуруст бубинед ва аз роҳи дуруст дур шавед. Ҳамин тавр аст, ки мо модарони худро имрӯз ҷашн мегирем, оё не? Онҳо моро ҳамчун фарзандони дӯстдошта панд карданд, ва он гоҳ дард мекунад, лекин муҳаббат аст, ки онро пеш мебарад ва мо беҳтаримо. Ин аст, ки Паул дар ин ҷо кор мекунад. Фарзандони Ӯ дар имон, ки Ӯ онҳоро чунон дӯст медорад, ки онҳо аллакай дар роҳи дигаре ба сӯи чоҳ мераванд ва Ӯ кӯшиш мекунад, ки онҳоро ба роҳи миёна баргардонад. Фахри онҳо аз ҳад зиёд аст, ва азбаски Ӯ онҳоро бо муҳаббати волидайн дӯст медорад, Ӯ онҳоро панд мекунад.

Маро тақлид кунед!

Ва ӯ аз, агар ман метавонам метафораи волидайнро каме васеътар кунам, ба умеди он ки ба нуқтаи шикаста нарасад, ӯ се воситаи волидайн, се воситаи тарбияро истифода мебарад, то ки мавъизаи худро ба хона биёрад. Ман ҷуръат дорам бигӯям, ки ҳар як модар дар ин ҳуҷра, шояд ҳатто ҳар як падари, аз вақт ба вақт ин воситаҳоро истифода бурдааст. Аввалан, дар айяти 16 диққат диҳед, ӯ роҳи дурустро барои фарзандони худ дар имон нишон медиҳад. "Пас, ман шуморо водор мекунам, ки аз ман иқтидо кунед!" Мо дар бораи ин суҳбат кардем, агар шумо ҳафтаи гузашта инҷо будед, ба ҷои triumphalism, ки хоси корнисиён буд, ӯ мехоҳад ба онҳо нишон диҳад, ки ҳаёти воқеии масеҳӣ чӣ гуна аст. Ва ҳамин тавр ӯ онҳоро даъват мекунад, ки "маро дар ҳамаи муборизаҳо ва ранҷҳо ва талаботи сабр, ки ҳаёти оддии масеҳӣ аст, иқтидо кунед." Ӯ мегӯяд: "Мазо қидам!"

Биفرӯз бародар!

Сипас воситаи дуюми тарбиявии дигаре, ки Паул ба корнисиён истифода мебарад, бифарӯз бародар аст. Инро дар айяти 17 диед? "Аз ин рӯ, ман Тимотиюсро, писари дӯстдошта ва содиқи худро дар Худованд, фиристодам, то ки роҳҳои маро дар Масиҳро, ки ман дар ҳар як калисо дар ҳама ҷо таълим медиҳам, ба шумо ёд диҳад." Баъзан бародари калон метавонад ба кор ояд, вақте ки модар ё падари ӯ нестанд. Паул онҳоро Тимотиюс фиристод, ки онҳоро аз Паул ёд диҳад, ҳам бо роҳи зиндагии худ ва ҳам бо таълимоти худ.

Маро водор макун, ки боло биёям!

Ва сипас стратегияи сеюми падарии Паулро метавон бо ин ибора ҷамъ кард. Дидан бошед, ки оё ин ибораро мешиносед, эй падару модарҳо? Аятҳои 18 то 21, “Магар маро водор накунед, ки ба онҷо биёям! Ман ба онҷо меоям!” Ҳамин тавр мегӯяд! Метавонед аяти 18-умро бубинед? “Баъзеҳо бо傲ганти ҳастанд, гоҳ ки гӯянд, ки ман намеоям ба сӯи шумо, вале ман ба зудӣ меоям ба сӯи шумо, агар Худованд хоҳад. Ва ман хоҳам фаҳмид, на сухани ин傲гантонро, балки қудрати онҳоро. Зеро мамлакати Худо аз сухан нест, балки дар қудрат аст. Чи мехоҳед? Оё ман бо чӯб ба сӯи шумо биёям ё бо муҳаббат дар рӯҳи нармӣ?” Ӯ онҳоро таъқиб мекунад. Ӯ ҳар як воситаи падариро дар кисаи воситаҳои худ истифода мекунад, то ки онҳоро аз ғурури онҳо ба тавба ва фурӯтанӣ бикашад. Ӯ ҳатто омода аст, ки дар миёни онҳо интизомро ба ҷо биёрад. Метавонед инро дар аяти 21-ум бубинед. Ӯ хеле мехоҳад, ки бо муҳаббат ва дар рӯҳи нармӣ ба сӯи онҳо биёяд, вале агар вай бояд интизомро дар миёни онҳо ба ҷо биёрад, вай омода аст, ки ин корро кунад. Чӣ тавр онҳо ба таъдиби оила посух диҳанд, муайян мекунад, ки кадом роҳро Ӯ пайдо мекунад. Вале барномаи Ӯ ин аст, ки онҳоро ба тавба бикашад; онҳоро бибарад, на онҳоро рад кунад, камтар аз он ки онҳоро шарманда кунад ё бикашад.

Ва ин тавр мегӯяд: «Вақте ки ман меоям, ман мехоҳам ба сатҳи ҳақиқии маънавии он роҳбарони ғурур дар Корфуниро, ки дар байни шумо чунин ихтилоф ва мушкилот эҷод мекунанд, равшанӣ биандозам». Ба ибораи дигар, Ӯ мегӯяд: «Ман мехоҳам бубинам, ки оё онҳо танҳо сухан мегӯянд ё дар ҳақиқат дар бораи воқеияти қудрати мӯъҷизаӣ, ки хосияти муҳими мамлакати Худост, чизе медонанд. На сухан, - мегӯяд Ӯ, - балки қудрат, воқеият, воқеияти маънавӣ. Оё онҳо дар бораи воқеияти маънавӣ чизе медонанд?» Ин саволест, ки Ӯ мехоҳад онҳо пеш аз омаданаш аз худ бипурсанд. Ин воқеан саволест, ки Ӯ мехоҳад мо ҳангоми хондани суханони Ӯ аз худ бипурсем. Оё ҳаёти масеҳии ман масъалаи сухан аст ё ман воқеияти маънавиро медонам? Оё он танҳо сухан ва намоиш аст, ё ман чизе дар бораи қудрати салиб, қудрати файз, қудрат ва кори Рӯҳи Муқаддас дар дилам медонам? Ин аст он чизе, ки Ӯ мехоҳад! Ба мо даъват мекунад, ки дилҳои худро арзёбӣ кунем, моҳирона то ба воқеият бирасем. Ӯ мехоҳад, ки онҳо, ин Корфуниҳо, ки қимати суханронии ва баландӣ доштанд ва Паулро ҳамчун суханрони пасттар аз худ медонанд, фаҳманд, ки сухани холӣ чунин беаҳамиятӣ аст ва ҳаёт ва қудрат аст, ки мо ба он ниёз дорем.

Бинобед, ман бо ин сухан ба итмом мерасад. Фарз кунед, ки ҳангоми тафтиши ҳаёти масеҳиатон, шумо фаҳмед, ки он дар ҳақиқат барои муддати дарозталабиши танҳо ба дониш ва сухани сар аст. Фарз кунед, ки шумо аз ҷониби Худо, таҳти вазаи Қавонини Ӯ, ба эътироф кардани он ки ҳамаи он танҳо намоиш аст, роҳнамоӣ шудаед. Хуб, ҳоло чӣ? Агар шумо ин кашфиро субҳ кунед, чӣ кор мекунед? Ман фикр мекунам, ки барои мо дар ин гузаргоҳ ишораҳо мавҷуданд. Яке аз онҳо, агар шумо ба қисмати дар он ҷо бихонед, ки Паул Тимотиюро ба онҳо мефиристад, бармеояд. Метавонед инро дар аяту 17 бинед? «Аз ин рӯ, ман Тимотиюро, писари дӯстдошта ва вафодор дар Худованд, фиристодам, то ки роҳҳои Масеҳро дар Масеҳ ба шумо хотиррасон кунад». Ӯ онҳоро даъват ба тақлид аз Ӯ кардааст. Ӯ мехоҳад, ки ба онҳо ҳаёти рӯҳонӣ нишон диҳад. Ӯ Тимотиюро фиристодааст, то ки ба онҳо хотиррасон кунад, ки ин чӣ гуна бояд бошад. Роҳҳои Ӯ дар Масеҳ. Ҳаёти рӯҳонӣ, ҳаёте, ки дар Масеҳ воқеӣ аст. Агар шумо фаҳмед, ки масеҳияти шумо шакли берунӣ аст, на ҳаёти ботинии воқеӣ, чӣ кор мекунед? Агар он танҳо сухан бошад, вале ягон қудрат надошта бошад, чӣ кор мекунед? Ба Исои Масеҳ муроҷиат кардан лозим аст. Ба Масеҳ ворид шудан лозим аст. Имрӯз, ҳоло, дигар узр надорад, дигар таъхир надорад. Пешвои худро наоред; эътибори динии худро гузоред. Вақти тоза кардан аст. Ин аст, ки Паул дар байни Корфуниён аст. Вақти воқеӣ шудан. Вақти гуноҳ ва ниёзи худро эътироф кардан ва ба Худованди Исои Масеҳ барои воқеӣ будан ва на танҳо иҷрои динии даъват кардан. На шаклҳои беруна, на шакли сухан, ки қудрати худро инкор мекунад. Исои Масеҳ ба ҳаёти шумо дахил мекунад ва он тармими аҷиб, гарчанде ки суст ва аксар вақт душвор, дар дилатон оғоз мекунад, агар шумо худро фурутан кунед ва ба Ӯ биёед. Ин аст, ки Ӯ Корфуниёнро даъват мекунад; Ин аст, ки Ӯ моро даъват мекунад, вақте ки мо дилҳои худро тафтиш мекунем. Оё масеҳияти ман танҳо сухан аст, ё ман қудротро медонам, ки дар он Қироллуҳи Худо иҷозат додааст?

Ва ҳамин тавр, дар ин ҷо даъват карда мешавад, ки интизориҳои моро дар бораи табиати ҳаёти масеҳӣ ба тартиб бидарем. Ӯша, Исо мегӯяд, “Дар ин ҷаҳон, шумо мусибат хоҳед дошт. Ман бо шумо хоҳам буд, то шуморо ҳар қадами роҳ мустаҳкам ва дастгирӣ кунам. Лекин он сахт хоҳад буд. Шӯкат баъд аз ин аст, лекин ҳоло он ҳанӯз нест.” Ва мо даъват карда мешавем, ки дилҳои худро дар равшании пандуи Паулусӣ тафтиш кунем. Оё шумо воқеӣ ҳастед? Оё шумо воқеӣ ҳастед? Ё ин ки ҳамааш танҳо гап аст? Биёед ва зону бибандед ба подшоҳи Исо ва воқеӣ шавед. Биёед, ки якҷоя дуо гӯем!

Эй Падари мо, вақте ки мо пеши Ту меоем, мо эътироф мекунем, ки чӣ тавр мо метавонем дар риё кардан, дар гапзанӣ кардан, шакли хилофат доштан, лекин қудрати онро инкор кардан, моҳир бошем. Илоҳӣ, магар Ту мо роҳ диҳӣ? Ва вақте ки мо пеши Ту хоксор мешавем, мо дуо мекунем, мо дуо мекунем, эй Худованд, ки Ту мо роҳи моро ба Миссиҳ биёварӣ. Биёварӣ моро ба Миссиҳ, то ки мо зону бандем зери Ӯ, пеши Ӯ ва Ӯро танҳо Худованд ва Подшоҳ ва умед ва шодӣ ва ором ва панҳаҳорӣ эътироф кунем. Кӯмак кун, эй Худованд, имрӯз моро воқеӣ гардониву ёб кунем, ки ҳангоми ин ки Ту ворид шавӣ ва дилҳои моро навсозӣ кунӣ, то ки моро ба симои Писари Т худ тағйир диҳӣ. Зеро мо аз номи Исо хоҳиш мекунем, амин.