Инҷил дар ҷомеаи баҳсбаранда

Хоши дар ҷомеаи даъвоӣ

1 Қорантиён 6:1-8

Муаллиф: Дэвид Стрейн

Лутфан, як нусхаи Китоби Муқаддасро дар дасти худ гирифта, бо ман ба 1 Қорантиён боби 6; 1 Қорантиён боби 6, дар саҳифаи 954, агар шумо яке аз Библияҳои калисои моро истифода мебаред, равед. Ҳоло, дафъаи охир мо дар боби 5 будем ва мо дар бораи баъзе минтақаҳои душвор, ки Паул дар қисмати боқимондаи китоби 1 Қорантиён оғоз мекунад, фикр мекардем. Бобҳои 1 то 4 нисбатан ором ва осон буданд, аммо вақте ки мо дар боби 5 будем, аз ин ҷо то ба охир ҳама чиз мисли каики оддӣ дар дарёи сафед аст; сафари хеле ноҳамвор. Маводҳои душвор ҳастанд. Дафъаи охир дар боби 5, шумо хоҳед ёдовар шуд, ки ӯ бо мушкилоти ахлоқи беинофӣ ва интизом дар калисо сарукӯб кард. Ин дафъа мушкили дигаре, ки калисои Қорантиёнро ба ташвиш андохтааст, бо он алоқадор аст, ки имондорон ба ҳамдигар, одатан барои баҳсҳои ночиз дар дохили ҷамъияти калисои маҳаллӣ, дар судҳои граждании дунё даъво мекунанд. Ва Паул ба онҳо навиштааст, то онҳоро ба муқобили ин мушкили зараровар ба муқобил кунад.

Ва ҳангом ки мо кӯшиш мекунем, ки таълимоти Паулуро дар ин ҷо фаҳмем, ду масъалаи муқаддимавии мавҷуд аст, ки метавонанд ба мо дар наздиктарин матн барои фаҳмидан ва истифода бурдани он дуруст кӯмак расонанд. Якумӣ бо он чизе, ки Пауло дар 1 Корнифӯнӣ 6, аввал то 8 гуфтааст, алоқадор аст. Ӯ نگӯфтааст, ки масъалаҳои ҳуқуқи ҷиноӣ бояд пинҳон нигоҳ дошта шаванд ва аз ҷониби калисо ҳал карда шаванд. Ин паёми Ӯ нест. Ӯ пешниҳод намекунад, ки дуздӣ ё ҳама гуна зӯроварӣ ё масъалаҳои дигари ин табиат бояд аз судҳо ё ҳуқуқ берун нигоҳ дошта шаванд. Дар ҳақиқат, вақте ки Ӯ талаб кард, худи ҳавворий Пауло барои истифодаи ҳуқуқҳои худ ҳамчун шаҳрванди Рум омода буд ва ба судҳои адлия барои кӯмак ва redress муроҷиат кард. Ҳакимҳои гражданӣ, Ӯ ба мо дар Румҳои 13 гуфта хоҳад кард, вазири Худост, бандаи Ӯ, ки Худо барои некӯии мо таъин ва муқаррар кардааст. Бинобар ин Пауло дар ин ҷо نگӯфтааст, ки мо набояд ба ҳуқуқи замин, вақте ки лозим аст, муроҷиат кунем. Ҳолатҳое ҳастанд, ки дар онҳо муъминон бе ягон интихоб, барои дифоъ аз худ ё дигарон, бо истифода аз ҳуқуқи замин, вақте ки дигар интихобе намондааст, амал мекунанд.

Аммо ин чӣ тавр дар Корнифӯнӣ рӯй надод. Чунин ба назар мерасад, ки дар Корнифӯнӣ аъзоёни калисо фарзандони худро ҳамчун масеҳиён фаромӯш мекарданд, ки якдигарро бибахшанд ва ба якдигар муҳаббат кунанд ва бо якдигар сабр кунанд. Ва ба ҷои он, ки судҳоро барои ҳисоб кардани нуқтаҳо, пул кор кардан ва бартарӣ дар тиҷорат ва ҷамъият ба زیани бародарон ва хоҳарон дар Масиҳ истифода мебурданд. Ва тавре ки шумо метавонед тасаввур кунед, ки ин дар ҷамъиятҳои калисои Корнифӯнӣ фавтида буд. Бинобар ин, ин аввалин чизест, ки мо бояд дар назар дошта бошем, вақте ки мо аз 1 Корнифӯнӣ 6:1-11 кор мекунем. Пауло истифодаи дурусти ҳуқуқи гражданӣ вақте ки лозим аст, рад кардан нест, балки Ӯ ин кирими истифодаи онро барои мақсадҳои худхоҳона ва бадқасдона, ки дар Корнифӯнӣ маъмул буд, рад мекунад.

Масъалаи дуюм, ки ба мо даркӯби паёми Паулус дар инҷо кӯмак мекунад, ин аст, ки чӣ тавр аҷиб аст, ки айятҳои 1 то 8-ро дар контекст дар ин қисми мактуб ҷой диҳанд. Пас, бобҳои 5, биёед, Паулус бо як масъалаи хеле махсус ва душвори беҳудагии ҷинсӣ сару кор дошт. Ва ӯ дар бораи интизом дар калисо барои аъзои беҳуда ва тавбанакардаи калисо сӯҳбат кард. Сипас, дар нимаи дуюми бобҳои 6, ӯ ба масъалаи гуноҳи ҷинсӣ бармегардад. Ва сипас хеле табиӣ, ӯ ба ин гузариш мекунад. Пас, дар бобҳои 5 ва нимаи дуюми бобҳои 6, ӯ дар бораи ҷинсӣ ва гуноҳи беҳуда сӯҳбат мекунад. Ва сипас, хеле табиӣ, дар бобҳои 7, ӯ дар бораи издивоҷ ва ҷинсӣ бо тартиб ва бо шарафи Худо сӯҳбат мекунад. Ва ҳамаи ин маънои муайян дорад; мантиқ дар ин ҳаст.

Ва ҳамин тавр мо худро ба бобҳои 6, 1 то 8, каме ба ҳайрат меорем, зеро дар инҷо дар миёнаи ин муҳокимаи ҷинсӣ ин кор дар бораи даъвоҳо ҷойгир аст. Ин дар ҷаҳон чӣ кор дорад бобҳои 6, 1 то 8 дар инҷо? Ман фикр мекунам, ки ду чизро дар назар доштан лозим аст, ки метавонад ба мо дар ҷавоб додани ин савол кӯмак кунад. Аввалин нав, биёед, ки дар бобҳои 5 Паулус коронавиҳоро ба амалкунии интизом дар калисо даъват кард; онҳо дар ҳақиқат рад карданд, онҳо намехостанд интизомро дар калисо дар ҳолати вазнини, ҳаҷвӣ, ҷамъиятӣ ва беҳудагии ҷинсӣ аз ҷониби яке аз аъзоёни онҳо амалӣ кунанд. Пас, дар бобҳои 5, онҳо рад мекунанд, ки амалҳои зарурӣ, экклезиастӣ ва рӯҳонӣ бар зидди гуноҳи воқеӣ анҷом диҳанд. Вале дар бобҳои 6 – чӣ тавр ин муқоиса аст – онҳо ба назар мерасад, ки хеле хушҳол ҳастанд, ки амалҳои ғайризарурӣ, бераҳмона, ҳуқуқӣ ва قضاییро танҳо барои пул кор кардан амалӣ мекунанд.

Он ду чизе, ки ба ҳамдигар мувофиқ нестанд. Оё ҳақиқат дорад? Фарқи байни онҳо, хилофи он, ва мо бояд аз он дарднок бошем. Онҳо аз фикри интизом дар калисо хашмгин мешаванд, аммо онҳо мушкиле надоранд, ки аъзои дигари калисоро барои ҳар як дирам, ки доранд, ба суд кашанд, агар имконият диҳад. Ин чизҳо набояд бошанд, мегӯяд Паулус.

Ва сабаби дигари он, ки ин мавод дар ин ҷо аст, эҳтимол бо тартиби масъалаҳое, ки ба Паулус аз ҷониби корнисиён пешниҳод карда шудаанд, алоқадор аст. Ва ӯ ба онҳо дар тартиби онҳое, ки омадаанд, посух медиҳад. Ва ӯ ба ҳар як масъала посух медиҳад, гоҳ-гоҳ, ки гӯё ки тадқиқи як масъала аст, то бинишонад, ки ҳар як масъаларо, ки мо бо он рӯбарӯ мешавем, ҷавоб ва доруи он як хел аст. Ӯ Инҷили Исо Масиҳро, ки барои мо кушта шуд, ба дил ва зиндагии имондорон дар Корнифӣ татбиқ мекунад. Ва мегӯяд: «Агар шумо воқеан инро фаҳмед, агар ин воқеан шурӯъ ба ворид шудан ва барқарор кардани тафаккури шумо аз замин, пас ҳама чиз дигар хоҳад шуд». Масъалаи асосии дар Корнифӣ бо набудани фаҳмиш ва татбиқи Инҷил алоқадор аст.

Ва ҳамин тавр, боби 6, 1-11, танҳо як тадқиқи дигар дар байни чанде аз ин мактуб аст, ки ба мо нишон медиҳад, ки хабари хуш дар бораи Исо воқеан дар воқеиятҳои дунёи мо, ки мисли дунёи мо халаф шудааст, кор мекунад. Пас, биёед, мо бояд якҷоя кӯшиш кунем, ки ҳангоми хондани мавод дар як лаҳза, ин консепсияҳо ва категорияҳои муқаддимавиро дар зеҳни худ нигоҳ дорем. Онҳо ба мо, фикр мекунам, ҷавҳари баҳси Паулусро фаҳмидан кӯмак мекунанд. Пеш аз он ки мо бо ҳамдигар Скриптураҳоро хонем, биёед, сари худро фуроварем ва дуо гӯем!

Эй Падари мо, Каломи Ту ҳоло пеши мост. Мо барои марҳамат дуо мекунем, ки онро бишнавед ва паёми онро қабул кунед, ва ба воситаи он, мо ба зонуҳои худ пеши Парвардигор Исо, ки Падришаҳ ва Худованди худовандон аст, бунёд шавем. Зеро мо аз номи Ӯ хоҳиш мекунем, амин.

1 Корнифусӣ боб 6, ияти 1. Ин аст Каломи Худои Тавоно:

Агар яке аз шумо нисбат ба дигаре шикоят дошта бошад, оё ҷуръат мекунад, ки пеши ғайриинсофҳо ба суд биравад ва на пеши муқаддасон? Яки шумо намедонед, ки муқаддасон дунёро доварӣ хоҳанд кард? Ва агар дунё бо сӯи шумо доварӣ карда шавад, оё шумо لایق нестед, ки дар бораи масъалаҳои ҷузъӣ доварӣ кунед? Оё шумо намедонед, ки мо фариштагонро низ доварӣ хоҳем кард? Чӣ қадар бештар, пас, дар бораи чизҳои марбут ба ҳаёти ин ҷаҳон! Пас агар шумо чунин ҳолатҳо дошта бошед, чаро онҳоро пеши касоне, ки дар калисо ҳеҷ мақоми нест, мегузоред? Ман инро ба шармандагии шумо мегӯям. Оё чунин аст, ки дар миёни шумо ҳеҷ касе нест, ки барои ҳал кардани баҳс байни бародарон ҳикмат дошта бошад, балки бародар бародарро пеши ғайридинҳо ба суд мебарад? Даъво кардан бо ҳамдигар аллақада барои шумо мағлубият аст. Чаро не, шумо бештар аз хато кардан ранҷ мекашед? Чаро не, шумо бештар фиреб хӯрданро қабул мекунед? Лекин шумо худатон хато мекунед ва фиреб медиҳед – ҳатто бародарони худро!

Оё шумо намедонед, ки ғайриинсофҳо мамлакати Худоро ба мерос намегиранд? Фиреб нахӯред: на касоне, ки ба ахлоқи бад машғуланд, на поклонандагони бутҳо, на зинакорон, на мардони ба ахлоқи бад машғул, на дуздон, на ҳаромзадаҳо, на мастӣҳо, на ҳақорӣҳо, на фиребгарон мамлакати Худоро ба мерос намегиранд. Ва чунин касоне аз шумо буданд. Лекин шумо шуста шудед, шумо муқаддас карда шудед, шумо дар номи Худованд Исо Масиҳ ва аз ҷониби Рӯҳи Худои мо сафед карда шудед.

Ӯфақ, ва мо Худоро ситоиш мекунем, ки Ӯ дар Каломи Муқаддаси Худ сухан гуфт.

Агар мо хоҳем мушкили решагии нооромии дар Корфушро муайян кунем, беҳтарин ташхисе, ки ман додам, он чизест, ки як муфассир онро "Фаромӯшии Хуборо" меноманд. Фаромӯшии Хуборо – ҳамин чизест, ки онҳо дар Корфуш аз он азоб мекашанд. Ман ҳикояе хондам – дар ҳақиқат, ман ин ҳикоятро дар як сайти хабарӣ чанд рӯз пеш дидам, дар бораи марде бо номи Бенеамин Кайл, ки ӯро шаккӣ ва партофта буданд ва ҳоло аз амнезияи даҳшатнок азоб мекашад. Ӯ ҳама вақти худро сайд кардани вебсайтҳои шахсони гумшуда барои ёфтани худ сарф мекунад; кӯшиш мекунад, ки ҳикояти пурраи гумшударо пур кунад. Ӯ шахсияти худро гум кардааст; Ӯ намедонад, ки ӯ кист.

Ва корнӯшиҳо дар ин ҷо амал мекунанд – ва бори дигар дар масъалаҳои гуногун, ки Паул ба онҳо муроҷиат мекунад, мо инро мебинем. Онҳо амал мекунанд, гӯё ки чизеи монанд ба онҳо рӯй додааст. Онҳо як навъ фаромӯшии Хуборо доранд. Хабари хуш дар бораи Исо, шахсияти нави онҳо дар Ӯ, дар вазъият баъд аз вазъият нодида гирифта шудааст ва фаромӯш шудааст. Агар шумо ба матни мо нигаред, шумо мебинед, ки Паул ин нуктаро бо такрори саволи худ: «Оё шумо надонед?» мегузорад. Ҳамин тавр, дар айати 2: «Оё шумо надонед, ки муқаддисон доварӣ бар ҷаҳон хоҳанд кард?» Айати 3: «Оё шумо надонед, ки мо доварӣ бар фариштагон хоҳем кард?» Айати 9: «Оё шумо надонед, ки фосиқон мамлакати Худоро ба мерос намегиранд?» Чизҳое ҳастанд, ки онҳо бояд бидонанд. Паул ба онҳо таълим додааст; Қафо подшоҳ баъзе аз онҳоро таълим додааст. Аполлос бо онҳо буд ва ба онҳо таълим додааст; дигарон ба онҳо Китоби Муқаддасро кушодаанд. Паул пештар ба онҳо навиштааст. Онҳо дар корҳои Худо хуб таълим дидаанд ва бояд бидонанд. Лекин онҳо фаромӯш кардаанд. Онҳо ҳолати фаромӯшии Хуборо доранд. Ва оқибатҳои фоҷиавӣ баъд аз он меоянд.

Дар хусус, онҳо шурӯъ кардаанд, ки якдигарро ба суд кашад, бо рафторе, ки бештар ба ҳаёти қаблии онҳо монанд аст, на ба ҳаёти нави онҳо, ки бояд хоси онҳо ҳамчун масеҳиён бошад. Ва ҳамин тавр Паулус дар айяти 1 пурсид: “Вақте ки яке аз шумо нисбат ба дигаре даъво дорад, оё ӯ ҷуръат мекунад, ки пеш аз фоҷирон ба суд муроҷиат кунад, ба ҷои муқаддасон?” Онҳо ҳоло кист? Онҳо муқаддасон ҳастанд. Яъне, онҳо муқаддасон ҳастанд - аз ҷониби файз ва кори Худо дар ҳаёти онҳо барои Худованд Исо Масиҳ ҷудо карда шудаанд; таъиншудаи Ӯ. Ва онҳо дигар набояд мисли пеш аз рӯи қиматҳои ҷаҳон зиндагӣ кунанд, балки ҳоло аз рӯи қиматҳои Падшаҳи Исо, ки онҳо ба ӯ тааллуқ доранд. Онҳо бо мушкиле мубориза мекарданд, ки бисёре аз мо ҳанӯз бо он мубориза мекунем. Онҳо мубориза мекарданд, ҳоло ки онҳо масеҳиён шуданд, барои рад кардани одатҳои кӯҳна ва нақшаҳо ва қиматҳои ҳаёти пешини худ. Бишнавед, фақат як лаҳза, ба тарзи ягон як олиме, ки тарзи кори судҳои Корфуниёнро тавсиф мекунад. Ӯ мегӯяд: “Дар қарор додани даъво, аввал бояд хароҷот ва имконияти ғалабаро ҳисоб кард, на аз рӯи саҳеҳии парванда, балки аз рӯи мақоми иҷтимоӣ ва робитаҳои пуриқтидори мудои. Одамон дар ҷаҳони қадим,” - мегӯяд ӯ, “барои шараф дар судҳо мубориза мекарданд. Ва яке бо шикастани рақиби худ шараф мегирифт. Ҷустуҷӯи литсензия аксар вақт бо ҷустуҷӯи адолат робитаи кам дошт.”

Агар ин проблема дар Корфу буд! Онҳо ба адолат таваҷҷеҳ надоштанд; онҳо ба пешрафти шахсӣ дар ҷомеа ба зарари дигарон, ки ба ягон шакл мақоми онҳоро таҳдид мекард, таваҷҷеҳ доштанд. Ва онҳо ки бо имондарон буд ё не, фарқ намекард. "Қазияҳои ночиз", ки Павлус дар аяти 2 онҳоро ном бурда, аз ғурур, хаёлот ва бе муҳаббат буда, онҳо ҳамон тарзи қадимаро, ки пеш аз он ки масеҳиён шуданд, доир мекарданд. Онҳо аз хотираи Инҷил ранҷ мебурданд. Онҳо фаромӯш карда буданд, ки ҳоло онҳо "дар Масиҳ" ҳастанд, ҳоло ки Исо онҳоро наҷот додааст, онҳо махлуқи нав ҳастанд, ки бояд ҳаёти нави худро дар заминаи ҳамоҳангии ҷомеаи нави Худо - калисои Исои Масиҳ бигизаронданд.

Ва Павлус ин амнезияро дар ин ҷо ба се марҳила, се роҳе, ки шахсияти ҳақиқии Инҷил мо бояд шакл диҳад, ки мо ҳастем, ҳал мекунад. Аввал, агар шумо ба ин гузаргоҳ нигаред, аввал дар аятҳои 1 то 3 ӯ дар бораи ояндаи мо сӯҳбат мекунад, ки мо ҳоло ба он ҷо меравем, ки мо масеҳиён ҳастем; сарнавишти мо. Сипас, дар аятҳои 4 то 8, ӯ дар бораи ҳозира сӯҳбат мекунад, моҳиятро ба он даъват мекунад, ки чӣ тавр мо ҳоло зиндагӣ мекунем, бо вуҷуди он ки мо масеҳиён ҳастем. Ва ниҳоят, дар аятҳои 9 то 11, ӯ дар бораи гузашта сӯҳбат мекунад; ки мо аз рӯи файзи Худо касоне шудем, ки Ӯ онҳоро масеҳиён кард. Агар мо инҳоро фаҳмаем, Павлус мегӯяд, мо ба зудӣ ҳисси ҳақиқии худро ҳамчун мардону занони Масиҳ барқарор мекунем ва ин ҳама чизро тағйир медиҳад.

Ояндаи мо

Биёед, ки якҷоя ба оятҳои 1 то 3 нигарем. Паулус моро ба оянда, ояндаи мо, ки мо ҳоло ҳамчун масеҳиён ба он ҷо меравем, ишора мекунад. Акнун ӯ исбот мекунад, ки ҷамоати масеҳӣ бояд қодир бошад, ки дар низоъҳои дохилӣ миёнагирӣ кунад ва байни бародарон ва хоҳарони имондор бидуни зарурати ба судҳои граждании дар бисёр масъалаҳо муроҷиат кардан, мувофиқат кунад. Ҷамоат, дар ҳақиқат, ҷамъият аз ҳама дигар аст, ки бо Рӯҳи Худо муконоят шудааст, гуноҳкорон аз ҷониби файз наҷот ёфта, ба Масеҳ часпида мешаванд. Ва ҳамин тавр ӯ дар ояти 5 пурсеш мекунад: «Оё дар миёни шумо касе ҳаст, ки хирадманд бошад ва байни бародарон низоъро ҳал кунад?» Ҷамоат бояд қодир бошад, ки ин корро кунад. Лекин дар ин ҷо, дар оятҳои 1 то 3 ӯ ба мо мегӯяд, ки чаро мо бояд масъалаҳоро дохилӣ ҳал кунем, вақте ки имондорон ба ҳам мухолиф мешаванд ва розӣ намешаванд.

Тақдири ояндаи мо

Ва ӯ моро ба тақдири ояндаи мо ишора мекунад. Нигаред ба ояти 2. «Оё шумо намедонед, ки муқаддасон дунёро доварӣ хоҳанд кард? Ва агар дунё аз ҷониби шумо доварӣ шавад, оё шумо дар мурофиаҳои ҷузъӣ ноқобилият доред? Оё шумо намедонед, ки мо фариштагонро доварӣ хоҳем кард? Чӣ қадар бештар, пас, масъалаҳои марбут ба ҳаёти ин ҷаҳон?» Дар заминаи ин, бешубҳа, оятҳое мисли Матто 19:28, суханони Исо ҳастанд, ки дар он Ӯ ба шогирдонаш гуфт, ки онҳо бо Ӯ бар тахтҳо хоҳанд нишаст ва Исроилро дар офариши нав доварӣ хоҳанд кард. Ё суханони Аҳди Қадим, мисли китоби Даниэл боб 7, ки дар он Даниэл «якеро мисли Писари Инсон, ки қудрат ва ҳокимият ва салтанатро мегирад», дид. Ва баъд Даниэл 7:27 мо мехонем: « Салтанат ва ҳокимият ва бузургии салтанатони зери осмони тамом ба халқи муқаддасони Таъалло дода хоҳад шуд». Мо ҳамроҳи Исо Масеҳ доварӣ ва ҳукмронӣ хоҳем кард. Ин аст тақдири ояндаи мо, ки бошад ва ҷалол аст.

Аммо, Паул мегӯяд, баръакс, бо парвандаҳои ночиз машғул шудаанд, гарчанде ки онҳо як рӯз фариштагонро доварӣ хоҳанд кард. Албатта, ҳатто дар ин ҷо ва ҳоло, ин тарафи абадият, мегӯяд, "дар масъалаҳои марбут ба ҳаёти ин ҷаҳон", калисо бо ин тақдир бояд битавонад чизҳоро дар байни якдигартан ҳал кунад. "Бияд ба ёд, ки шумо ба куҷо меравед", - мегӯяд ӯ ба мо. Бияд ба ёд дигбари баланд ва мавқеи баланд, ки шумо як рӯз дар дафтари осмонии Қудс иҷро хоҳед кард. Шумо довар хоҳед буд! Чӣ тавр шумо бояд дар ин ҷо, дар рафти тақдири ояндаи худ, худро иҷро кунед? Шумо, ки як рӯз фариштагонро доварӣ хоҳед кард, оё шумо дар ин ҷо якдигарро вайрон мекунед? Шумо, ки як рӯз бо Масиҳ дар муҳакмаи ниҳоӣ нишастан хоҳед, оё шумо аз роҳҳои ҷаҳонӣ барои пешбурди мақоми худ дар ин ҷо, ҳатто ба зарар ва ранҷидани онҳо, ки дар он рӯз бо шумо ҳамчун бародарон ва хоҳарон хизмат хоҳанд кард, истифода мекунед? Бияд ба ёд тақдири худро ва дар нури он зиндагӣ кунед. Ояндаи мо, ба куҷо меравед, ҳоло ки мо масеҳиён сме.

Ҳозирамо

Дуюм, Паул мегӯяд, ки мо бояд ба ҳозирамо нигоҳ кунем - чӣ тавр мо зиндагӣ мекунем, аксар вақт бо вуҷуди он ки мо масеҳиён сме. Нигоҳ кунед ба оятҳои 4-8. Калиди баҳси Паул дар ин ҷо диққат додан ба такрори калимаи "бародар" аст. Нигоҳ кунед ба гузаргоҳ; оятҳои 4-8:

Агар шумо чунин парвандаҳоро дошта бошед, чаро шумо онҳоро пеш аз онҳое, ки дар калисо ҳеҷ мақоми надоранд, мегузоред? Ман инро ба шармандагии шумо мегӯям. Оё наметавонад, ки дар байни шумо касе ҳаст, ки қадар хирадманд аст, ки муноқишае байни бародарон ҳал кунад, аммо бародар бар зидди бародар ба суд меравад ва ин перед касоне, ки имон надоранд? Даъво кардан бо ҳамдигар аллақада як шикаст барои шумост. Чаро шумо намехоҳед ҷуръатро қабул кунед? Чаро шумо намехоҳед фиребро қабул кунед? Аммо шумо худатон бадиро мекунед ва фиреб медиҳед - ҳатто бародарони худро!

Онҳо аз инҷили Масеҳ фаромӯш кардаанд, ки маънои он аст, ки ҳувияти онҳо дар Масеҳ дигар кор кардан ва амал карданро дар фикр ва зиндагии онҳо қатъ кардааст. Вақте ки онҳо бародару хоҳари имон ба Исо буданд, онҳо оила буданд, бояд тамоми фарқиятро эҷод мекард. Аммо ба ҷои он, онҳо даъвои худро дар пеши касоне, ки дар калисо ҳеҷ мақоми надоранд, муҳокима мекарданд, айати 4. Ва ҳамин тавр Паул мегӯяд, ки айати 5, онҳо бояд аз худ шарм дошта бошанд. Бишубҳа, калисо салоҳият ва туҳфаҳои асосӣ дорад, ки дар байни роҳбаронаш барои ҳал кардани низоъҳои асосӣ ва ночиз лозим аст? Касе ҳаст, ки доно аст, бишубҳа! Корфунисиён, шумо ба ёд доред, ки дар ҳикмати бартари худ фахр мекарданд. «Вале он гоҳ», - мегӯяд Паул, - «агар шумо ин қадар доно бошед, оё касе наметавонад дар байни мӯъминони ҷароҳатёфта миёнаравӣ кунад?»

Ғалабаи Инҷил

Аммо, онҳо ба ҷои он ки ба сӯи касоне, ки имон надоранд, ба сӯи норосткорон, барои қабули қарор мераванд. Ва ӯ дар айати 7 мегӯяд, ки ин аллакай "мағлубият барои шумо аст. Беҳтар аст, ки шумо зиён бикашед ё фиреб бихӯред, аз он ки ин корро кунед". Ҳоло, чаро ин мағлубият барои масеҳиён аст, ки ин тавр амал мекунанд? Ин мағлубият аст, зеро Хубардо мегӯяд, ки агар ту ба Исо тааллуқ дошта бошӣ, ту бояд бародар ё хоҳари касоне шав, ки бо онҳо ту ҳеҷ чизро умумӣ надоштанӣ. Ту бо онҳо робита надории! Ту онҳоро намефаҳми! Онҳо туро намефаҳманд! Заминаи онҳо, этникияи онҳо, наслҳои онҳо - ҳамаи он метавонад комилан бегона бошад, берун аз минтақаи ту. Аммо ҳоло, ҳамаи он бидуни ин, ҳоло ту бо онҳо дар Масиҳ як шудаӣ. Ҳоло ту аҳли оила ҳастӣ! Онҳо бародарон ва хоҳарон ҳастанд. Ту бо онҳо дар пайвандҳои муқаддаси ишқи Хубардоӣ ба ҳам пайваст ҳастӣ. Ва ҳоло ту бояд бибахшӣ; ту бояд китфи дигарро пешкашӣ. Ту бояд сабр куни; ту бояд тӯҳфаи худро дар қурбонгоҳ гузоштӣ ва рафта бояд бо бародари худ мувофиқ шав. Ва кай ту ин корро кунӣ, ва ҷаҳон бинад, чун муносибатҳо зери фишор қарор мегиранд ва ҳама сабабҳо барои он ки онҳо шикаста шаванд ва пароканда шаванд ва талх ва зебо шаванд, вақте ки калисо ба ҷои он ки якдигарро дар ишқ пайгирӣ кунад ва тасвиб кунад, Паул мегӯяд, ки ин ғалаба аст. Ин ғалабаи Хубардоӣ аст. Ҷаҳон мебинад, ки шумо шогирдони Масиҳ ҳастед, бо ишқи шумо ба якдигар!

Мағлубияти Хубардоӣ

Аммо, ин ҳолат дар Корфу набуд, неги? Ба ҷои ғалабаи Инҷил, вақте ки муносибатҳо фишор меоранд, ки ҳамаи муносибатҳои мо бояд ба он тоб оранд, онҳо ба мавқеи пешфарзии ҳаёти қаблии худ баргаштанд ва ба ҷои ғалабаи Инҷил, вақте ки ҷаҳони тамошобин мебинад, ки файз чӣ кор мекунад - табдил додани тамоми гурӯҳи одамон ба монанди Масиҳ, ки ба дигарон ҳатто ба зарари худ хизмат мекунанд - ба ҷои ин, онҳо одамонро мебинанд, ки даъвоҳоеро пешниҳод мекунанд ва якдигарро ба судҳои ҷамъиятӣ arrastr мекунанд, якдигарро шарманда мекунанд ва Инҷилро ба номуаллифӣ меоранд. Ин шикаст аст! Вақте ки ҷаҳони атрофи мо ба қабилапарастӣ ва шубҳаи мутақобила ва даъвоҳои хурд афтад ва ин даъвоҳо ба мунофиқати дарозмуддат ва к憎ии муқарраршуда табдил меёбанд, вақте ки ҷаҳон ҳамин тавр амал мекунад ва халқи Худо таъқиботи осоиш ва оштӣ, кӯшиш мекунанд, ки бо ҳамдигар то он ҷое, ки аз онҳо вобаста аст, осоишона зиндагӣ кунанд, якдигарро мебахшанд, чунон ки Худо дар Масиҳ ба онҳо бахшидааст, вақте ки ҷаҳон инро мебинад, ин ғалабаи Инҷил аст.

Ҳоло ман аз шумо пурсам, ки оё ҷаҳон инро дар мо мебинад. Ғалабаи Инҷил? Ё боз ҳам шикаст мебинад, вақте ки мо ба пешфарзии худмуҳофиз, ғурур, шубҳанок, даъвоӣ, хашмгин ва талх афтобем? «Мо бояд аз худ шарманда бошем», мегӯяд Паул, «вақте ки мо ҳамчун бародарон ва хоҳарон ҳанӯз ҳам мисли ҷаҳон амал мекунем». Масиҳ барои мо мурд. Рӯҳи Ӯ дар моро зинда аст. Каломи Ӯ қадамҳои моро роҳнамоӣ мекунад ва мо ҳанӯз ҳам даъвоҳои хурд ва мунозираҳои худхоҳи худро пеш аз чашмони ҷаҳони тамошобин пайгирӣ мекунем. Чӣ шикаст. Чӣ шикаст. Бинобар ин Паул моро даъват мекунад, ки ояндаи худро, сарнавишти худро - онҳое, ки рӯзе хоҳем буд ва нақши худро ҳамчун доварон бар кайҳон бо Масиҳ, Доварии Олӣ, иҷро хоҳем кард - ба ёд орем ва дар нури он сарнавишти оянда зиндагӣ кунем. Ва Ӯ моро даъват мекунад, ки ба худ бипайвандем, бидонем, ки ин чизҳо набояд бошанд.

Гузаштаи мо

Ва ниҳоят, агар шумо бо ман ба оятҳои 9-11 нигаред, Ӯ моро ба ёди гузаштаи мо меандозад – ки мо ҳангоми аз меҳри Худо ба мо мухристиан шудан, кист шудем. Мо боз ба оятҳои 9-11, иншоаллоҳ, дафъаи оянда барои дидани наздикрои ин оятҳо бармегардем, бинобар ин, ҳоло шумо танҳо ба чӣ тавр Паул ба онҳо ҳақиқатро, ҳақиқати асосиро, ки ба назар мерасад, ки онҳо фаромӯш кардаанд, хотиррасон мекунад, диққат диҳед. "Оё шумо намедонед, ки фосиқон мамлакати Худоро ба мерос намегиранд?" ояти 9. Ин чӣ тавр Паул дар ояти 1 қозӣҳои мушрикоро, ки Корнифиён пеши онҳо якдигарро дар даъвоҳои худ меоварданд, тавсиф кард, фосиқон. Ва дар ин ҷо Ӯ мегӯяд: "Хуб, ҳоло ман ба шумо таъдиди фосиқонро нишон медиҳам". Ӯ онҳоро дар оятҳои 9 ва 10 бо гуноҳи худ тавсиф мекунад. "Фаромӯш накунед: на касоне, ки ба шаҳвоти ҷинсӣ гирифтор ҳастанд, на бутпарастон, на зинакорон, на мардони ки бо мардон робитаи ҷинсӣ доранд, на дуздон, на ҳаромиён, на мастӣҳо, на ҳақораткунандагон, на қаллобон мамлакати Худоро ба мерос намегиранд". Гунҳгорон аз мамлакати Худо хориҷ карда мешаванд; ҳамин чизро Ӯ мегӯяд. Ин тасвири ғамангезест.

Он ки шумо ҳастед, бошед!

Он гоҳ бомбаи пулакӣ мепартояд; “Ва ҳамин тавр баъзе аз шумо! Лекин шумо шуста шудед, муқаддас шудед, дар номи Худованд Исои Масиҳ ва аз ҷониби Рӯҳи Худои мо осудҳа шудед”. “Эй Корфуниён, масъалаи аслии ин аст, ки шумо комилан аз диққати худ дур кардед, ки агар танҳо шумо онро дар фикри худ рост карда мегирифтед, оғоз ба тағйир мекардед. Ва тарзи зиндагии шумо ҳоло ғалаба намебуд, балки дар ҳақиқат оғоз мекард. Ин масъалаи аслии аст! Шумо фаромӯш кардед, ки шумо ҳоло дигар он шахсе нестед, ки пеш аз ин будед. Акнун, ки Исои Масиҳ ба зиндагии шумо аз тариқи Инҷил таркиш кард, ҳама чиз тағйир кард. Шумо дигар аз рӯи ҳаёти пештараи гуноҳ муайян карда намешавед”. Ва Павлус риштаи гуноҳҳоеро, ки одамонро муайян мекунад, ном бурдааст. Лекин Ӯ мегӯяд: “Акнун, ки шумо Исои Масиҳро шӯнидаед, онҳо дигар шуморо муайян намекунанд. Ин дигар шахсияти шумо нест, эй Корфуниён. Шумо шуста шудед ва пок шудед ва муқаддас шудед ва дар диди Худо дар буни қазияи осмонӣ рост карда шудед ва бо адолати Исои Масиҳ либос پوشидед. Ин аст, ки шумо дар ҳақиқат ҳоло ҳастед, агар шумо имондор бошед. Ин аст, ки шумо воқеан ҳастед! Вақти он расидааст, ки ба зиндагии худ монанд шавед. Вақти он расидааст, ки ба воқеияти худ монанд шавед! Наҷот диҳед, ки шумо дар муноҷоти худ бо гуноҳ дар дили худ мубориза мебаред, вақте ки шумо худро бо шахсияти пештара муайян мекунед ва на бо шахсияти ҳозираи худ дар Исо. Шахсияти нав ва ҳақиқи худро ба ёд оред. Шумо ба Масиҳ омадед ва ҳоло чизҳои кӯҳна гузаштаанд ва нав омадааст. Шумо махлуқи нав ҳастед. Воқеан худро ба зиндагии худ монанд кунед!

Шахсияти нави шумо дар Масиҳ

Ин бояд, ки ман воқеан ниёз дорам, ки шумо воқеан ниёз доред, гумон мекунам, дар муноқишаи ҳаррӯзаи худ, дар муборизаи ҳаррӯза барои зиндагӣ барои ҷалоли Масиҳ ва пайгирии муқаддасоти амалӣ. Бисёре аз мо ба фикр кардан tempted мешавем, ки «Воқеан ман чизи дигареро ниёз дорам, яъне як дӯзахи иловагии қудрати фавқулодда, яъне боз ҳам афзалият барои муҳаррики ҷони худ, то ба ман итоат кунад. Чизи дигар! Чизи нав!» Ин ҳеҷ яке аз маслиҳати Павлус нест. Маслиҳати ӯ ин нест, ки чизи нав, чизи иловагиро ҷустуҷӯ кунед. Маслиҳати ӯ, балки, ба он чизе, ки Худо аллакай дар Исо Масиҳ барои шумо кардааст, фаҳмидани Хубар ва шахсияти нави шумо дар Ӯ. Барои инро фаҳмидани. Барои шурӯъ кардани пахш кардани он ба ҳар як пора ва дарзи ҳаёти рӯҳии худ. Барои он ки онро аз сар таҳия кунед ва шурӯъ ба зиндагӣ дар нuri он. Дигар ғулом ба гуногун. Дигар аз ҷониби ҳаёти кӯҳна ҳукмронӣ намекунед. Фарзанди меҳр. Ба оила қабул шудааст. Бозгашт аз ҷониби Рӯҳи Худо. Пок ва одилона, на бо одоби худам, гоҳ ки ин чизҳое, ки Павлус номбар мекунад, дигар маро ба васваса наоварад ва ё маро ба гумроҳӣ андозад. Не, ман мероси салтанатро хоҳам гирифт, шумо, имондорони Исо, мероси салтанатро хоҳед гирифт, на аз сабаби он ки шумо хато намекунед, балки аз сабаби он ки шумо дар Масиҳ одилона ҳисоб карда мешавед.

Ва чун шумо инро фаҳмед, ҳайрат ва шодии он ба гирифтани қувват ва ба даст овардани ҳалли оҳанин ба иродаи шумо, баъзе қарориро, ки шумо ба таъқиби итоат ба Подшоҳи Исо бо дили шодона шурӯъ кунед. Шумо ба фишор додани муносибатҳо шурӯъ хоҳед кард, вақте ки онҳо шикаста мешаванд. Ба ҷои кашидани ақиб, шумо таъқиби мувофиқиро дар пеш хоҳед гирифт, вақте ки ҳама чиз дар дохили шумо мегӯяд, ки ба ҷаҳон ба тариқи дигар баргардед, ки дар паси баррикадаҳои худ истода, гранатометҳо ба якдигар партоед ва ҳамдигарро захмӣ ва нобуд созед. Не, вақте ки шумо фаҳмед, ки шумо дар ҳақиқат дар Масиҳ ки ҳастед, шумо ба ҳамдигар ғуломи якдигар мешавед ва таъқиби мувофиқиро пеш мегиред. Оё ин шикаст нест? Вақте ки ҷаҳон ба дидани он ки ин масеҳиён чӣ гуна дар фишор қарор доранд, тамошо мекунад. Не, ин ғалаба аст. Вақте ки онҳо дар мо мебинанд, ва мо бо ҳам зиндагӣ мекунем, онҳо дар муносибатҳои душвор, ноустувор ва ноаёндоштаи мо дида метавонанд, ки одамон на аз ҳам кашида мешаванд ва ақиб намекашанд, балки ба ҳамдигар бо муҳаббат таъқиб мекунанд, зеро мо оила ва як бо Масиҳ ҳастем. Ин воқеан ғалаба аст. Ин тасвири қудрати Инҷил аст.

Ин аст, ки Паулус ба мо даъват мекунад. Бинобар ин, мо бояд ояндаи худро ба ёд орем - ба он ҷо, ки мо ҳоло ҳамчун масеҳиён рафта истодаем. Рӯзе мо ҷаҳонро, фариштагонро доварӣ хоҳем кард. Мо бояд доварони дараҷаи олии як рӯз будем. Дар ин ҷо мо дар омӯзиш ҳастем. Мо бояд бо дониши он зиндагӣ кунем, ки рӯзе ин соҳиби мо хоҳад буд. Мо бояд ба ҳозира рӯ ба рӯ шавед, то он соҳаҳоеро бубинем, ки имрӯз дар онҳо ба таври паст зиндагӣ мекунем, хеле дур аз ҳувияти нав ва мавқеи худ. Хеле дур аз ҳаёти ба он даъват шудааст. Ва мо бояд тавба кунем. Ва мо бояд гузаштаи худро ба ёд орем - Худо дар Масиҳ дар салиб ва дар дилҳои мо аз ҷониби Масиҳ ба воситаи Инҷил чӣ кард, ки мо нав шудем. Ва чун мо онро фаҳмед, мо бояд дар нӯри он зиндагӣ кунем, ки мо воқеан ҳастем. Оё Худованд ба мо лутф кунад, ки инро дақиқ анҷом диҳем? Биёед, якҷоя дуо кунем!

Эй, Падари мо, мо иқрор ҳастем, ки дар вақтҳои гузашта ҷой барои фаромӯш кардани Инҷил додаем, ҳувияти ҳақиқии худро сарфи назар кардем, мо ҳамчунон мисли гузаштаён зиндагӣ кардем, на ба монанди он ки мо ҳоло дар Масиҳ ҳастем. Илоҳӣ, лутфан, ба мо барои зиндагӣ дар зери имтиёзҳои худ, ҳамчун фарзандони Худо, ки бо лутфи Ту падар шудаем, тоза шудаем ва барои ҷалоли Ту ҷудо шудаем ва дар маҳкамаҳои осмонӣ рост карда шудаем, меҳрубонӣ кун. Лутфан, ба мо меҳрубон шав. Ва ҳангоме ки мо ба ҳайрат меоварем, ки Ту мо ро ба чӣ табдил додаӣ, лутфан, ба мо қудрат бахш, то ки мо метавонем зиндагӣ кунем, ки дар ҳақиқат кист? Зеро мо аз номи Исо хоҳиш мекунем, амин.