Шарҳи андешавие дар бораи Инҷилҳо

Шарҳи рӯзона дар бораи Инҷил

Барои хониши оилавӣ, барои ҳар рӯзи сол.

Муаллиф: Фавел Ли Мортимер

1 СЕНТЯБР

John 12:34-36. Исо мардумро ба имон даъват мекунад, вақте ки онҳо нур доранд.

Вақте ки ваъзгузорон ваъз мекунанд, гӯшандонашон аксар вақт дар фикри худ ба онҳо ҷавоб медиҳанд. Шайтон ҳеҷ гоҳ аз пешниҳоди эътирозҳо бар зидди ҳақиқат ба ҳамаи онҳое, ки хоҳишманди гӯш кардани шепотҳои ӯ ҳастанд, худдорӣ намекунад. Ӯ ҳеҷ гоҳ кӯшиш накард, ки нурро аз ҳақиқат хомӯш кунад, вақте Исо онро баланд кард. Вақте ки каломи пурэҳсос талаффуз шуд: "Ва Ман, агар аз замин баланд шавам, ҳамаро ба сӯи Худ ҷалб мекунам", мардум, ба ҷои қабул кардани ҳақиқат, эътироз карданд ва гуфтанд: "Мо аз шариат шунидаем, ки Масиҳ абадан боқӣ мемонад; ва шумо чӣ гуна мегӯед: 'Писари Худо бояд баланд шавад;' ин Писари Худо кист?" Ин эътироз бо рӯҳи дуруст пешниҳод карда нашуд. Агар он бо фурутанӣ пешниҳод мешуда, муаллимонаи меҳрубонтарин душвориро ҳал мекард. Ӯ метавонист онро бо осонӣ бо гуфтани: "Писари Худо дар салиб баланд мешавад — пас аз он ба ҳаёт барои ҳамеша бармехезад". Мардум дар гуфтани он ки шариат гуфтааст, ки Масиҳ абадан боқӣ мемонад, ҳақ доштанд, зеро дар Ps. 41 навишта шудааст: "Шумо Ӯро пеш аз рӯи худ барои ҳамеша қарор додед;" аммо онҳо дар хулосае, ки кашиданд, нодуруст буданд. Мо бояд чӣ қадар фурутан ва хоксор бошем, вақте ки мо дар бораи мавзуъҳои илоҳӣ сухан мегӯем! Фаҳмиши мо хеле заиф аст, ки мо доимо ба хато меафтем. Умедвории ягонаи мо барои гирифтани ҳикмат ин аст, ки бо фурутанӣ ба Исо мунтазир бошем, то таълим биёрем — "Ӯ меҳробонро дар доварӣ ҳидоят мекунад".

Ба ҷои он ки ба суханони бемаънӣи мардум посух диҳад, Худованд ба онҳо ҳушдорӣ дод. Ӯ бо андӯҳ дид, ки онҳо вақти андакро, ки дар он аз таълимоти Ӯ баҳра мебаранд, бефоида сарф мекунанд. Бинобар ин Ӯ гуфт: «Ҳанӯз андаке вақт аст, ки нур бо шумост». Онҳо надонистанд, ки чӣ қадар андаке вақт аст, ки он нур медурахшад. Агар ин суханон дар рӯзи омадани Худованд ба Ерусалим (яъне, рӯзи якшанбеи бегоҳ) гуфта шуда бошанд, пас барои Ӯ танҳо се рӯз боқӣ монда буд, ки таълим диҳад ва барои мардум, ки биомӯзанд. Чунин менамояд, ки рӯзи панҷшанбе ҳамаи табақаҳо банди тайёр кардани Фисҳ буданд ва рӯзи ҷумъа ба сӯи Сабзаводи маслуб нигаристанд. Баъд аз он рӯз касе Ӯро надид, ҷуз шогирдонаш. Ӯ дигар ба мардум таълим надод.

Кӣ медонад, ки чӣ қадар вақт Ӯ нuri, ки ҳоло аз он баҳра мебарад, ба иҷозаш мондааст? Кӯдаке, ки волидайни диндор дорад, намедонад, ки чӣ қадар зуд он волидайн метавонад бимирад ва чӣ қадар зуд овози онҳо, ки ҳоло бо Ӯ бисёр дуо мекунад ва барои Ӯ бисёртар дуо мекунад, хомӯш мешавад! Бисёриҳо агар бисанҷанд, ки чӣ қадар зуд фурсати ягонаи наҷоти онҳо ба охир мерасад, ларза мекарданд.

Ваъзгузоре, ки дар бораи суханони «Худовандро ҳанӯз ки ӯ пайдо мешавад, ҷӯед» ваъз мегуфт, мушоҳада кард: «Шояд дар ин ҷо касе бошанд, ки агар ман фаврӣ ваъз мегуфтам, онҳо дар он ҷо буданд, ки агар Худовандро ҷӯянд, Ӯро намеёбанд».

Яке аз коргарони деҳқон аз ваъз бисёр таъсир гирифт ва ҳанӯз он шаб Худовандро ҷӯйид. Рӯзи дигар, вақте ки Ӯ бо аспҳо дар саҳро буд, яке аз аспҳо ноором шуд ва дар ҳаракат, Ӯро бо ҳарроти оҳанин дар манақ зад, ба тавре ки Ӯ мурд. Агар он мард таъхир мекард, ки як рӯз дигар Худовандро ҷӯяд, Ӯ дар абад дар торикӣ буд. Бо чӣ эҳсосоти махлуқони гумроҳ бояд хотир кунанд, ки фурсати охириро, ки нодида гирифтанд, ваъзи охиринро, ки нодида гирифтанд, ва иҷозаи охиринро, ки паст карданд!

2 сентябр

John 12:37-41. Баъзеҳо имон намеоранд.

"Ӯ чашмони онҳоро кӯр кардааст ва дилҳои онҳоро сахт кардааст." Ин суханон ақли бисёриёнро ба ҳайрат овардааст. Метавонед Худои меҳрубон чашмони махлуқоти худро кӯр кунад? Мо фикр мекардем, ки Ӯ дили сангинро гирифт ва дили ҷисмро дод. Ва ҳамин тавр аст. Ҳар хеле некӣ аз Ӯ меояд, ва ягон чизе не, балки некӣ. Лекин некӣ аст, ки муди даъворо иҷро кунад, ва гуноҳе ҳаст, ки барои он кӯрӣ муди даъворо аст. Вақте ки одамон тирагиро аз рӯшноӣ дӯст медоранд, ва ба таври я顽олҳол аз рӯшноӣ худдорӣ мекунанд, дар охир Худод чашмони онҳоро кӯр мекунад. Чунки барои чӣ аст, ки онҳое, ки дар тирагир мондаанд, истифода аз дидани чашм доранд? Исо ба дунё рӯшноӣ омад; лекин бисёриҳо, ки кирдорҳои онҳо бад буд, ва намехостанд, ки ба рӯшноӣ биоянд, то ки кирдорҳои онҳо ошкор нашавад. Инҳоянд, ки чашмони онҳо кӯр карда шуд, ва дилҳои онҳо сахт карда шуд, то ки онҳо натавонанд бо чашмони худ бинанд, ва натавонанд бо дилҳои худ фаҳманд. Рӯзнома аз боло ба онҳо муроҷиат кард, то ки пойҳои онҳоро ба роҳи осоиш ҳидоят кунад, аз меҳри мулоимӣ Худои онҳо — лекин онҳо аз рӯшноии бузург худдорӣ карданд — аз он рӯшноӣ, ки осмони тамомро бо шодӣ пур мекунад. Чӣ тавр фариштагонро ба ҳайрат овард, ки одамон аз Писари Худо худдорӣ мекунанд!

Ишаия як вақт ҷалоли Ӯро дар маъбад дид. Ӯ Паҳлавон Ҷеоваро, ки бар тахти баланд ва баланд нишастааст, дид, ки ба ӯ фариштаҳои муқаддас ҳамроҳ буданд, ки яке ба дигаре мегуфт: "Мукаддас, мукаддас, мукаддас аст Паҳлавон Ҷеова, тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст". Ин ҷалол буд, ки Ишаия дид. Апостолҳо низ ҷалоли Писари Одамро диданд; лекин он ба тариқи дигар зоҳир шуд. Онҳо якро, ки дар либоси ҷисмӣ пӯшида шуд, лекин бо қудрати илоҳӣ иҷро мекард, диданд — онҳоро диданд, ки хафагӣ ва ҷароҳат мекашид, вале фоида мебахш ва баракат медошт. Ҷалоли Писари Худо дар тахти осмонӣ аз рӯшноӣ бештар аз рӯшноӣ аз либоси башарӣ зоҳир нашуд.

Аммо касоне, ки дар дил кӯр ҳастанд, наметавонанд ин ҷалолро бубинанд. Ҳеҷ касе онро надид, ҷуз онҳое, ки Худо чашмони онҳоро кушодааст. Ҳеҷ офати бузургтар аз он нест, ки аз ҷалоли Наҷотдиҳанда кӯр бошӣ. Кадомашон ки мо манзараи хеле ҷолиберо мебинем, он гоҳ аст, ки мо ба кӯрон раҳм мекунем. Кадомашон ки мо ба зебоиҳои баҳори кушодашуда ё ҷалоли офтоб дар ғуруб нигарем, он гоҳ мо ба онҳое, ки ҳеҷ гоҳ аз чунин манзараҳои зебо шод карда намешаванд, раҳм мекунем. Кадомашон ки мо ба рӯи муҳтарамонии дӯсти дӯстдошта, падару модар ё кӯдак нигарем, он гоҳ, пеш аз ҳама, мо ба онҳое, ки ҳеҷ гоҳ аз дидани маҳбубони худ шод карда намешаванд, раҳм мекунем.

Ва кадом вақт аст, ки масеҳӣ ба ҷаҳони кӯр бештар раҳм мекунад? Кадомашон ки Ӯро ба ҷалолҳои Наҷотдиҳандаи худ мулоҳиза мекунад, кадомашон ки Ӯ дар бораи қудрат, вафодорӣ ва муҳаббати Ӯ тафкер мекунад, ва фикр мекунад, ки касоне ҳастанд, ки ҳеҷ гоҳ ин ҷалолҳоро надидаанд—ҳеҷ гоҳ наخواهанд дид—ки намехоҳанд онҳоро бубинанд. Ҳарчанд фоҷирон дар рӯзи охир Писари Худоро бо қудрат ва ҷалоли бузург мебинанд, аммо онҳо ҳеҷ гоҳ ҷалоли бузургтарини Ӯро, ки муҳаббати Ӯ аст, фаҳмида намешаванд. Муса як бор дуо гуфт, ва гуфт: "Эй Худованд, ман аз Ту хоҳиш мекунам, ки ҷалоли Худро ба ман нишон диҳӣ;" ва Худо ҷавоб дод: "Ман ҳамаи некӣҳои Худро пеши ту гузаронда хоҳам кард." Ва он гоҳ Ӯ номи Худро ҳамчун Худои меҳрубон, марҳамовар, сабрутобовар, ки гуноҳ, ҷиноят ва оишро мебахшад, эълон кард. Ин ҷалол аст, ки имондорон бо чунин қаноатмандӣ мебинанд, аммо касоне, ки имон намеоваранд, онро дида намешаванд. Дар он ҷаҳон онҳо қудрати Худоро ҳис мекунанд, ва монанди шайтонҳо зери вазни он меларзанд—аммо онҳо ҳеҷ гоҳ Худои муҳаббатро намешиносанд.

3 сентябр

John 12:42, 43. Бисёре аз онҳое, ки имон меоваранд, рад мекунанд, ки Масиҳро эътироф кунанд.

Беҳтар аст, ки мушоҳида кунем, ки чӣ фитналаре ки дар замонҳои гузашта мардумро мағлуб кардааст. Ҳеҷ кас наметавонад қувваи фитнагаро ҳисоб кунад, ба истиснои онҳое, ки воқеан зери таъсири он қарор доранд. Ҳатто он фитнаҳое, ки мо худамон як вақт мағлуб шудем, заиф ва аҳамиятнадошта ба назар мерасанд, вақте ки мо аз қудрати онҳо дур шудем. Мо дар бораи як ҳокими ҷавон хондем, ки аз пайравӣ ба Масиҳ худдорӣ кард, зеро ӯ дороии зиёд дошт. Акнун мо дар бораи бисёр ҳокимон хондем, ки аз эътироф кардани Ӯ худдорӣ карданд, зеро онҳо ситоиши мардумро бештар аз ситоиши Худо дӯст медоштанд. Чӣ сабабҳои гуногунро мардум барои иҷро накардани иродаи Худо доранд! Лекин ягон сабабе аз ҳамаи он сабабҳо дар рӯзи охир қавӣ ба назар намерасад. "Мо наметавонем," фикр мекарданд ин ҳокимон, "эътироф кунем, ки Исо Писари Худо аст, вагарна аз синогога берун шавем." Як гадои нобинае, ки аз заминанд, озмоишро кашид; чаро онҳо натавонистанд озмоишро каш кунанд? Вақте ки ӯ берун шуд, Писари Худо ӯро ёфт ва ба ӯ зоҳир шуд. Агар он ҳокимон мисли ӯ амал мекарданд, онҳо тасаллӣ меяфтанд, мисли ӯ. Як калима аз Писари Худо метавонад ба дил бештар аз ситоиши як толпаи мардум ё ситоиши тамоми Санеҳдрин оромӣ бахшад. Лекин ба назар мерасид, ки ин ҳокимон мусибати ғайриқаноатбахшро барои аз синогога берун шудану дар синогога ҷазо дода шудан бо нурҳои хомӯшшуда ва навои карнайҳо, баъд аз он фақр, танҳоӣ ва номусоиди. Онҳо аз моликияти худ маҳрум мешуданд, манъ мешуданд, ки иҷора гирифтанд ё иҷора медоданд, хариданд ё фурӯхтанд, таълим медоданд ё таълим мегирифтанд; вақте ки онҳо мурданд, сангҳо ба тобутҳои онҳо партофта мешуданд ва ҳеҷ кас онҳоро ба қабр намерафт.

Ин чизҳо барои тарсондани дили инсон кифоя буданд; аммо ҳали онҳо чӣ ҳастанд, дар муқоиса бо азобҳое, ки Худо бар муътақидони боварӣ ва тарсу ҳаросокорон во мезанад! Роходан ба наздики ҳамсоягони фавтидаамон чӣ қадар даҳшатнок аст, вале ҷудо шудан аз муқаддасон ва фариштагон ва Худо ва Масиҳ то абад ва абад аз ҳама бештар аст. Тирагирии ногаҳонӣ дар кенесаи яҳудиён ва садои баландкунандаи карнайҳо, наметавонанд мисли тирагии офтоб дар димاغи рӯз ва садои карнайи охир даҳшатнок бошанд!

Аммо гарчанде ки ин ҳокимон Исои Масиҳро боварӣ доштанд, онҳо бо дил боварӣ надоштанд. Онҳо Ӯро дӯст надоштанд. Онҳо инсонҳоро аз Худо бештар дӯст доштанд; бинобар ин онҳо ситоиши инсонҳоро аз ситоиши Худо бештар дӯст доштанд. Имконпазир аст, ки як боварӣ воқеӣ метавонад ба инкор кардани Паноҳи худ бигӯяд — аммо он гоҳ ӯ дар гуноҳ идома намеёбад. Петрус Масиҳро инкор кард; аммо як "назари меҳрубононаи сарзаниш" ӯро ба тавба кардан овард, ва ӯро берун рафта, ба гиряи талх илова кард. Ин ҳокимон мисли Петрус набофтанд. Онҳо метавонанд ҳамроҳонашонро ҳар рӯз ба ҳақармат бурданд, ва ҳеҷ гоҳ ҷонибдори Ӯ нашаванд — онҳо метавонанд онҳоро чӣ тавр машаққат карданд, бишнаванд, ва ҳеҷ гоҳ сукут кунанд. Онҳо қаноатманд буданд, ки бо душманони Ӯ муомилаи хуб дошта бошанд, ва дар миёни дӯстони Ӯ ҳисоб нашаванд. Оё онҳо метавонанд ин корро карда бошанд, агар Ӯро дӯст медоштанд? О не! Агар онҳо Ӯро дӯст медоштанд, онҳо баъзе мавридҳо эҳсосоти худро ошкор мекарданд. Никодимус наметавонист дар Санҳедрин нишаст ва ба Худованд ҳақармат шавад. Ӯ нидо кард: "Оё қонуни мо касеро ҳукм мекунад, пеш аз он ки Ӯро бишнавед, ва бидонед, ки Ӯ чӣ кор мекунад?" ва ба ин васила ӯ худро ба масхара бурди ҷамоат. Оё писари меҳрубонона метавонад бишнавад, ки падари ӯро ҳар рӯз ҳақармат мекунанд, ва ҳеҷ гоҳ бо сухан ё назар нишон надиҳад, ки ӯ чӣ қадар захмӣ шудааст!

Мумкин аст, ки мо ҳеҷ гоҳ мардумро намешунавем, ки аз Ҳазрати Исо боз кушода сӯҳат кунанд. Аммо оё мо бо бисёре аз онҳо, ки бар зидди қонунҳои Ӯ ва мардуми Ӯ сӯҳат мекунанд, вохӯрда намем? Ин аст, ки дар пеши чунин шахсон мо ба иқрор кардани Ӯ даъват шудаем. Агар мо ба фароғатҳои маъмулии ҷаҳонӣ писанд наоем, агар мо ба мардуми воқеан диндор дӯстӣ зоҳир кунем, агар мо ба гуноҳ ханди накунем ва он чизеро, ки ҷаҳон писанд медорад, писанд надорем, душманони Масиҳ аз мо нафрат ва таҳқир хоҳанд кард. Оё мо омодаем, ки барои Ӯ, барои дӯстдошти Ӯ ихтилоф ва таҳқири онҳоро ба бор бигирем? Оё тасдиқи Масиҳ аз рӯи ҳақиқат ба мо аз қабули ҷаҳонӣ дӯстдоштатар аст? Инҳо аломатҳои он аст, ки мо Худовандоро дӯст медорем ва Ӯ низ мо ро дӯст медорад; ва Ӯ ҳангоме ки бо тамоми фариштаҳои муқаддаси Ӯ дар ҷалоли Ӯ меояд, мо ро иқрор хоҳад кард.

4 сентябр

John 12:44 то охир. Масиҳ худро нурӣ ҷаҳон эълон мекунад.

Нूरी бешукӯҳи, ки ҳеҷ гоҳ дар ин ҷаҳон тобанок нашуд, ҳоло хоҳад ғуруб кард. Дар ҳоле ки нури Ӯ ҳанӯз намоён буд, овози Ӯ шунида шуд, ки мегӯяд: "Ман ба ин ҷаҳон нур омадам, то ҳар кӣ ба Ман имон орад, дар торикӣ монда нашавад." Ин даъвати охирин ба ҷаҳони боварнакардае, ки аз ҷониби Худованд пеш аз эъдаи Ӯ сабт шудааст. Мо медонем, ки Ӯ дар бақияи умри кӯтоҳи азобкашонаш ҳар рӯз аз дин мӯълид кард; аммо мо огоҳ нестем, ки Ӯ дигар даъватҳо кардааст; гарчанде ки мо огоҳем, ки Ӯ бисёр қиссаҳо ривоят кард, бисёр ҷавобҳо дод ва бисёр огоҳиҳо дод.

Чӣ қадар муҳаббати бепоён дар ин даъват нафас мекашад! Исо ба ҷаҳон нур омад, на барои хушбахтии Худ, балки барои он ки ҳар кӣ ба Ӯ имон орад, дар торикӣ монда нашавад. Ӯ ҷаҳонро дида буд, ки дар торикӣ хобидааст; Ӯ бадбахтии онҳоро дида буд ва ба онҳо раҳм кард — ва розӣ шуд, ки ба ҷойҳои торикӣ дарояд, то ба онҳо нурӣ ҳаёт биёрад.

Чӣ қадар ғамгин ин ҷаҳони гуноҳ бояд ба назар биёяд, вақте ки аз он баландиҳои офтобӣ, ки муқаддасон дар он ҷо сокнӣ ҳастанд, ба он нигоҳ мекунӣ! Лекин торӣ нест танҳо ғамгин, балки зараровар ҳам аст. Наботот дар торӣ рост намешавад. Танҳо шохҳои он чизҳое, ки нuri рӯзро ба худ мегиранд, барг ва мева медиҳанд. Гулҳо сари зебои худро ба сӯи офтоб мегардонанд, ва ҳар шоха ба пеш меояд, то ки радиатсияи онро вомегирад. Ҳамин ки кӯдак қувваташро барои кушодани пилкҳои нозукаш ба даст меорад, ӯ фавран ба ҷустуҷӯи нур шурӯъ мекунад. Он кӯдаконе, ки дар кӯчаҳои торик парвариш мешаванд, бо намуди зард ва беморӣ нишон медиҳанд, ки онҳо аз нure, ки тамоми офаришро ба шодӣ ва хурсандӣ меорад, маҳрум шудаанд. Торӣ ҳам зараровар аст ва ҳам номуайян. Мусалмон дар биёбон, агар вай дар шаб бедо бошад, ба домҳо ва ҳайвоноти ваҳшӣ дучор мешавад. Шайхони қудрати ҳаво дар торӣ қудрати худро истифода мебаранд; дар он ҷо онҳо домҳои худро гузоштаанд; дар он ҷо онҳо барои шикори худ низ нигоҳ мекунанд.

Барои сабук кардани мардум дар ин ҳолати додугир, Писари Худо зоҳир гардид. Ӯ дурахши ҷалоли Падар аст ва сурати бадеии шахсияти Ӯ; бинобар ин Ӯ гуфт: "Хар касе ки Маро мебинад, Ӯро мебинад, ки Маро фиристод." Падри ҷовид, ҷовидона, ғайбӣ, дар нूरी ки касе ба он дода наметавонад, истиқрат дорад; аммо Писари Ӯ бо ҷисм либос шуда, ба ҷаҳон фиристода шуд, ки бо чунин нури мулоим ки мардум ба Ӯ дода метавонанд. Аммо агар мардум ҳанӯз ҳам тирагииро аз нур дӯсттар дошта бошанд, агар онҳо чашмони худро ба Офтоби ростӣ пӯшанд ва ба зулмоти худ шитоб кунанд, пас дар охир бо онҳо чӣ мешавад! Каломи Ӯ, ки Ӯ гуфт, дар рӯзи охир онҳоро доварӣ мекунад. Он каломи "Ман ба ҷаҳон нур омадам, ки ҳар касе ба Ман имон орад, дар тирагӣ монда нашавад", ҳамин каломи Ӯ дар рӯзи охир ҳамаи онҳоро, ки онро шунида, ба нур наомадаанд, доварӣ мекунад. Зеро вақте ки Исо боз меояд, Ӯ ҷаҳонро наҷот намедиҳад; Ӯ танҳо қавми худро наҷот медиҳад ва ҷаҳонро доварӣ мекунад. Ҳамаи даъватҳое, ки ҷаҳон гирифтааст, сабт шудаанд ва дар рӯзи охир пеш оварда мешаванд. Онҳо метавонанд хутбаҳое, ки шунидаанд, бобҳое, ки хондаанд, онҳо метавонанд илтиҷои дӯстони содиқи худро ва дуои падарони дӯстдори худро фаромӯш кунанд, аммо Худо онҳоро фаромӯш намекунад; зеро ҳамаи ин воситаҳои файз аз ҷониби Ӯ дар машварати абадии Ӯ бо Писари Ӯ ташкил карда шудааст. Ӯ муайян кард, ки онҳо чӣ бисаранд ва Ӯ мебинад, ки онҳо чӣ гуна гӯш мекунанд. Дили гунаҳгор дар вақти доварӣ кардан аз ҷониби Довараш, вақте ки Ӯ пурсад: "Чаро ту ба Ман наомадӣ? Он гоҳ ту метафтӣ нур медошт. Чаро ту дар тирагӣ мондӣ?" — чӣ ҷавобе метавонад гунаҳгор барои мондани ҳатто як рӯз дар тирагӣ, вақте ки нур ба ҷаҳон омадааст, бидиҳад? Ягон ҷонҳое, ки ин даъватро мешунаванд, ки метавонанд аз ин соат нур дошта бошанд, агар онҳо танҳо дили худро ба Наҷотдиҳандаи ҷаҳон бо ин дуои самимӣ бардоранд: "Тирагии маро равшан кун, эй нuri зиндагӣ."

5 сентябр

Mark 11:11-19. Масеҳ лаънат мекарад бар болои дарахти анҷири бемева.

Ин аст таърихи тарзи гузаронидани яке аз рӯзҳои охир пеш аз марги Ӯ. Он, ба эътиқоди мо, рӯзи якшанбе буд, ки Ӯ бо ғалаба вориди Ерусалим шуд. Шомгоҳи он рӯз Марқӯс қайд мекунад, ки Ӯ ба ҳама чиз нигоҳ кард ва сипас бо дувоздаҳ нафар ба Бетания рафт. Ва он чашмони муқаддас ҳангоми нигоҳ кардан ба маъбад чӣ диданд? Онҳо бояд ба қурбониҳои дудкунанда, ба чароғҳои сӯзон ва ба каҳноҳони сафедпӯст нигоҳ мекарданд. Лекин ин дидгорҳо наметавонистанд ба дили Наҷотдиҳанда шодӣ бахшанд; зеро Ӯ медонист, ки ин муқаддасоти муқаддас аз ҷониби қавми боварӣ надошта паст карда шудааст.

Чӣ қадар ширин бояд оромиши Бетания ба назар мерасид, баъд аз ғалаёни Ерусалим! Он деҳаи дилрабо, ки дар миёни дарахтони мевадори пойгоҳи Оливе ҷойгир буд, баъзе аз пайравони дилсузори Худовандро дар бар мегирифт. Новобаста аз он ки Ӯ шабро дар дуои танҳоӣ дар кӯҳ гузарондааст ё Ӯ зери бомпораи шогирдони маҳбуби худ хоб кардааст, мо نمیدонем. Ҳарчанд ки Ӯ машғул буд, Ӯ аз таъқиби душманони худ пинҳон буд. Зеро дар Инҷили Юҳанно дар бораи ин давра гуфта шудааст: "Исаъ ин чизҳоро гуфт ва рафт ва аз онҳо пинҳон шуд". (12:30.)

Рӯзи баъдӣ, (ки мо боварӣ дорем, рӯзи душанбе буд,) Паноҳгаҳ боз ба ҷои кор ва муноқиша, ба маъбад дар Ерусалим рафт. Масофа тақрибан якуним мил буд, ва роҳ аз тариқи водии ҳосилхез, наздик ба Боғи Гетсимани, ва аз болои ҷӯйи Кидрон мегузашт. Ҳангоме ки Наҷотдиҳанда роҳ ме мефт, Ӯ гурусна буд; зеро Ӯ эҳтимол аз Бетания саҳархон баромада буд, ва бидуни он ки таом хӯрда бошад. Гуруснагии Ӯ ба мо хотир мерасонад, ки Ӯ ҷисми монанди ҷисми мо дошт, ва ба ҳама заъфҳои мо, ба истиснои гуноҳ, тобеъ буд. Ҳангоме ки Ӯ ин моменти дид, Ӯ як дарахти анҷири пурбарг дид, ва ба он наздик шуд, вале онро бидуни мева ёфт, ва лаънат кард, ки: «Касе аз шумо дигар ҳеҷ гоҳ мева нахӯрад». Яке аз чизҳо дар ин ҳикоя ҳаст, ки фаҳмидани он душвор аст. Марқӯс навиштааст: «Вале вақти анҷир ҳанӯз набуд». Тобиист, ки пурсид: «Чаро Наҷотдиҳанда интизор буд, ки анҷир пеш аз мавсими он пайдо шавад?» Ин мушкилӣ шарҳ дода шудааст. Яке аз навъҳои дарахтони анҷир ҳаст, ки ҳамеша барг дорад, ва ҳамеша мева дорад. Навъи оддии дарахтони анҷир дар баҳори барвақт на барг доранд, на мева. Ҳангоме ки Паноҳгаҳи мо аз дур дарахти анҷиреро дид, ки барг дошт, Ӯ медонист, ки он аз навъи дарахтони анҷире ҳаст, ки дар ҳама фавқ мева дорад; ва ҳангоме ки Ӯ меваро надид, Ӯ онро барои беҳосилии он лаънат кард.

Аммо, албатта, дар ин амал маънои амиқи бояд бошад; зеро ки дарахт на метавонад сазовори лаънат ё баракат бошад. Ин бояд барои таълим додани шогирдонаш, ки он вақт каломи Ӯро шуниданд, ва мо, ки ҳоло онҳоро мешунавем, ки Исо лаънат кард ба дарахт. Ин дарахт рамзи муносиби қавми яҳуди буд. Баргҳои дарахт ҳаво ва намро ба худ мегиранд ва ба қувват ва мевабахшии он мусоидат мекунанд. Имтиёзҳои муқаддасе, ки ба яҳудиҳо дода шуд, метавонанд ба баргҳо монанд бошанд. Вале вақте ки Писари Худо омад ва мева ҷуст, Ӯ ягон мева пайда накард — ягон тавба, ягон имон, ягон муҳаббат, ягон покӣ — зеро гарчанде ки чанде аз онҳо имон оварданд, қавм, ҳамчун қавм, имон наоварданд. Ӯ аз мушрикон мева наинтизор буд, зеро вақти ангури онҳо ҳанӯз наомада буд; вале Ӯ ҳақ дошт, ки аз онҳое, ки ба онҳо бисёр дода буд, бисёр интизор бошад.

Вақте ки Ӯ ба маъбад дар он рӯз дубора ворид шуд, Ӯ харидорон ва фурӯшандагонро дар тамғаи ноақлонашон пайдо кард. Чунин ба назар мерасад, ки аз ин ҳисоб, баъд аз он ки Ӯ дирӯз шом ронда шуд, онҳо ба амалҳои қадимии худ баргаштанд, ва Писари одам қудрати худро бори дигар дар ихроҷи онҳо нишон дод.

Исо рӯзро дар таълими мардум гузаронд, дар ҳоле ки ба таври бад аз ҷониби китобдонони ва саркоҳнони дида мешуд. Ва вақте ки шом омад, Ӯ аз шаҳр бероон шуд, ва бори дигар ҷуст, ки худро аз душманони худ дар паноҳи дӯстдошташ пинҳон кунад. Ҳамин тавр яке аз рӯзҳои каме боқимондаи Ӯ дар ғам гузашт. Чунин ба назар мерафт, ки Ӯ қувваташро беҳуда сарф кард, ва беҳуда; вале доварии Ӯ бо Худованд буд, ва кори Ӯ бо Худои Ӯ. (Is. 49:4.)

Оё онҳое, ки барои ҷони мо мекошанд, хоҳ онҳо вазарони калисо бошанд ва хоҳ дӯстон, меваи кошиши худро беҳуда мебинанд? Мумкин аст ҳукми даҳшатноки Наҷотдиҳанда ба мо ҳамчун огоҳӣ хизмат кунад. Худо метавонад ба мард, ҳамчуно ба дарахт, бигӯяд: «Ҳеҷ кас дигар аз ту мева нахӯрад, то абад». Оё касе метавонад ба ин назар бикунад, ки ҳеҷ гоҳ дар тамоми асрҳои ҷовидонӣ баракат нахоҳад буд? Ҳатто онҳое, ки ҳоло бефоида ва зарароваранд, умед доранд, ки рӯзе дигаргун хоҳанд шуд. Вале имкониятҳо зуд аз даст мераванд. Дарахтони, ки ҳоло меваи зебои ситоиш ва муқаддасии дар биҳишти боло доранд, баъд аз он ки дар замин буданд, мева барои Худо оварданд. Ҳатто он бадкардае, ки роҳи масеҳиаш танҳо як соат ё ду соат давом кард, меваи некӯ дар дуои имондори худ ба Исо ва дар сарзании содиқи худ ба ҳамроҳаш овард; дар ҳоле ки апостоли муҳтарам Павлус мисли дарахте буд, ки шохҳои ӯ зери вазни бори хушбӯй ва лазиз фишор дошт. Оё мо шурӯъ ба овардани меваи осмонӣ кардем? Агар не, кай шурӯъ хоҳем кард? Бигзор таъхир накунем — наметавонем фаҳмидани он ки чӣ қадар зуд Худо ҳолати мо ро ба таври ҷовидонӣ муайян карда метавонад.

6 сентябр

Mark 11:20-26. Масеҳ ва шогирдонаш аз пеши дарахти анҷири хушкшуда гузаштанд.

Баъд аз он ки шабро дар Бетанӣ гузаронданд, Наҷотдиҳанда бо гурӯҳи хурди худ аз паноҳгоҳи худ баромад, то кори худро дар Ерусалим аз сар гирад. Дар рафти роҳи онҳо чизе хеле таъсирбахш ба назари онҳо омад. Он дарахти анҷире буд, ки субҳи пеш лаънат карда буд. Шомгоҳ ҳангоми гузаштан аз дарахти анҷир, тираги шом онҳоро аз дидани он бозмеонд; аммо рӯзи сафед ҳолати хушки онро ошкор кард. Петрус диққати Худовандро ба ин вазъ ҷалб кард ва гуфт: "Эй Худованд, ба дарахти анҷире ки шумо лаънат кардаед, нигаред, ки хушк шудааст." Аз ин ишора мо ба хулоса меоем, ки лаънати Худованд таъсири фаврӣ ба дарахт надод, балки онро тадриҷан хушк кард ва вайрон кард. Шогирдон, ки сабаби ҳолати хушки онро медонистанд, бояд ба он бо эҳсоси тарс ва ҳайрат нигаристанд. Онҳо ҳеҷ гоҳ қабл аз ин чунин зоҳири қудрати Худовандро надида буданд. Онҳо дида буданд, ки чӣ тавр ҳаёт ба воситаи каломи Ӯ ато мешавад, аммо ҳеҷ гоҳ надида буданд, ки чӣ тавр ҳаёти дарахт аз байн меравад. Агар Писари Худо қудрати худро иҷро мекард, ки чӣ тавр метавонист, душманони Ӯ муддати тӯлонӣ пеш аз ин аз ҷониби нафаси бинии Ӯ нобуд мешуданд, зеро Худо ҳам қотил аст ва ҳам зинда мекунад. Аммо Ӯ аз иҷрои ҳукм худдорӣ кард, зеро Ӯ барои он омад, ки гунаҳкоронро ба воситаи фаровонии некӣ ба худ бикашад, на барои он ки онҳоро бо даҳшати даст ба тарсу ҳарос андозад. Аммо хуб буд, ки шогирдонаш далели онро медонист, ки Ӯ метавонад душманони худро нобуд кунад. Онҳо ба зудӣ ба озмоиши даҳшатноки имон дучор хоҳанд шуд. Онҳо Мастер худро ба таври возеҳ аз ҷониби мардум мағлуб хоҳанд дид. Ядгории дарахти анҷир бояд онҳоро дар он соати даҳшатнок боварӣ мебахшид, ки Ӯ метавонист дасти онҳоро, ки ба сӯи Ӯ дароз шуда буд, хушк кунад ва забони онҳоро, ки бар зидди Ӯ ба доварӣ бархоста буд, боздорад.

Назаруди Исо ягонае набуд, ки қудрат дошт, ки душманони Худро мағлуб кунад. Ӯ ба апостолонаш қудрати монандро ваъда кард, ҳатто қудрат ба хушк кардани дарахтони анҷир ва кўҳҳоро бардоштан. Матео чунин суханони Худро сабт кард—"Ҳақиқатан ба шумо мегӯям, агар шумо имон дошта бошед ва шак никунед, на танҳо он чизеро, ки бо дарахтони анҷир карда шуд, балки агар ба ин кўҳ гӯед, 'Кӯҳ шав ва ба баҳр андоз', ин кор карда хоҳад шуд." Matthew 21:26. Аён аст, ки дарахтон ва кўҳҳо мушкилоти ҳаёти масеҳӣ-ро намояндагӣ мекунанд. Бо имон онҳоро метавон мағлуб кард. Апостоли Павлус бар расули Шайтон, ки барои Ӯ мусибат эҷод кард, ғалаба кард ва ба воситаи имон шодмон шуд, ки дар заъфҳо, ҳақоратҳо, заруратҳо, таъқиботҳо, тангдастӣ, барои Исо, зеро ки Ӯ файзи Худро барои худ бисёр кофӣ ёфт. (2 Cor. 12:10.)

Ба воситаи дуои имондошт чунин ғалабаҳо ба даст меоянд. Аз ин рӯ, Худованд ба апостолонаш баъзе раҳнамоӣ дар бораи дуо дод. Ӯ медонист, ки онҳо рӯзи дигар ҳам дар зери кинаи мардони бадқасд қарор доранд, ва Ӯ онҳоро аз рӯҳи бехудӣ ҳифозат кард, ки ҳангоми дуо истода, агар бар зидди касе кина доред, бибахшед, то ки Падари осмонӣ низ ба шумо гуноҳҳои шуморо бибахшад. Ками ҳастанд, ки баъзан ҷароҳат надиҳанд ё ҳақорат нашниданд. Барои мо кофӣ нест, ки фикру ҳаёлоти душманони худро аз дили худ дур кунем, мо бояд дар бораи онҳо фикр кунем, то ки пурсем, "Оё ман онҳоро бахшидам?" Мо бояд онҳоро дар дуо ҳамчун объектҳое, ки махсусан ба онҳо мурҳам дорем, зикр кунем. Он касе, ки худро аз ҷониби Худ бисёр бахшида шудааст, ба дигарон ҳам бахшидани қудрат дорад. Рӯҳи қасос баъзан дар дили ӯ ба вуҷуд меояд; аммо ёдоварии он чизе, ки байни Исо ва ҷони ӯ гузашт, ҳисси қасосро хомӯш мекунад, ва ӯ хоҳиш мекунад, ки ҳатто бо душманони худ дар ҷалол вохӯрад, ва бо онҳо то абад дар муҳаббат зиндагӣ кунад.

7 сентябр

Matthew 21:23-32. Писаргон аз Масеҳ пурсиш мекунанд, ки дар бораи қудрати Ӯ чӣ гуфтан.

Мо ҳоло ба хондани ҳисобномаи ду рӯзи охирини вазаи оммавии Худованд оғоз мекунем — рӯзҳои сешанбе ва чоршанбе пеш аз марги Ӯ. Дар бораи гуфтугӯҳои Ӯ дар он рӯзҳо сабтҳои васеъ мавҷуд аст. Ҳеҷ кас аз шунавандагони Ӯ намедонанд, ки Ӯ ба зудӣ сӯҳбат карданро дар замин қатъ мекунад; аммо мо медонем, ки инҳо охирин ҳушдориҳои Ӯ буданд.

Субҳи барвақт Ӯ ба Ҷерусалим омад, чун ҳамеша, бо шогирдонаш дар роҳ сӯҳбат карда, дар бораи дарахти анҷири хушкшуда ва қудрати имон ва дуо. Ӯ душманони худро дар ҳаққи Ӯ ва амалҳои Ӯ хеле хашмгин ёфт. Онҳо шоҳиди хариду фурӯши онҳо буданд, ки ба амри Ӯ ҷойҳои худро тарк карданд. Манзара барои онҳое, ки чунин дароз иҷазат доданд, ки хонаи дуо беҳурматӣ шавад, нописанд буд. Маслиҳат карданд ва саволиро, ки фикр мекарданд, Ӯ бе онکه ҷавоб диҳад, наметавонад, пурсиданд — "Бо чӣ қудрат ин корро мекунӣ?" Агар Ӯ ҷавоб диҳад, "Бо қудрати Худо," пас онҳо қарор доданд, ки Ӯро ба куфр мутлақат кунанд; ва агар Ӯ гуфт, "Бо қудрати худам," — ба исён. Аммо ҳикмати Худованд ба осонӣ ҳушёрии мардумро парешон кард. Ӯ бо пурсидани саволи онҳое, ки ҷавоб надоданд, ҷавоб дод. Аз ин рӯ, онҳо маҷбур буданд, ки ҷавоб диҳанд, ки намедонстанд, ки Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳақиқат пайғамбар буд ё не. Чӣ эътироф барои муаллимони дин! Ҳамаи онҳое, ки онро мешунаванд, метавонанд ба табиатӣ андеша кунанд, ки онҳое, ки намедонанд, ки Яҳё пайғамбари ҳақиқӣ буд ё не, намедонстанд, ки Исо кист.

Аммо дар ҳоле, ки душманони Ӯ аз тӯфонҳои шикасти худ ранҷ мебурданд, Худованд модароеро ироа кард, ки боз ҳам онҳоро саргардон кард. Дар атрофи Носири ҳамеша гурӯҳе аз одамон ҷамъ мешуданд, ки фарисиён онҳоро дӯд ва касри замин меҳисобиданд. Онҳо тавбакунандагоне буданд, ки пеш аз ин зиндагии бад доштанд; онҳо аз қабили онҳое буданд, ки гизоҳи сарватдор ва гуноҳкори гирякунанда буданд. Як вақт онҳо фармони Худованди худро ошкоро вайрон карда, бо ҷасурӣ ҷавоб доданд: «Нахоҳам кард»; аммо баъдтар тавба карданд; ҳол онки фарисиён бо тамоми даъвоҳои худ ҳанӯз воқеан итоати иродаи Худовандро накарданд. Осон буд, ки муайян кард, ки кадом яке аз ин ду нафар бештар гуноҳкор аст. Ҳатто агар гуноҳкорони ошкоро ҳеҷ гоҳ тавба намекарданд, онҳо дар назари Худованд аз қабили дурандешони динӣ бештар бад не буданд. Аммо онҳо тавба карданд, ва аз ин рӯ, онҳо комилан омурзида шуданд, ва аз ҷониби Худованд ҳамон қадар маҳбуб буданд, ки фариштаҳои осмонӣ, ки ҳеҷ гоҳ гуноҳ накарданд. Тавбаи онҳо гуноҳи фарисиёнро боз ҳам афзун кард, зеро ки дидани ин тавбакунандагон бояд онҳоро аз зарурати тавбаи худ огоҳ мекард.

Аммо ғурурҳо ҳиссиёти худро дар пойҳои Исо эълон намекунанд. Гуноҳе, ки дилро сахттар мекунад, аз ғурур дигаре нест. Гуноҳҳои ошкоро, гарчанде ки онҳо дар ин зиндагӣ ба хиҷилӣ ва бадбахтӣ дучор мешаванд, баъзан одамонро пеш аз Худованд хоксор кардан меомӯзонанд. Дурӯғгӯе, ки аз сабаби дурӯғҳояш сурх мешавад, шояд ба сухани меҳрбандӣ гӯш диҳад, аммо ғурур аз ҳақиқат, онро рад мекунад, зеро ки ӯ ба иҷорати худ такя мекунад. Аз ҳамаи гуноҳҳо биёварем, ки аз ғурур бештар эҳтиёт шавем. Он аввалин заридаи Иблис аст. Он қобилияти аҷибе дорад, ки фазои дигар гуноҳеро, ки аз дил берун карда шудааст, ишғол мекунад. Агар мастӣ берун карда шавад, он гоҳ ғурур варам мекунад ва фазоеро, ки пеш аз ин мастӣ ишғол карда буд, пур мекунад. Одатан ғурур ба миён меояд ва бо қуввати худ дигар рафтори бадро берун мекунад, то ки он бештар ҷой барои афзоиш ва ғизои бештар дошта бошад.

Аз ҳамаи онҳо, ғурур аз ворид шудани Писари Худо ба дил ҳаросанда аст. Он гоҳ он маълум мешавад, ки ҳукмронии ӯ ба анҷом мерасад. Чӣ гуна он дарвозҳои дилро бар зидди соҳиби ҳақиқӣ монеъ мешавад! Аммо Масиҳ ҳатто аз ин монеъҳо гузашт кард. Саули Тарсӣ фарисии ғурур буд, вақте ки Исо аз осмон бо ӯ суҳбат кард; аммо ӯ мисли он гумроҳи ҷамъкунандаи андоз, ки гуфт: «Эй Худованд, ба ман гумроҳ меҳрубон бош», паст шуд.

8 сентябр

Luke 20:9-19. Мисоли кираторони эътирозкунанда дар виноград.

Дар ин мисл, кирдорҳои золимонаи қавми яҳудиро возеҳ гузошта шудааст. Вақте ки кирдорҳои одамон нисбат ба Худо дар мисолҳо тасвир карда мешаванд, мо боз ҳам бештар аз пеш н шукргузорӣ ва хиёнати онҳоро мефаҳмем. Ва чаро? Чунки ҳеҷ кас ҳаққи Худоро мисли ҳаққи дигарон намефаҳмад.

Ҳар кас эътироф мекунад, ки соҳиби виноград ҳақ дорад, ки як қисми меваҳои онро аз кираторон бигирад, ҳамчун иҷора. Аммо Худованд ҳақ дорад, ки ба ҳамаи фармонҳои мо ва ба ҳамаи муҳаббати мо. Ба Ӯ мо ҳамаи он чизеро, ки мо дорем, ё дорем, қарздор ҳастем — воқеан қудрати лаззат бурдан аз Ӯ меояд. Аммо одамон нисбат ба Ӯ чӣ гуна рафтор мекунанд? Ҳамон тавре, ки ин кираторон бо соҳиби худ рафтор карданд. Онҳо на танҳо рад мекунанд, ки ба Худо итоат кунанд, балки ба онҳое, ки их disobedienceро маҳкум мекунанд, хашмгин шуда.

Мисли ин кираторон, одамони бетабдил дар гуноҳ сахт мешаванд. Кираторон бо ҳар гуна хафагӣ ба кормандон муносибат мекарданд. Онҳо аввалин кормандро бурд карданд, дуюмро ба таври шарманда табд карданд, сеюмро мехонд. Ҳамин тавр гуноҳкорон дар бадӣ афзун мешаванд — ҳар гуноҳе, ки кард ва тавба накард, барои иҷрои гуноҳи дигар омода мекунад.

Агар баъзе аз шумо, ки ба Худо мутаваҷҷеҳ шудаед, ба рӯзҳои осиёбии худ нигоҳ кунед, шумо хоҳед дид, ки шумо бадтар шудед. Дар кӯдакии шумо баъзе фуъулӣ буд - баъзе тарс аз шарир дар ҷавонӣ - ки ҳангоми калон шудан гум шуданд. Агар Худо бо лутфи худ даххал накарда бошад, шумо то ин вақт ба баландии беҳудагии дигар, ки пеш аз ин ҳеҷ вақт надидаед, мерасидед. Ҳатто дар миёни мӯтабдилҳо низ тамоюле ба сӯи ҳолати пешина бармегардад, ва лозим аст, ки доимо ба Худо барои таъминоти нав аз Рӯҳи Муқаддаси Ӯ муроҷиат кунед, вагарна, монанди чархи дар соҳили майл, онҳо ба гуноҳҳои кӯҳнаашон бармегарданд.

Вақте ки Наҷотдиҳандаи мо ин қиссаро ба итмом расонд, Ӯ ҷазои соҳиби кишту заминро ба он муҷаввизон эълон кард. "Ӯ хоҳад омад ва ин муҷаввизонро ҳалок хоҳад кард, ва кишту заминро ба дигарон хоҳад дод." Ин пешгӯӣ ҳамчун огоҳӣ ба яҳудиҳо, ки пешгӯёнро таъқиб мекарданд, ва ҳоло марги Писари Худоро ба нақша гирифта буданд, нигаронист. Мардум фаҳмиданд, ки огоҳӣ ба онҳо дахл дорад, зеро онҳо хитоб карданд: "Худо нигаронист." Агар онҳо аз гуноҳ кардан ҳамон қадар нигарон мебуданд, ки аз азоб канора гирифтан, онҳо ҳардуро паси сар мекарданд. Чӣ ифодаи рӯи Ӯ бояд бошад, вақте Исо ба онҳое ки ҷавоб доданд: "Худо нигаронист;" зеро гуфта шудааст: "Ӯ ба онҳо нигоҳ кард?" Он бояд нигоҳе бошад, ки гӯё мегӯяд: "Ҳаҷми андӯҳи шумо наздиктар аст, аз он ки шумо гумон мекунед, ва бузургтар аст, аз он ки шумо метавоонед каср кунед."

Ӯ ҳоло нақшаро аз تاکзор ба сохтмон иваз кард ва ба гузаргоҳи дар Ps. 118 ишора кард, ки дар он гуфта шудааст: "Санге, ки созандагон рад карданд, сар-санги кунҷ шудааст." Бузург буд ҳамагии созандагон, ки қимати санги беҳтарин, махкамтарин ва қиматбаҳотаринро, ки ягон вақт аз кандаги хомӯш шудааст, намедонистанд; ва бузург хоҳад буд ҷазои онҳо. Он санг, дар ҳоле ки дар замин хобида буд, хоҳад як монеаи роҳ, ва онҳое, ки бар он афтоданд, шикаста хоҳанд шуд; аммо он ҳамеша дар замин хобида нахоҳад буд; он баланд хоҳад шуд, ва афтода бар фоҷирон, бо ғазаби одилӣ Худо, онҳоро ба ғубор хӯрд хоҳад кард. Ин нақшаи кӯтоҳ чӣ маъно дорад? Вақте ки Масиҳ дар замин ба сифати одам буд, онҳое, ки Ӯро рад карданд, гуноҳ карданд, аммо на берун аз дастрасии омурзиш; аммо вақте ки Ӯ ба дасти рости Худо баланд шуд, онҳое, ки идомаи рад карданд Ӯро, абадан ҳалок хоҳанд шуд. Ғазаби абадии Худо бо ин ифода нишон дода шудааст: "Он Ӯро ба ғубор хӯрд хоҳад кард." Он Наҷотибахш, ки мисли санг метавонад, дастгирӣ ва дифоъ бошад, агар мо имон оварда натавонем ба Ӯ, воситаи нобудмонии моро хоҳад шуд. Агар мо бар Ӯ ҳамаи умедҳои худро барои абадият бино кунем, Ӯ моро хато нахоҳад кард — аммо агар мо Ӯро эътино накунем, Ӯ моро зери вазни ғазаби одилӣ худ хоҳад кушт.

9 сентябр

Matthew 22:1-14. Нақшаи одами бе либоси тӯй.

Як ҳолат дар бораи ин нақша ҳаст, ки онро махсусан танбеҳ медиҳад. Ин аст нақшаи охирин, ки Паноҳгаҳи мо дар ҷамъият гуфтааст. Дигарон ҳастанд, ки Ӯ ба шогирдонаш дар хусус гуфтааст, аммо дигар нақшаҳое, ки дар ҳузури саркоҳинҳо ва мардум гуфта шудаанд, дар Библия навишта нашудаанд.

Ин нақша тавсифи ҳамаи навъҳои гуногуни шахсиятҳоро дар бар мегирад, ки дар атрофи Паноҳгаҳ дар маъбад ҷамъ шуда буданд. Ҳар яки мо, ки ҳоло ин нақшаро мешунавем, метавонем дар он сифати худро пайдо кунем.

Баъзеҳо даъвати ба тӯйро хандавор карданд ва ба киштзорҳо ва ба молу мулки худ рафтанд. Ин одамон дунёиён ва бепарвоёро намояндагӣ мекунанд. Аксарияти шунавандагон аз ин синф ҳастанд. Онҳо ба Хубарро бо далел муқобилат намекунанд; онҳо масеҳиёнро бо зӯрӣ таъқиб намекунанд; балки мавзуъҳои ҷиддиро бо сабукӣ муносибат мекунанд ва дил ва ақли худро ба дунё медиҳанд. Онҳо таъбирҳои гуногун доранд; баъзеҳо бо тиҷорат машғуланд, дигарон бо ҷамъият; баъзеҳо бо илм ва комёбӣ, дигарон бо вазифаҳои хонагӣ ва лаззатҳо — лекин ҳамаи онҳо дар ин нуқта мувофиқ ҳастанд, — онҳо даъвати Инҷилро эъно мекунанд.

Баъзе одамон дар ин қисса тавсиф карда шудаанд, ки бандагониро гирифта, онҳоро бад карданд ва куштанд. Мо медонем, ки инҳо бояд таъқибкунандагонро, монанди саркоҳинон ва китобдориро, намояндагӣ кунанд. Муҷазаот, ки ба зудӣ ба қотилони Худованд дода мешуда, бо ин суханон возеҳ нишон дода шуд: «Вақте ки подшоҳ инро шунид, хашмгин шуд ва лашкарҳои худро фиристод ва ин қотилонро нобуд кард ва шаҳри онҳоро сӯзонид».

Бандагониро паёмبران, ҳаворийиён, вазирон ва омӯзгорон, дар ҳамаи асрҳо, ки барои бовар кардан ба гуноҳкорон ба Масиҳ кўшиш мекунанд, намояндагӣ мекунанд.

Михонон, ки даъватро қабул карданд, ҳамаи онҳоро, ки эътироф ба дин мекунанд, маъно мекунанд.

Қисмати барҷастатаи дар ин қисса тавсиф шудааст, мардест, ки либоси тӯйӣ напӯшида буд. Одатан дар Шарқ, вақте ки зиёфатҳои шоҳона дода мешаванд, ба ҳар меҳмон як ҷомаи шараф дода мешавад, ва агар касе аз меҳмонон онро напӯшад, инро хафагӣ бузург ҳисобида мешавад. Ин мард фаромӯш кард, ки онро бипӯшад. Хизматгорон шояд ин камбудро надидаанд, ё агар дида бошанд ҳам, онҳо боз ҳам ин меҳмони осӣро дар ҷадвал нишаста монданд. Вале вақте ки ПАРВАРДИГОР барои дидани меҳмонон даромад, Ӯ фавран ба гуноҳкор муроҷиат кард. Ӯ чӣ ҷавобе дод? Ӯ чӣ баҳонае овард? Ҳеҷ. Ӯ сукут кард. Ҳоло ҳар гуноҳкори зиёда аз баҳонаҳо барои гуноҳҳои худ дорад, вале ӯ натавонад онҳоро пеш кашад, вақте ки Ӯ дар пеши Писари Худо истад.

Либоси тӯйӣ рамзи ростӣ аст, ки Масеҳ ваъда кардааст, ки ба ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ имон меоваранд, ато кунад; он либоси сафеди покиза аст, ки дар Китоби Ваҳй (19:8) аз он сухан гуфта шудааст — он ростӣ аст, ки аз имoni ба Исои Масеҳ аст. Ҳар яки шумо метавонед ин туҳфаи қиматбаҳоро ба даст оваред. Он ба ҳама пешниҳод карда мешавад. Инкор кардани ин туҳфа ҳақарat ба Падшаҳи падишаҳон аст. Оё дар ин ҷо касе ҳаст, ки ҷуръат мекунад, ки пеш аз Худо бо ростӣи худ биёяд — бо он ростӣ, ки пағамбар Исаия онро бо "пасмондаҳои ифлос" муқоиса мекунад? Оё касе ҳаст, ки намедонад, ки ӯ бадбахт, номуносиб, фақир, нобино, бараҳна аст ва хоҳиш намекунад, ки либоси сафедеро, ки Исоу ато кардан мехоҳад, бипӯшад? (64:6.) Шумо метавонед аз дидани меҳмонони худ гурез кунед, — шумо метавонед аз чашмони бодигори навкарон гурез кунед — аммо вақте ки ПАДШАХ ба меҳмонон нигарад, шумо ошкор мешавед ва берун меандозид. Агар мо дар имoni ҳақиқӣ ва табдили ҳақиқӣ қатъ шавем, тамоми динии мо комилан бемаънӣ хоҳад буд. Он марди бадбахт метавонад ҳамон қадар аз фести беҳтар бузургӣ мебуд, ки ӯ ба он ҷо бе либоси тӯйӣ омад. Ӯ камтар мусибат, камтар ноумедӣ, камтар шарм, ва шояд камтар гиря медошт; зеро аз ҳамаи гумшудагон, албатта, ҳеҷ кас чунин талх гиря намекунад, монанди онҳое, ки то охир хеле осмонӣ буданд.

10 сентябр

Matthew 22:15-22. Исоу дар ҷавоб ба фарисиён ва ҳурудӣҳо дар бораи пардохти қимати.

Пур аз шайтони ва дорои кинаи шайтонӣ, фарисиён ба сӯи Худованд наздик шуданд, то аз Ӯ суол кунанд, ки фикр мекарданд Ӯ наметавонад бе ягон хатар ба худ бипайванд. Ин суол ин аст: "Аз рӯи шariat додани ситони ба Қайсар дуруст аст ё не?" Қайсар императори Рум буд, ки қавми яҳудиро фатҳ карда буд. Оё шакке дар ин мавҷуд буд, ки оё пардохти ситон ба ҳокими ки идора мекард, дуруст аст? Ин нест, зеро Худо фармуд, ки ба ҳокимон таслим шаванд. Лекин фарисиён шariatи Худоро хеле бад фаҳмиданд, ки онҳо фикр мекарданд, ки таслим шудан ба ҳокими кафири Рум гӯноҳ аст. Ин фикри нодуруст аст. Дуруст аст, ки яҳудиён ҳеҷ гоҳ аз ҷониби кафирон фатҳ намешуданд, агар онҳо ба Худо содиқ бошанд; лекин вақте ки онҳо фатҳ шуданд, вазифаи онҳо таслим шудан буд. Мо дар китоби ҳадиси Эзекиил хондем, ки Худованд боре аз яҳудиён барои вайрон кардани аҳди бо шоҳи Бобил хашмгин шуд. (Эз. 17:15.) Фарисиён ҷуръат накарданд, ки фикрҳои осёнбинонаи худро ба таври ошкоро изҳор кунанд, аз тарси ба хашми Румён; аммо онҳо он қадар паст буданд, ки мехостанд Худовандро ба хатар афканда, бо гуфтани он фикрҳое, ки онҳо ботинӣ писанд доштанд, бикушанд. Дар ин тарҳи бад онҳо бо ҳеродсиён ёрӣ пайдо карданд. Ин одамон ба номи Ҳерод, ҳокими Рум, ки таъин карда буд, ҳеродсиён ном доштанд. Онҳо на танҳо дар мавридиҳои қонунӣ, балки дар мавридиҳои ғайриқонунӣ низ ба Румён таслим шуданд. Агар ҳокими Рум фармерӯзи ба муқобили шariatи Худо диҳад, онҳо фармро риоя мекарданд ва аз итоати Худо сар мекашанд. Мо мефаҳмем, ки фарисиён ва ҳеродсиён ба хатои мухталиф афтодаанд. Лекин ҷавоби Худованд мисли шамшери дудама буд. Вақте Исо гуфт: "Бахшид ба Қайсар он чизеро, ки аз Қайсар аст," Ӯ кинаи пинҳонӣ фарисиёнро маҳкум кард, ва вақте гуфт: "Бахшид ба Худо он чизеро, ки аз Худо аст," Ӯ доктрини эълонкардаи ҳеродсиёнро маҳкум кард.

Мушоҳада кардан ҷолиб аст, ки чӣ тавр кӯшишҳои одам барои фалсафаи Писар Худо танҳо боиси хориҷ шудани ганҷҳои нави ҳикмат аз лабҳои Ӯ гашт! Чӣ қадар қиматманд аст ин қоида: «Ба Қайсар бахшед, ки аз он Қайсар аст, ва ба Худо бахшед, ки аз он Худо аст!» (Mark 7:11). Ин ба мо нишон медиҳад, ки гарчанде ҳама чизҳо ба Худо тааллуқ доранд, аммо баъзе аз онҳо ба Худо хос аст. Ҳуқуқҳои муайяне ҳаст, ки Худо ба шоҳонаҳо додааст. Мо бояд ин ҳуқуқҳоро ба онҳо бахшем. Волидон ҳуқуқи муайян бар фарзандони худ доранд, ва фарзандон бар волидони худ. Худо талаб намекунад, ки волидон фарзандони худро ғамхорӣ накунанд, то вақти худро ба ибодати Ӯ ҳавола кунанд. Ин кор дар яҳудиҳо хеле гуноҳкор буд, ки дастгирии волидони пиронсолро рад карданд, ва пуле, ки бояд ба онҳо медоданд, ба кӯҳиён оварданд, мегуфтанд: «Ин Қорвон ё ҳадя аст».

Аммо агар ки барои мардум надодан чизҳои ба онҳо тааллуқ доштан (аз рӯи таъиноти Худо) гуноҳ бошад, пас чӣ қадар гуноҳ он аст, ки ба Худо чизҳои тааллуқдоштаро надодан! Вале дар ҳамин маврид аст, ки мо бепарвоӣ бештар дорем. Ҷаҳон фикр мекунад, ки хатои ками бошад, ки Созандаи худро эътино накунем. Чӣ қадар падару модарон ҳастанд, ки ба фарзандони худ муҳаббати сазовори онҳоро медиҳанд, вале ба Худо муҳаббат намедиҳанд! Фарзандони баъзе ҳастанд, ки падару модарони худро иззат мекунанд, вале Худоро манфиат намедиҳанд; ғуломи баъзе ҳастанд, ки ба соҳибони худ итоат мекунанд, вале ба Худо итоат намекунанд; соҳибони баъзе ҳастанд, ки нисбат ба ғуломони худ адолатӣ рафтор мекунанд, вале нисбат ба Худо фиребгарона рафтор мекунанд; бародару хоҳарон ҳастанд, ки бо ҳамдигар дар ҳамоҳангӣ зиндагӣ мекунанд, вале бо Худо душманӣ мекунанд. Чунин одамон метавонанд бигӯянд: "Ман вазифаамро иҷро кардам; ба касе зиён нарасондам." Вале Худо ба онҳо чӣ хоҳад гуфт? Оё Ӯ нахоҳад ёд кард, ки онҳо ҳуқуқи Ӯро паи по карданд? Оё шабҳои шикаста, дуоҳои бе дил, Китоби муқаддаси эътинонакарда, бар зидди онҳо шаҳодат нахоҳанд дод? Худо нисбат ба мо даъвои бузургтар аз ҳар як мавҷудоти дигар дорад. Ӯ инсанро ба сурати худ офарид, ба ӯ ҷони оқилона ва рӯҳи ҷовидонах дод. Бинобар ин мо аз Худо ҳастем, зеро ки сурати Ӯро дорем, чуноне ки пули сикка сурати Қайсарро дорад. Вале Худо натанҳо мо ро офарид; Ӯ мо ро фидия кард. Вақте ки Шайтон мо ро ба асирӣ гирифт, Масиҳ мо ро бо хун и хеш фидия кард, ва ҳоло Ӯ ба ҳар яки мо мегӯяд: "Шумо аз худ нестед; шумо бо нархи гарон харида шудаед; бинобар ин Худоро дар ҷисми худ ва рӯҳи худ, ки аз Худост, иззат кунед." (1 Cor. 6:20.) Оё мо худро ба Фидиягар додаем? Оё хоҳиши аввалини мо кардани иродати Ӯ ва иззати Ӯ бувад? Я ё мо нashukrӣ ҳокимиятро рад накунем, ки ба ҷои худкома рафтор карда, лаззати худро пайгирӣ мекунем?

11 сентябр

Luke 20:27-38. Масиҳ ба Садукиён дар бораи эҳёи мурдагон посух дод.

Ин аст боз як ҳолати дигари ҳақиқати қиматбаҳо, ки дар ҷавоб ба саволҳои беақлона гуфта шудааст. Ин ду ҷумла чӣ равшанӣ ба ҳолати абадӣ меандозад! "Онҳо ба фариштагон баробар ҳастанд! Ҳама ба Ӯ зинда ҳастанд."

Садуқӣҳо боварӣ надоштанд, ки аз мурдагон эҳёи баъзеҳо хоҳад буд, зеро онҳо нафаҳмиданд, ки он чӣ гуна бошад. Вақте ки онҳо ба Исо муроҷиат карданд, онҳо як ҳолатеро, ки метавонад дар зери қонуни яҳудӣ рӯй диҳад, тавсиф карданд. Замини Канъон ба меросҳои хурд тақсим шуда буд. Агар марде бимирад, бидуни кӯдак барои ӯ ҷойгир шавад, Худо амр кард, ки бародари ӯ бояд занашро бигирад, ва агар кӯдак ба дунё меомад, ӯ бояд ба моликияти бародари фавтида ворид шавад, ва ҳамчун вараси ӯ ҳисобида мешуд. Садуқӣҳо гумон карданд, ки онҳо мушкилиро пешниҳод карданд, ки Худованд наметавонад ҳал кунад; вале бо як калима Ӯ ҷаҳли онҳоро фош кард. Ӯ эълон кард, ки муқаддасони фавтида "ба фариштагони Худо баробар ҳастанд". Фариштагон ба оилаҳо тақсим намешаванд, чунон ки одамон ҳастанд; ва муқаддасони ҷалолёфта дар осмон бо хешовандони худ, ки дар замин доштанд, алоқаманд нахоҳанд буд. Онҳо алоқаҳо дошта бошанд, вале на аз навъи заминӣ. Шеф аз он шод хоҳад шуд, ки боз гӯсфандони худро, ки дар зер замин паст карда буд, пайдо кунад. Чунон ки Павлус ба мӯъминони худ мегӯяд, (1 Thess. 2:19,) "Зеро умеди мо ё шодии мо, ё Тоҷи ифтихори мо чӣ аст? Оё ҳамаи шумо дар ҳузури Худованди мо Исои Масиҳ дар вақти омадани Ӯ нестед?" Родини солеҳ худро бо робитаҳои рӯҳонӣ бо кӯдакон, ки бори дуввум таваллуд шудаанд, дар ҷавоб ба дуоҳои сӯи онҳо, пайванд динад. Дӯстҳое, ки якдигарро бо бори рӯҳонӣ дар роҳи Сион ба дӯзах мебаранд, дар осмон бо ҳам дар обҳои ҳаёт, ки шаҳри Худои онҳоро шод мегардонад, роҳ хоҳанд рафт. Робитаҳои рӯҳонӣ ҳеҷ гоҳ ҳал нахоҳанд шуд. Ҳоло вақти зиёд кардани ин робитаҳост. Баъзеҳо, ки дар замин каме аз робитаҳои хешовандии ширин медонистанд, бо робитаҳои муқаддаси абадӣ дар осмон пайванд хоҳанд шуд.

Аммо Масеҳ медонист, ки саддукиён не танҳо эҳёи бадан, балки имконияти ҷонро низ инкор мекунанд. Аз ин рӯ, Ӯ исботи ҳаёти абадии мурдагонро пеш гирифт; ва Ӯ онро аз он панҷ китоби Мӯсо, ки саддукиён танҳо ба онҳо имон доранд, гирифт. Худо ба Мӯсо, вақте ки Ӯ аз буттаи сӯзондашуда сухан мегуфт, нагуфта буд: «Ман Худои Иброҳим ҳастам», агар Иброҳим аз байн рафта бошад.

Чӣ қадар шукӯҳаовар аст идеяи он ки ҳамаи муқаддасон воқеан зинда ҳастанд! Ҳамаи он мардони муқаддас, ки мо дар Қуттиҳояшон хонем, ҳамаи онҳоро, ки мо шунидем, ҳамаи онҳоро, ки мо мешиносем ва дӯст медорем, — онҳо ЗИНДА ҳастанд. Онҳо на танҳо зинда ҳастанд; балки ба фариштагон баробар ҳастанд. Мо шодӣ дорем, ки дар бораи дӯстони зиндаи худ фикр кунем, тасаввур кунем, ки онҳо ҳоло чӣ кор мекунанд, умед дорем, ки онҳо баъзан дар бораи мо фикр мекунанд ва як рӯз ба сӯи мо бармегарданд; аммо дар ҳоле ки мо ин фикрҳои мулоими худро дорем, онҳо метавонанд дар дард ва мусибат бошанд; онҳо метавонанд дар гуноҳ гирифтор бошанд ва аз Худо дур бошанд. Аммо бо чӣ эътимод мо метавоем дар бораи мурдагон муқаддас фикр кунем! Вақте ки мо садоҳои ширинтарини мусиқиро мешунавед, мо метавоем фикр кунем: «Он садоҳо танҳо ғояҳои сусти ҳиссиёти онҳоро медиҳанд, вақте ки онҳо аз шодӣ ба шодӣ мегузаранд». Аммо гарчанде ки мо дараҷаи хушбахтии онҳоро намедонем, Исо медонист. Ӯ танҳо ба наздикӣ аз ҷамъи баракатбахш дар боло ҷудо шуд ва ҳоло Ӯ меистод, ки мемурад, то ки онҳо то абад зинда бошанд ва шумораи онҳо доимо афзоиш ёбад. Як вақт Абел ягона наҷоти муқаддас дар осмон буд, аммо дар ниҳоят он ҷо чордаҳе хоҳад буд, ки касе наметавонад ҳисоб кунад, ки ба гӯши Абел ҳамроҳ хоҳанд шуд ва хоҳанд гуфт: «Наҷот ба Худои мо, ки бар тахт нишастааст ва ба Барра» (Rev. 7:10).

Даҳ ҳазор бор даҳ ҳазор сурудҳои баланд гирди тахт хонданд, Вале назари онҳо ба як забони танҳоӣ афтод, Ки суруди нома'лумро оғоз кард; Суруде, ки ба гӯши фариштагон нома'лум буд, Суруде, ки аз тарсҳои бадарғашуда, Аз гуноҳҳои омурзидашуда ва аз ашкрони хушкшуда гуфт. Яке аз меҳмони осмонӣ Натавонист он садоҳои баландро ба даст орад, Балки рӯҳҳо аз соҳили дур Ба ҳам пайваст шуданд дар он суруд; То он ки он ки аввал сурудро оғоз кард ( Ба танҳоӣ хонданро дуаманӣ накард) Ба гурӯҳи бешуморе пайваст шуд. Ва ҳанӯз ҳам, ки соатҳо мегузаранд Фариштагон ҳамеша баланд Як ҷони навро, ки фидяи худро гирифтааст, Мебаранд ба он ҷо; Ва ҳамин тавр суруд боз ҳам баландтар мешавад, То он ки ҳамаи онҳоро, ки Масиҳ дар зер фидя кард, Ба он ҷаҳони хуби шодӣ мераванд. Эй Худованд, ба ман харпи тиллоии худро деҳ, Ва овози шикастаи маро танзим кун, То ман аз дардҳои тез Мубаддал ба шодии абадӣ суруд хонам; Суруди, ки ҳеҷ гоҳ нашнаид Пеш аз он ки гунаҳкор ба соҳили осмонӣ расид, Лекин ҳанӯз ҳам барои ҳамеша садо хоҳад дод.

12 сентябр

Mark 12:28-34. Исо дар ҷавоб ба саволи китобдори дар бораи амри бузургтарин.

Ин аст, ки муаллимони дин аз ҷавоби Худованд ба Садуқӣҳо ҳайрон набуданд, зеро онҳо ба эҳёи мурдагон боварӣ доштанд. Онҳо ҳайронии худро бо гуфтани: "Неъмате гуфти," зоҳир карданд. Аммо онҳо аз умеди гирифтани муаллимро ба воситаи саволҳо даст накашиданд; ва яке аз онҳо ин пурсишро кард: "Аз ҳама аввалин амри ҳукм чӣ аст?" Муаллимони дин аксар вақт дар ин мавзӯъ бо ҳам дигар баҳс мекарданд, ва баъзеҳо исбот мекарданд, ки қурбонии муайянкунад, ва дигарон риояи рӯзаи муайян, ё такрор кардани дуоҳои муайян, ё садақаи муайянро, ибодати мақбултар ба Худо меҳисобанд. Чӣ қадар ҷавоби Худованд бояд онҳоро ҳайрон карда бошад! Ба ҷои интихоби ягон амр ҳамчун бузургтар аз дигарон, Ӯ ба решаи итоати мақбул, Муҳаббат ишора кард. Ӯ танҳо як фарқият кард, ва он дар мавриди объектҳое, ки нисбат ба онҳо муҳаббат бояд истифода шавад. Ин объектҳо "Худо ва инсон" мебошанд; ва азбаски Худо аз инсон беҳисоб бузургтар аст, муҳаббат ба Ӯ бояд беҳисоб муҳимтар аз муҳаббат ба инсон бошад. Аммо дар ҷое ки муҳаббат ба Худо пайдо мешавад, муҳаббат ба инсон ҳамеша пайравӣ мекунад; аммо он муҳаббате хоҳад буд, ки аз муҳаббати худбин, номуайян ва қисман, ки мардони дигаргунна нисбат ба дӯстони худ ва хешовандони худ эҳсос мекунанд, фарқ мекунад.

The Scribe, ки аз Худованд пурсиши бо нияти бад барои васвас кардан (чун Мत्तоӣ эълон мекунад,) пурсид, бо ҷавоб қатъи назар шуд, ва ҳиссиёти худро бо дилсузӣ ва самимӣ изҳор кард. Ӯ бо риояти номусоид гап نزد, вақте ки гуфт: "Хуб, Устод, шумо ҳақиқатро гуфтед." Ягона яки аз васвасгарони Худованди мо ҳеҷ гоҳ чунин омодагии қабули таълим ва чунин самимӣ дар эътироф кардани боварии худро нишон надод. Ӯ, ки дили ӯро медонист, ӯро бо ин тавсиф кардан муҷибар кард — "Шумо аз салтанати Худо дур нестед." Ӯ нагуфт: "Шумо дар салтанати Худо ҳастед." Ӯ нагуфт, чун як вақт ба гӯяндаи гирякунанда гуфт: "Имони ту туро наҷот додааст." Ӯ нагуфт, чун як вақт ба дуздоне, ки мурда буд, гуфт: "Ту бо ман дар биҳишт хоҳӣ буд." Аммо он чи Ӯ гуфт, хеле муҷибар буд. Дар ҷаҳоне, ки бисёриҳо аз салтанати Худо чунон дур ҳастанд, ки шарқ аз ғарб дур аст, барои гунаҳгор шунидани он ки ӯ аз он дур нест, муҷибар аст. Худо аст, ки ҷонро ҳатто ба сарҳадҳои он ҷалб карда метавонад — ва умед аст, ки агар Ӯ онро ба ин қадар биёрад, Ӯ боз ҳам бештар биёрад. Дар сарҳади марг ва ҳаёт талаф шудан даҳшатнок аст. Каштии баҳрӣ, ки дар мавҷҳо нобуд мешавад, вақте ки аз соҳил дида мешавад, дар ҳолати бештар бадбахтӣ қарор дорад, аз он ки ба ватан ва хонаи маҳбуби худ наздик нашуде.

Оё мо қатъи назар кардаем, ки бе муҳаббат ҳамаи хизмате, ки мо ба Худо пешкаш карда метавонем, беарзиш аст? Ҳатто офаридаи инсонӣ аз онанд, ки агар Ӯ бидонад, ки мо Ӯро дӯст надорем, ва мо онҳоро танҳо бо нияти мукофот гирифтан пешкаш мекунем, бо туҳфаҳои мо шод нест. Ва Худо аз хидматҳои бо манфиатнокӣ пешкашшуда шод хоҳад буд? Ӯ барои дӯсти мо чӣ қадар кор кардааст? Ӯ Писари ягонашро барои марги мо фидо кард. Оё ин бас нест, ки дили сахттаринро об карда метавонад? Ҳеҷ далели бештаре аз шаририи табиати дили инсонӣ вуҷуд надорад — барои Ӯ дӯст доштани Худоро душвор меҳисобад, дӯст доштани мавҷуди беҳтарин, дӯст доштани меҳрубонтарин Фоидарасон.

Ҳеҷ кадом аз мо бо эҳсоси он ки мо бояд Худоро дӯст дорем, қонигмад нашавед. Ҳамин ки дар дилҳои мо чизе аз муҳаббати ҳақиқӣ ба Падари осмонии мо афрӯхта мешавад, пас мо дар салтанати Худо ҳастем - пас мо саломат ҳастем, пас мо хушҳалием. На он қадар хушҳалӣ, ки мо ҳанӯз ӯро бештар дӯст медорем; балки хушҳалитар аз он дунёии бештар муваффақ, ки ӯро дӯст намедорад. Муҳаббати мо ҳеҷ гоҳ наметавонад моро ба ҳаёти абадӣ ҳақ кунад; танҳо хуни Масиҳ метавонад ин корро кунад; аммо он исбот мекунад, ки мо фарзандони Худо ҳастем, ва мо бо ӯ то абад зиндагӣ хоҳем кард! зеро «На чашм дидааст, на гӯш шунидааст, на ба дили касе наомадааст, он чизҳое ки Худо барои онҳое ки ӮРО дӯст медоранд, омода кардааст». (1 Cor. 2:9.)

13-уми сентябр

Matthew 22:41 то охир. Исои Масиҳ аз Фарисиён дар бораи худ пурсид.

Мо аллакай ҳикмати ҷавобҳои Худовандро ситоиш кардем. Акнун мо намунаи ҳикмати саволҳои Ӯро дорем. Ҳарчанд душманони Ӯ натавонистанд Ӯро водор ба иштибоҳ кунанд, аммо Ӯ ба осонӣ онҳоро водор ба иштибоҳ мекард. Лекин саволҳои Ӯ ба саволҳои онҳо монанд набуданд, ки бемақсад буданд; онҳо муҳим буданд. Мавзӯъе, ки аз ҳама муҳимтар аст, ки Масиҳ кист. Фарисиён фикр мекарданд, ки онҳоро меданданд, аммо онҳо дар ин мавзӯъ амиқ нодон буданд. Онҳо, дар ҳақиқат, маънои калимаи "Масиҳ"-ро медонистанд; он "масиҳшуда" -ро гӯяд, яъне яке, ки бо равғани муқаддас ҳамчун кас ва шоҳ таъин шудааст. Исо Масиҳи буд, ки аз ҷониби Падар бо Рӯҳи Муқаддас, равғани шодӣ, ҳамчун кас ва шоҳ абадан масиҳ шудааст. Дар забури дуюм пешгӯии ин Масиҳи ҳаст. "Падшоҳони замин худро ҷамъ карданд ва ҳокимон бо ҳам машварат карданд бар зидди Худованд ва бар зидди Масиҳи Ӯ." Фарисиён каломро хонданд ва онҳо медонистанд, ки Масиҳ ба ҷаҳон меояд ва Ӯ аз хонадони Довуд таваллуд мешавад. Лекин онҳо надонистанд, ки Масиҳ Писари Худо, ҳамчунин Писари Довуд аст. Бинобар ин Исо аз забур гузашт, ки дар он Довуд Масиҳро Падишаҳи худ меномонад. Ин аст: "Худованд ба Падишаҳи ман гуфт." (Ps. 110:1.) Яъне: "Худованди Падар ба Падишаҳи Писар гуфт." Чӣ тавр Писари Довуд метавонад Падишаҳи Довуд бошад? Ин сирре буд, ки аз фарисиён пинҳон буд. Ин сирри бузурги илоҳист. "Худо дар ҷисм зоҳир шуд." Ба мо ошкор шудааст. Мо меданем, ки аз абадият Писар бо Падар дар ҷалол буд ва дар камоли вақт Ӯ ба ҷаҳон таваллуд шуд - кӯдаки духтари фақири хонадони Довуди шоҳ.

Дар айни замон Ӯ писари Дауд ва Парвардигори Дауд аст. Фарисиён аз Ӯ нахостанд, ки он қисмати Муқаддасро, ки Ӯ иқтибос кард, шарҳ диҳад; зеро ки онҳо аз нодонӣ худ қаноатманд буданд ва тирагиро аз рӯшноӣ дӯст медоштанд. Лекин онҳо вақте ки дигар хеле дер мешавад, онро фаҳмеанд. Пайғамбарӣ амалӣ хоҳад шуд. "Парвардигор ба Парвардигори ман гуфт: «Ба рости дасти ман нишин, то он вақте ки душманони туро зери пойҳои ту қарор диҳам»". Қисми он аллакай амалӣ шудааст. Масеҳ ҳоло дар рости дасти Худо нишинаст, лекин Ӯ ҳанӯз наомадааст, ки душманони Худро зери пойҳои Худ қарор диҳад. Бо чӣ даҳшате онҳое, ки пеш аз Ӯ инкори Ӯ карданд, Писари Худоро дида мебаранд, вақте ки Ӯ дар ҷалоли Худ пайдо мешавад! "Ҳар чӣ шаб Ӯро мебинанд, ва онҳо низ, ки Ӯро сӯиқасд карданд; ва ҳамаи қабилаҳои замин аз Ӯ гиря мекунанд". Яъне, баъзе аз ҳамаи қабилаҳо гиря мекунанд, зеро ки баъзе аз ҳамаи қабилаҳо Ӯро инкор карданд. На фақат яҳудиён гуфтанд: «Мо нахостем, ки Ӯ бар мо ҳукмронӣ кунад»; на фақат румиён Ӯро бо ниёзе сӯиқасд карданд; бисёре аз халқи мамлакатҳои масеҳӣ Ӯро бори дигар маслуб карданд ва зери пойҳои худ қарор диҳанд. (Heb. 6:6; 10:29.) Ҳамаи онҳое, ки Ӯро дӯст намедоранд, душманони Ӯ ҳастанд, ва зери пойҳои Ӯ қарор хоҳанд гирифт. Ин чизе даҳшатовар аст, ки ба дасти Худои зинда афтодан. Чӣ даҳшатовар бояд бошад, ки зери пойҳои Ӯ парид! Лекин онҳое, ки Писари Худоро зери пойҳои худ қарор диҳанд, агар тавба накунанд, худашон зери пойҳои Ӯ қарор хоҳанд гирифт — зеро ки Ӯ эълон кард: «Ман онҳоро бо ғазаби Худ парид мекунам ва бо хашми Худ маслуб мекунам». (Isa. 63:3.) Дар он рӯз Ӯ мардуми Худро наҷот медиҳад, ва ҳангоме ки Ӯ душманони Худро зери пойҳои Худ қарор медиҳад, Ӯ онҳоро ба тахти Худ эъло хоҳад кард, зеро ки Ӯ гуфт: «Ба он ки ғалаба мекунад, ман иҷозат медиҳам, ки бо ман дар тахти МАН нишинад». (Rev. 3:21.)

14 сентябр

Matthew 23:1-12. Масеҳ мардумонро аз ғурури фарисиён ҳушдор медиҳад.

Ин аст сухани охирине, ки аз ҷониби Хосиятдорони мо дар ҳузури душманони Ӯ сабт шудааст. Чӣ даҳшатнок аст! Албатта, он гуноҳҳо бояд хеле хатарнок бошанд, ки чунин огоҳиҳоро аз ҷониби Меҳрубон ва нарм Хосиятдорони мо ба вуҷуд овардаанд! Қисми аввали сухан на ба фарисиён, балки ба шогирдон ва ба ҷамоат нигаронида шуд. Худованд онҳоро аз тақлид кардани мисолҳои муаллимонашон ҳифозат кард. Дар робита бо таълимоти онҳо, ин қоида гузошта шудааст. Вақте ки фарисиён дар курсii Мӯсо нишастаанд, яъне вақте ки онҳо китобҳои Мӯсоро дар синагог ба мардум мехонданд, пас онҳо бояд эътироф мекарданд. Мо медонем, ки таъбирҳои ҒАЛАТРОН онҳо қабул карда намешаванд; зеро Хосиятдорони мо дар як маврид онҳоро барои таълим додани амрҳои одамон ба сифати доктринаҳо маҳкум кард. (Matthew 15:9.) Бинобар ин, мо мефаҳмем, ки мо чӣ гуна бояд калимаҳои оят 3-ро фаҳмем — "Ҳама чизеро, ки онҳо ба шумо амр мекунанд, ки риоя кунед, онро риоя кунед ва амал кунед". Ҳамаи таълимоте, ки онҳо додаанд, ки бо каломи Худо мувофиқ буд, мардум вазифадор буданд, ки риоя кунанд, ҳарчанд муаллимонашон бад буданд.

Худованд баъд аз он амр фармуд, ки мардум набояд ба иқтидои фарисиён амал кунанд. "Ба амалҳои онҳо тақлид макунед." Мо майл дорем, ки онҳоро, ки обод мебинем, тақлид кунем. Мардум фарисиёнро аз ҳама бештар обод мебиниданд, зеро онҳо натавонистанд сабаби аслии онҳоро фаҳманд. Он сабаб ИФОТИ буд. Ҳамаи он чизе, ки онҳо мекарданд, танҳо барои дидани мардум буд; бинобар ин ҳамаи он чизе, ки онҳо мекарданд, барои Худо қабул набуд. Филоктерии (ҳамон парчаме, ки матнҳои муқаддас ба он навишта шуда буд) дар худ безарар буд, аммо фарисиён онҳоро бо хоҳиши бад ба кор мебурданд, то ки аз мардум бо намуди зоҳирии динӣ таъриф бигиранд. Кунҷҳо ё парчаҳои либос низ аз ҷониби Худованд дар қонун амр фармуда шуда буд. Дар Numbers 15:38, ба исроилиён амр фармуда шуд, ки дар либосҳои худ парчаҳо (ё кунҷҳо) гузоранд ва бар он парчаҳо риштаи кабудӣ, то ки ҳангоме, ки ба он нигаранд, ҳамаи амрҳои Худовандро ба ёд оваранд. Масеҳ онҳоро барои пӯшидани ин парчаҳо сарзанат накард, балки барои пӯшидани онҳо бо мақсади дидани мардум; ҳамчунин Ӯ онҳоро барои нишастан дар ҷойҳои мушарраф дар хӯрокҳо ё дар кнесиёт сарзанат накард, балки барои дӯст доштани нишастан дар он ҷойҳо.

Ин барои мардон табиӣ аст, ки хоҳишманди диққат ва эҳтиром бошанд. Ҳатто масеҳиён низ ин хоҳишро ҳис мекунанд, аммо онро парасторӣ намекунанд; не, онро зинҳор доранд, ва аз он дуо мекунанд, ва кӯшиш мекунанд, ки онро паст кунанд. Ҳар вақте ки мо худро паст ҳис мекунем, зеро ки аз диққати дигарон бераҳм мондаем, ё худро баланд ҳис мекунем, зеро ки диққати дигаронро ба худ ҷалб кардаем, мо бояд пеши Худованд ғамгин шавем аз ғурури дили худ. Чаро ғурур дар назари Худо чунин даҳшатнок аст? Зеро ки он мардонро мехоҳаст, ки дар ҷои Худо бошанд. Ғурур ҳеҷ гоҳ қаноатманд нест. Агар марде ба даст овардани эҳтироми сад нафарро ба даст орад, вай мехоҳад, ки эҳтироми сад нафари дигарро низ ба даст орад, ва хоҳишҳои ӯ ҳеҷ гоҳ қатъ намешаванд, то вай объект универсалии эҳтиром бошад, то вай тахти Қудси Худовандро ишғол кунад. Ин ҳайратовар нест, ки Худо аз гуноҳе ки бо мақсади аз тахт афшондани худ ва ба тамомии офаридаи худ бадбахтӣ расонидан аст, бад мебинад. Хушбахтии унверс аз он аст, ки Худо бар тахти худ нишастааст, ва ҳамаи махлуқоти ӯ ба ҳукумати ӯ таслим мешаванд. Худо бояд ҳар яки онҳоро, ки мехоҳад бибахшад, фурутан гардонад. Агар мо бихоҳем, ки наҷот ёбем, мо бояд фурутан шавем. Мардум каме медонанд, ки онҳо чӣ кор мекунанд, вақте ки ғурурро дар кӯдакон парасторӣ мекунанд. Бисёре аз усулҳои маъмулии таълим барои ғизо додани ин ҳаваси хатарнок ҳисоб карда мешаванд. Хоҳиши аввал будан бо воситаҳои гуногун ташвиқ карда мешавад, вақте ки ҳар як восита бояд барои боздоштани муҳаббати фарқ дар дили ҷавон истифода шавад. Ҳеҷ чиз наметавонад онро чунин самарабахш фурутан кунад, ки аз Gospelи Масеҳ. Дар он ҷо мард мефаҳмад, ки ӯ як махлуқи палид аст, ва ҳеҷ чиз ҷуз хунрезаи Сабвоти Масеҳи сарфароз наметавонад палидии ӯро бишӯяд. Агар мо ба ин доктринаи фурутанӣ боварӣ дорем? Пас биёед, ки суханони апостоли Павлусро ба ёд орем: "Ман шуморо даъват мекунам, ки бо фурутанӣ ва меҳрубонӣ бо касолати худ, ки шумо ба он даъват шудаед, роҳ равед." (Eph. 4:2.)

15 сентябр

Matthew 23:13-15. Масеҳ се навъи бадгуфторӣ бар зидди Фарисиёнро маҳкум мекунад.

Аввалин хутбаи сабтшудае, ки Худованди Исо онро да'ват кард, хутбаи дарьаи Кӯҳист он аст. Он бо ҳашт баракат оғоз ёфт, ба монанди ин: "Хушбахтона бисёр фақирон ба рӯҳ, хушбахтона фу'таи ҳалим." Лекин ҳоло мо хутбаи охирини сабтшударо мехонем ва дар он ҳашт ғазаб пайдо мекунем. Онҳо бар зидди фарисиён эълон карда шудаанд. Худованд шогирдони Худро аз доктринаҳои бад ва мисолҳои онҳо дар хутбаи аввалини оммавии Худ ҳушдор доданд, ки гуфтанд: "Агар адолати шумо аз адолати китоббастагон ва фарисиён зиёд набошад, шумо ҳеҷ гоҳ ба салтанати осмонӣ ворид нахоҳед шуд." Ӯ дар ин хутбаи охирин нишон медиҳад, ки адолати онҳо чист — фақат риё, намоиш, либоси пӯшида барои пинҳон кардани шӯриши пинҳонӣ. Баъд аз ҳар ғазаб Ӯ ҷиноятро тавсиф кард.

Аввалин ҷиноят тавсифшуда "дари салтанати осмонро ба рӯи мардум боз кардан" аст. Ин бар зидди он аст, ки Исо барои он омад. Ӯ салтанати осмонро ба ҳамаи имондорон боз кард. Ӯ онро бо марги Худ боз кард. Ҳамаи вазирони содиқ дар дари кушода истодаанд ва гунаҳкоронро даъват мекунанд, ки ворид шаванд. Лекин фарисиён ба мардум роҳҳои ғалати наҷотро таълим медоданд. Вақте ки онҳо тавбаи ҳақиқиро диданд, онҳо ба онҳо нигоҳи танбалӣ карданд ва кӯшиш карданд, ки онҳоро берун кунанд. Мо дар китоби Даниэл ин ваъдаи ташвиқкунанда пайдо мекунем: "Онон ки ҳикмат доранд, мисли равшании осмонӣ дурахшиданд, ва онон ки бисёриро ба сӯи адолат мегардонанд, мисли ситораҳо то абад." (Dan. 12:3.) Лекин онҳое, ки бисёриро аз адолат гардониданд! Чӣ ғаму ғусса хоҳанд дошт, вақте ки дар миёни ҳамроҳони худ дар азоб бисёреро пайдо кунанд, ки як вақт онҳоро бадкарда ва фасод карданд!

Аммо, агар фарисиён ба ошкоро бадкарда буданд, онҳо ба санҷиши гуноҳи худ ноил намешаванд. Онҳо тақвои зиёдро пеш рази худ нишон медоданд ва дар ҷойҳои омма дуоҳои дароз мехонданд, аммо пинҳонӣ хонаҳои бевазанонро ба тороҷ мебурданд. Чунин ба назар мерасад, ки мардони мурда аксар вақт моликияти бевазанони худро ба ихтиёри онҳо мегузоштанд, шубҳа намекарданд, ки боварӣ чӣ гуна истифода мешавад. Онҳо чӣ гуна метавонанд ба бевазанон ва ятимҳо зарар расонанд, вақте ки онҳо пайваста дар қонуни Мӯсо ин суханонро мехонданд: "Шумо набояд ягон бева ё ятимро ранҷ диҳед. Агар шумо онҳоро ба кадом тариқе ранҷ диҳед, ва онҳо ба сӯи Ман гиря кунанд, Ман гиряи онҳоро хоҳам шунид, ва хашми Ман афзун хоҳад шуд, ва шуморо бо шамшер куш хоҳам кард, ва занони шумо бева, ва фарзандони шумо ятим хоҳанд монд." Ex. 22:22-24. Масеҳ бо ҳар гуноҳи пинҳонӣ ошно аст. Ӯ гуноҳро бештар аз ҳама вақте ки он бо либоси риояти пинҳон шудааст, ба نفر дӯст медорад. Аз ин рӯ, Ӯ ба фарисиён гуфт: "Шумо ҳукми сахттар қабул хоҳед кард." Дараҷаҳои бадбахтӣ ҳастанд. Риоятикорон аз гуноҳкорон бештар ҷазо дода хоҳанд шуд. Гуноҳҳое, ки онҳо боэҳтиёт аз мардум пинҳон карданд, дар рӯзи охир ошкоро карда хоҳанд шуд, ва пинҳонӣ, ки бо онҳо гуноҳҳо карда шуд, ба зиёдатии онон илова хоҳад шуд.

Ҳар кас эътироф кард, ки хонаҳои беваҳоро ғорат кардан гуноҳ аст; аммо ҳар кас дарҳол намефаҳмад, ки ҷустуҷӯи баҳр ва замин барои ба даст овардани мусалмонон гуноҳ аст. Ҷустуҷӯи баҳр ва замин барои табдил додани одамон гуноҳ нест - не, ин амали одилона аст. Ибониён ба ҷойҳои дур дар замин мераванд, то ба гуноҳкорон дар бораи Наҷотдиҳанда бошанд. Онҳо мераванд ва бо баракати Худо, онҳо баъзе аз онҳоро ба фарзандони осмон табдил медиҳанд, мисли онҳо. Профелит чист? Ӯ марде аст, ки дини худро тағйир медиҳад, хоҳ беҳтар ё бадтар. Фарисиён барои ҷалби мушрикон ба риояи расму русумҳои қонуни яҳудӣ саъйи зиёд карданд; зеро ки онҳо аз афзудани шумораи пайравони худ ба ифтихор меомаданд. Онҳо на мехостанд ки ҷонҳоро наҷот диҳанд; зеро ки ҳангоми онҳо дар табдил додани мусалмонон хеле ғайратманд буданд, онҳо осмонро ба рӯи мардум баста буданд. Дастурҳои бад, ки онҳо ба мусалмон медиҳанд, ӯро аз он ки пештар буд, бадтар карданд ва ҳатто бадтар аз худашон. Мо камтар мефаҳмидем, ки оё касе метавонад аз фарисиён бадтар бошад, вале мо ин суханони навишташударо мебинем: "Ва ҳангоме ки ӯ мешавад, шумо ӯро ду баробар фарзанди дӯзах аз худ мегардонед". Дараҷаҳои бадӣ низ ҳастанд, ҳамчунон ки дараҷаҳои бадбахтӣ ҳастанд. Баъзеҳо аз дигарон бештар фарзанди дӯзах ҳастанд. Ин ҳатто имконпаир аст, ки каси дигареро аз худ бадтар созаст. Чӣ қадар хатарнок бояд ба кӯшишҳои муаллимони козиб гӯш диҳаст! Агар мо ба онҳо гӯш диҳем, мо метавонем аз онҳо бадтар шавам. Чӣ қадар даҳшатнок номи дар ин ҷо ба марди бад дода шудааст! "Фарзанди дӯзах!" Аммо ҳамаи онҳое, ки фарзандони осмон нестанд, фарзанди дӯзах ҳастанд. Ҷаҳон ба ин ду синф тақсим шудааст. Агар фарзандони дӯзах ҷойе, ки ба он мераванд, мебинанд, онҳо меларзанд ва бо тарс ақиб мекашанд. Аммо Худо онро мебинад ва бо муҳаббати худ онҳоро огоҳ мекунад, ки аз роҳи хатарнок худдорӣ кунанд. Ӯ бештар кор мекунад. Ӯ хоҳон аст, ки онҳоро "шоистаи ба даст овардани мероси муқаддасону рӯшноӣ" гардонад; зеро ки Ӯ метавонад онҳоро аз "қудрати торикӣ" наҷот диҳад. (Col. 1:12, 13.)

16 сентябр

Matthew 23:16-28. Масеҳ ҳафт фалокати дигарро бар фарисиён кашад.

Худи мо Худои ростӣ ҳастем. Дар фарисиён ростӣ набуд. Онҳо дурӯғ таълим медоданд, ва онҳо ҳамчун дурӯғ амал мекарданд. Дар гузаргоҳи мо танҳо як фалокат бар зидди онҳо барои таълими дурӯғ эълон карда шуд. Онҳо ба мардум таълим медоданд, ки тиллои маъбад аз худи маъбад муқаддастар аст; ва ҳадяи қурбонгоҳ аз худи қурбонгоҳ муқаддастар аст — ҳол он ки равшан буд, ки маъбад аст, ки тиллоро муқаддас мекунад, ва қурбонгоҳ аст, ки ҳадяро муқаддас мекунад.

Мотиви онҳо барои таълими ин хатогиҳо чӣ метавонад бошад? Шубҳа надорад, ки он дӯстдории ба пул буд. Онҳо умед доштанд, ки мардумро водор кунанд, ки бисёр тилло ато кунанд, ва бисёр ҳадяҳо ҳамчун қурбонӣ пешниҳод кунанд, то ки бо ин восита онҳо худашон метавонанд бой шаванд. Дӯстдории ба пул дар ҳамаи даврҳо мардумро водор кардааст, ки дурӯғ таълим диҳанд. Каҳнонони католикӣ аз ҷараёнҳои мардум барои мурдагон пул ба даст меоранд. Онҳо ба мардум мегӯянд, ки рӯҳҳои муносибони онҳо дар азоб ҳастанд, ва онҳо метавонанд онҳоро бо такрор кардани дуоҳо ё ҷараёнҳо ба ихтиёр кунанд; аммо онҳо ин ҷараёнҳоро такрор намекунанд, модад пул ба онҳо дода шавад. Яке аз аломатҳои вазнини як минестри содиқ ин аст, ки ӯ ба дастовардҳои дунё, ё ба пули кабад, чунон ки Мавъиза онро меномад, бепарво аст. Мисли Павлус ӯ метавонад бигӯяд: "Ман ҷустуҷӯи шумо нестам, балки шумо." (2 Cor. 12:14.)

Фарисиён на танҳо дурӯғ сухан мегуфтанд, балки онҳоро амал мекарданд. Онҳо чунон зохидонашон пироҳонӣ мекарданд, ки онҳо намегузаранд, ки аз гирифтани закот ба кӯҳиён аз гиёҳҳои хурдтарин даст кашанд; ҳол он ки ҳамзамон онҳо аз додани бузургтарин вазифаҳои худ ба Худо, аз қабили доварӣ, раҳмдилӣ ва имон, даст кашиданд. Ва чаро? Чунки мардум метавонанд онҳоро бубинанд, вақте ки онҳо закот медиҳанд, аммо Худо танҳо ҳолати дили онҳоро медонад.

Оё дар ин рӯзҳо касон ҳастанд, ки мисли Фаррисиён ҳастанд? Онҳо ғамхорӣ мекунанд, ки амалҳои динии худро дар вақте, ки чашми мардум ба онҳо нигаронида шудааст, иҷро кунанд; аммо вақте ки танҳо чашми Худо онҳоро мушоҳида мекунад, онҳо бепарво ҳастанд. Онҳо бо сабабҳои мардум ба калисо мераванд. Аммо оё онҳо ба таври мунтазам дар хилват дуо мекунанд? Онҳо аз суханони худ хеле эҳтиёткор ҳастанд, чунки мардум онҳоро мешунаванд; аммо онҳо аз фикрҳои худ хеле бепарво ҳастанд, чунки Худо танҳо онҳоро мебинад. Чӣ метавонад беҳтар аз ин сифатҳоро намояндагӣ кунад, аз қадоҳҳои тоза дар берун ва нопак дар дохил, аз қабрҳои зебо оросташуда, ки дар онҳо устухонҳои мардони мурда ҷойгир аст?

Чӣ қадар дигаргун аст тавсифи Рӯҳи Муқаддас дар бораи муқаддасон! Паул мегӯяд: "Мо ин ганҷро дар зарфҳои гилӣ дорем." (1 Cor. 4:7.) Муқаддасон аз ҷониби ҷаҳон хор карда мешаванд, ва қиммати онҳоро аз зарфи гилӣ бештар намебинанд; аммо дар дилҳои онҳо ганҷе пинҳон аст — Он Масеҳ, умеди ҷалол аст. (Col. 1:27.) Дар назари Худо, ки дилҳоро мебинад, онҳо қиматманд ҳастанд, мисли тилло ва нуқра. Дуруст аст, ки онҳо бидуни гуноҳ нестанд; аммо Худо ваъда кардааст, ки онҳоро тоза мекунад, мисли он ки тилло ва нуқра аз шлак тоза карда мешаванд. (Mal. 3:2.) Аммо фосиқон ба шлаки нуқра ва ба металлҳои пасттар монанданд. Худо ба Езекиил гуфт: "Эй писари одам, хонаи Исроил барои Ман ба шлак табдил ёфтааст; ҳамаи онҳо мис, ва қалай, ва оҳан, ва сурм низ ҳастанд, дар миёни кӯраи; онҳо ҳатто шлаки нуқра ҳастанд." Ва Худо ба ин мардуми тавбанакарда, боварнакарда ва табдилнакарда чӣ кор кардан мехост? "Азбаски ҳамаи шумо ба шлак табдил ёфтаед, пас Ман шуморо дар миёни Ерусалим ҷамъ мекунам. Чӣ тавре ки шлаки нуқраро, ва мисро, ва оҳанро, ва сурмро, ва қалайро дар миёни кӯраи ҷамъ мекунанд, то ки оташро бар он бивафрӯянд ва онро гудохта кунанд; ман шуморо бо ғазаб ва ҳарорат ҷамъ мекунам; ва шуморо дар он ҷо мегузорам, ва шуморо гудохта мекунам." (Ezek. 22:18-20.) Мусибатҳо мунофиқонро тоза намекунанд; балки онҳоро нобуд мекунанд. Худо онҳоро дар мусибатҳои онҳо мегузорад, ва онҳоро ҳалок кардан мегузорад. Аммо агар дилҳои мо дар назари Худо рост бошанд, У ҳеҷ гоҳ моро тарк намекунад. Ваъдаи Ӯ ба ҳар кӣ бо дили содиқ Ӯро дӯст медорад, ин аст: "Ман бо ӯ дар мусибат хоҳам буд; Ӯро наҷот медиҳам, ва Ӯро ҷалол медиҳам". Оё дар ин ҷо касе ҳаст, ки ҳеҷ гоҳ бо дили ҷосил ба Худо барои дили тоза ва рӯҳи рост дуо накардааст? Шумо дар рӯзи он гоҳ чӣ кор мекунед, вақти ки Худо розигориҳои мардумро ба воситаи Исо Масеҳ доварӣ мекунад? (Rom. 2:16.)

17 сентябр

Matthew 23:29-36. Масеҳ воизояти охиринро бар фарисиён.

Ин охирин аст аз ҳашт бадгӯиҳое, ки Худованд бар зидди фарисиён маҳкум кард. Ҳашт маротиба Ӯ ин суханонро талаффуз кард: «Ваҳй ба шумо, китобдонон ва фарисиён, риёкор!» Ҳашт маротиба Ӯ сифати риёкори онҳоро тавсиф кард. Охирин ҳолати риёкорӣ, ки зикр шуд, ин бино кардани қубурҳои анбиёъ аст. Ин амал барои фарисиён риёкорӣ буд, зеро онҳо ин корро аз муҳаббат ва эҳтиром ба анбиёи шаҳидшуда, балки танҳо аз ғурур ва фухх кардан карданд. Агар онҳо ба анбиёи қадим эҳтиром мекарданд, пас онҳо зиндагони дигарро таъқиб намекарданд. Эҳтимол хеле зист, ки онҳо воқеан фикр мекарданд, ки онҳо дар хунрезӣ ба анбиёъ бо падарони худ шarik намешаванд; аммо онҳо дили худро намешинохтанд. Хеле осон аст, ки худро дар бораи сифати худ фиреб диҳем. Вақте ки мо дар бораи амалҳои бад мехонем, табиатан фикр мекунем, ки агар мо дар шароитҳои онҳое, ки мехонем, мебудимим, ин амалҳоро намекуштам. Аммо ин роҳи шинохтани худ нест. Бигзор мо напӯшем, ки чӣ гуна мо бо апостолҳо ё ислоҳотдиҳандагон муносибат мекардем, агар мо дар замони онҳо зиндагӣ мекардем, балки бигзор мо бештар пӯшем, ки мо чӣ гуна бо муқаддасоне, ки дар ин рӯзҳо ҳастанд, муносибат мекунем? Оё мо ҳамаи онҳоро, ки ба Худованд Исо Масиҳ имон доранд, дӯст медорем? Оё мо омода ҳастем, ки хоҷагиҳои онҳоро сабукӣ диҳем ва сифати онҳоро мудофиа кунем? Вақте ки муқаддасон ситоиш ва таҳсин мешаванд, осон аст, ки дар их фавоид сухан бигӯем; аммо вақте ки онҳо хор ва буҳтон мешаванд, пас имон лозим аст, ки ҷониби онҳоро гирем ва дар ҳақарти онҳо шarik شوем.

Бо чӣ эҳтиром Писари Худо аз он мардони муқаддас, ки дар замонҳои пешин кушта шуда буданд, ёд кард! Чӣ унвони олӣ ба Абель дод, вақте ки ӯро "Абели ростқул" номид! Обҳои тофони ба замин натавонистанд ранги хуни ӯро бишӯянд. Мо аз он паёмбарон, ки дар байни замони Абель ва Захариё кушта шуданд, хеле кам номи онҳоро медонем, аммо ҳамаи номҳои онҳо ба Исо маълум буд дар лаҳзаи суханронии Ӯ - ҳамаи рӯҳҳои онҳо дар ҳузури Падари Ӯ хуш буданд ва ҳамаи хуни онҳо аз замин барои интиқом фарёд мекард. Ва бар ки ин интиқом нозил мешуда? Бар он насл, ки Исо ба онҳо сухан мегуфт - бар он насл, ки аз ҳамаи падарони худ дар бадӣ зиёдтар мебошанд, бо куштани Писари Худо ва бо рад кардани пешниҳоди омурзиш, ки апостолҳои Ӯ эълон мекарданд. Исо эълон кард: «Ҳамаи ин чизҳо бар ин насл меояд». Аммо на танҳо бар он насл. Азобу уқубатҳои қавми яҳудӣ ҳанӯз ба охир нарасидааст. То имрӯз онҳо ба рӯи замин саргардон ҳастанд, ҳамон тавре ки Қоин бародаршаш Абельро кушт.

Оё падарон метавонанд фикри ба борги фарзандони худ донистани лаънатро қабул кунанд? Пас аз он ки онҳо дар қабрҳои худ хоб мекунанд, наслҳои онҳо метавонанд аз оқибатҳои гуноҳҳои онҳо ранҷ бинӯсанд. Яке аз оилаҳо аз баландии сарват ба чуқурии фақр ғарқ мешавад; бемориҳо гулҳои зебои дарахти шаккуфаро мебаранд; ҷинояти оммавии сиёҳӣ номи бонуфузи оиларо қайд мекунад — ва мардум сабаби ин мусибатҳоро намедонем. Баъзан онҳо, мисли азобаҳои Айюб ва васвасаҳои Иброҳим, барои имтиҳони имодаш фарзандони дӯстдоштаи Худо, ва ҳамчун нишонаҳои муҳаббати Падар фиристода мешаванд — аммо баъзан онҳо ёдоварӣ аз гуноҳҳои қаблан содиршуда — гуноҳҳое, ки бахшида нашуда ва тавба карда нашудаанд. Муносибати золимона бо кӯдаки ятим, ғоратгарии хиёнаткоронаи соҳиби кор, таъқиби ваҳшиёнаи муқаддасон аксар вақт нисбат ба наслҳои нодими онҳое, ки амалҳои гунаҳкорро содир кардаанд, дида мешавад. Худо каломи худро бо дидани падарҳо ба наслҳои сеюм ва чорум, ки аз ӯ нафрат мекунанд, иҷро мекунад.

Аммо Ӯ ҳеҷ гоҳ ғазаби худро бар писари росткоре, ки падари нотақво дорад, сӯзонда наметавонад. Не, агар писар тавба кунад, раҳмолуҳимаро мебарад. Падшаҳи некӯи Ҷосия, гарчанде ки писари падари бисёр бад буд, вақте ки Худо мехост, ки резишҳои ғазабро бар салтанати ӯ бирезонад, раҳо карда шуд. Зеро ки дилаш нарм буд, зеро ки ӯ худро фурӯтан кард, гиря кард ва дуо гуфт, бинобар ин Худо гуфт: «Ту ба қабраш бо осоиштагӣ ҷамъ хоҳӣ». Фарзандони пӯя, ки падарони нотақво доранд, метавонанд барои онҳо дуо кунанд, ва метавонанд барои онҳо низ раҳмолуҳимаро баранд. Дуруст аз он ки Ӯ фарзандонро барои гуноҳи падарон ҷазо диҳад, Ӯ метавонад он падаронро барои фарзандони онҳо баракат диҳад. «Зеро ки Ӯ меҳрубон ва дилсӯз аст, дар ғазаб суст аст ва аз меҳри бузург аст, ва аз шӯриши ӯ бар зидди осеб тавба мекунад». (Joel 2:13.)

18 сентябр

Matthew 23:37 то охир. Масеҳ аз болои Ерусалем шикоят мекунад.

Оё дили пурэҳсос метавонад бадбахтиҳои дӯсташро бо муҳаббати бештар аз Худованд дар ин ҷо бадбахтиҳои даҳшатноки душманони Худро бо муҳаббат бештар аз Худованд ба васф кунад? Ин на аз он сабаб буд, ки Ӯ онҳоро дӯст намедошт, ки Ӯ ба фарисиён бо ин суханони даҳшатнок муроҷиат кард: "Эй морҳо, эй наслҳои маргзор, чӣ гуна метавонед аз ҳукми дӯзахӣ эмин бошед?" Онҳоро, ки Ӯ ҳоло морҳо меномид, Ӯ бо муҳаббати мурғ ба ҷӯҷаҳои дӯстдошташ муносибат мекард. Вақте ки ин мурғи ғамхор дар ҳаво ба сӯи шоҳин ё ба сӯи қарқар парвоз карданро мушоҳида мекунад, Ӯ ҷӯҷаҳои худро ба паноҳи зери болҳои Ӯ даъват мекунад. Худованди Исо аз дур омадани бадбахтиҳоеро, ки бар сари қавми гунаҳкор борид, дид ва Ӯ онҳоро аз наздики омадани онҳо огоҳ кард; аммо онҳо суханони Ӯро нашуниданд ва даъвати Ӯро қабул накарданд. Ва ҳоло вақти он расида буд, ки умед қариб ба охир расида буд. "Инак," гуфт Худованд, "хонаи шумо ба шумо вайрон шудааст." Аммо гарчанде Ӯ "Инак" гуфт, яҳудиён вайронӣ надиданд. Маъбад бо тамоми ҷалоли худ тобанок буд; деворҳои Ерусалим бо тамоми қуввати худ истода буданд; ҷашни Фисҳ бо меҳмонон пур буд; замин аз шир ва асал пур буд; вайронӣ дар куҷо буд? Он дар наздик буд, дар ҳамин ҷо. Писари Худо қадамҳои онро бар кӯҳҳо шунид ва сояашро бар теппаҳо дид. Пеш аз он ки овозҳои он кӯдакон, ки дар маъбад сифати Ӯро суруд мехонданд, аз пирӣ ларзон шаванд, душман садои сурудхониро дар хонаи Худованд қатъ мекунад. Чӣ қадар вақт аст, ки сукут идома дорад! Ба кӯҳи Мориаҳ муроҷиат кунед, ки дар он ҷо маъбад ҳоло истода буд. Инак он бинои бошанд, ки бо гумбазҳо ва минораҳо таҷ омадааст. Оё он як калисои масеҳӣ аст? Не, оё он маъбади кафирон аст? Не, он як масҷиди мусалмонӣ аст, ки фахри туркон, асари меъмории онҳост. На масеҳӣ ва на яҳудӣ метавонанд ҳоло дар ҷое, ки Наҷотдиҳанда истода ва таълим медод, гаштан. Ва ҳамин тавр хоҳад буд, то вақти муайяни қавмҳо ба итмом нарасад. Он гоҳ тағйироти бузург ва ҷалолнок хоҳад буд. Он дар ин аяти охир тавсиф шудааст: "Зеро ба шумо мегӯям, шумо Маро аз ин ҷо дида наметавонед, то он вақт ки نگӯед: «Муборак аст Он ки бо номи Худованд меояд»". Вақте ки Наҷотдиҳанда барои бори дуюм меояд, Ӯ бо қабули хеле дигар аз қабули бори аввал истиқбол хоҳад шуд. Ӯ дар миёни лаънатҳо фавтид, аммо Ӯ бори дуюм дар миёни баракатҳо бармегардад.

Наво ки кори Худо бо касон яҳудӣ чӣ қадар аҷиб аст! Ба ҷои он ки онҳоро барои ҳамеша рад кунад, Ӯ онҳоро танҳо барои муддате издун кард. Ӯ ба онҳо аз забони пайғамбари Худ Ишаия мегӯяд: "Дар ғазаби андаке Худ чеҳраи Худро аз шумо барои лаҳзае пинҳон кард, аммо бо меҳри беохир ба шумо меҳрбонӣ хоҳам кард, мегӯяд Худованди Фидёкардаи шумо." (Is. 54:7, 8.)

Оё дар миёни мо касе ҳаст, ки Худованд бо Ӯ дар ҳамон тарзи меҳрубонона муомила кардааст? Баъзе, ки дар рӯзҳои ҷавонӣ худро аз Инҷил сахт карданд, пас аз он ки дар роҳҳои манъшуда ва хатарнок бисёр гаштанд, боз иҷозат дода шуд, ки садои шодмониро бисанҷанд, ва онро дуюм бор бо эҳсосоти дигар ва шодии нав шуниданд. Вақте ки Худо бо онҳо дар фарованӣ суҳбат кард, онҳо ҷавоб доданд: "Нахоҳам шунид"; аммо вақте ки Ӯ лаззатҳои замониро нобуд кард, онҳо посохбари меҳрбониро истиқбол карданд ва изҳор карданд: "Муборак аст Ӯ, ки ба номи Худованд меояд."

19 сентябр

Mark 12:41 то охир. Масеҳ як зани бечораро ситоиш мекунад.

Вақти наздик меояд, ки Худованд Ҷисус маъбадро тарк кунад, дигар барнагардад. Пеш аз он ки Ӯ онро тарк кунад, Ӯ барои муддате дар ҳуҷраи бо номи ҳуҷраи занон нишаст. Ҳуҷраи дохилӣ ҳуҷраи Исроил ном дошт, ва дар он ҷо ба касе иҷозат дода намешуд, ки нишинад; аммо дар ҳуҷраи занон нишастан иҷозат дода мешуд. Дар зери сутунҳое, ки ҳуҷраро оро медоданд, ёздаҳ сандуқ ҷойгир карда шуда буданд, ва бар ҳар сандуқ навишта шуда буд, ки пули ба он андозагирифташуда барои чӣ мақсад истифода мешавад. Ҳеҷ яке аз онҳо барои сабукӣ ба фақирон таъин нашуда буд; ҳамаи онҳо барои таъминоти қурбониҳо ва хидматҳои гуногуни маъбад ҷудо карда шуда буданд.

Мардум ҳадяҳои худро дар назари Исо пешниҳод карданд. Бисёре аз сарватмандон бисёр доданд. Эҳтимол аст ки ин сарватмандон фарисиён буданд. Рабб онҳоро ба тозагӣ барои ҳасисии онҳо сарзанат кард. Ӯ ҳоло онҳоро барои саховатмандии онҳо ситоиш накард. Ӯ медонист ки онҳо ҳарчанд бисёр дода бошанд ҳам, бисёртарро нигоҳ медоранд. Ӯ инчунин ангезаҳои онҳоро дида, бо амалҳои пинҳони онҳо ошно буд. Ва дар ҳоле ки Ӯ сарватмандонро гузаронд, чашмаш бар зани фақире афтод, ки ду митин партофт, ки як фалси он меарзад. Дар як ҷо гуфта шудааст, ки ду гулӯр барои як фалс фурӯхта мешаванд — он фалс чорум бахши як дирҳам аст; ин фалс чил бахши як дирҳам — чил бахши муздури як рӯз коргар аст.

Дар бораи зани фақир хеле кам сабт шудааст; на номаш, на шахсияташ, на таърихи ӯ, на макони зисташ. Вале Ӯ барои Исо хуб маълум буд. Ӯ на танҳо он чизро ки Ӯ ба ганҷ додааст, балки Ӯ инчунин медонист ки Ӯ дигар чизе надорад. Ӯ ҳамаи ҳолатҳои Ӯро дар ин зиндагӣ медонист — чуқурии фақри Ӯ, ва Ӯ чӣ тавр ба он гирифтор шуд. Шояд Ӯ қурбонии яке аз он фарисиёни ғурур буд, ки хонаҳои занони бешуморро фурӯ мебаранд. Ӯ на танҳо ҳолатҳои Ӯро медонист, балки дилаш — ҳиссиёте ки Ӯ бо он ба ганҷ наздик шуд ва митинҳои худро партофт. Шояд Ӯ танҳо кайфияти бузург гирифтааст, ва Ӯ бахшиши худро ба он шаҳодат медиҳад. Шояд Ӯ мисли пиразани Аанна, тасаллии асосии худро аз иштирок дар хидматҳои маъбад, аз гӯш кардани забурҳое ки дар он ҷо суруда мешаванд, ва аз иштирок дар ибодате ки бо ҳадяҳои ҳаррӯза ҳамроҳ буд, мегирифт. Эҳтимол аст ки Ӯ каломи муҷиб Исои Насириро дар ин макони муқаддас шунида бошад, ва аз имон ба номи Ӯ наҷот ёфта бошад. Ӯ бояд ба ваъдҳои Худо имон меоварде, вагарна Ӯ наметавонист бахшиши қабулшаванда пешниҳод кунад. Зеро навишта шудааст: «Бо имон Абель бахшиши беҳтар аз Қоин пешниҳод кард». (Heb. 11.)

Истинные бедные верующие по-прежнему приносят свои лепты Господу — их малое приношение все еще драгоценно в Его очах. Они могут оставаться незамеченными людьми, но не остаются незамеченными Богом. Он знает, откуда приходят все деньги, поступающие в Его сокровищницу; и Он может отличить золотую монету, выпавшую из переполненных сокровищниц богатого человека, от последней копейки бедного человека. Есть некоторые в наши дни, кто проявил ту же веру, что и вдова. Был человек, который потратил все, путешествуя из города в город, из страны в страну, чтобы ходатайствовать за души бедных. Где бы он ни был, он побуждал своих собратьев-христиан создавать городские миссии, которые могли бы проникнуть в каждый темный дом невежества и нищеты. Он умер в расцвете лет и трудов, и не оставил достаточно, чтобы купить себе погребальные одежды, тем более чтобы обеспечить свою 어린шую семью. Но Бог поднял друзей, которые с почестями похоронили его и обеспечили его вдову и детей. Наш благодатный Господь верен и никогда не оставляет тех, кто доверяет Ему. Мы можем быть уверены, что вдова, бросившая все свое достояние в сокровищницу, не была оставлена на произвол судьбы на следующий день. И каждый, кто имеет веру поступать, как она, будет одобрен, как она, и поддержан, как она, и в последний день признан, как она будет.

20 сентября

Matthew 24:1-2. Христос предрекает разрушение храма.

Эти слова повествуют о весьма замечательном событии — «Иисус вышел и удалился из храма».

Он як лаҳзаи ёдовар буд, вақте ки Худованд Исо аз маъбад беромад, дигар ҳеҷ гоҳ ба он ворид нашуд — он маъбаде, ки Ӯ ҳамчун кӯдак дар дасти модараш бурдор шуда буд, ва дар он ҷо Ӯ аз ҷониби Симеони муқаддас баракат гирифта буд; аз он маъбаде, ки Ӯ ҳамчун кӯдак бо ҳикмати Худ мутааҷҷибонро ҳайрон кард — аз он маъбаде, ки Ӯ дар он ҷо бисёр ранҷуронро шифо дод ва ба бисёр тавбакунандагон осоиш дод. Дигар Ӯ ҳеҷ гоҳ онро бо ҳузури Худ мушарраф нахоҳд кард; душманони Ӯ метавонанд онро ба худ ихтиёр кунанд, то дар даруни ҳовлиҳои муқаддаси он барои чанд сол дигар хидмати риёкори худро такрор кунанд. Ӯ дар дигар қурбонгоҳ хунрезӣ хоҳд кард, яъне дар қурбонгоҳи салиб; Ӯ ба дигар маъбад, яъне ба маъбади осмонӣ, барои истодани пеши қурбонгоҳи он, бо мошъи тиллоӣ дар дасти Худ, ба восита меравад. (Rev. 8:3.)

Агар шогирдон Худованд Худро ҳамчун бояд медонистнд, онҳо диққати Ӯро ба ҷалоли хонаи муқаддас равона намекарданд. Чӣ гуна метавонанд онҳо интизор бошанд, ки Падшаҳи Осмон аз ҷалоли заминӣ мафтун шавад! Ҷалоли ҷаҳон бояд ба Ӯ, ки дар қасри нурҳои абадӣ зист кард, хеле тира ба назар мерасад!

Камеро пештар Ӯ шогирдонашро ба сӯи Худ даъват кард. Барои чӣ мақсад? Ало, ки Ӯ ба онҳо чизе монанди он чизеро, ки ҷаҳон ситоиш мекунад, нишон диҳад? Яке подшоҳи бо шоҳии зебо, ё бинои зебои ороста? ё ҳатто назаре аз зебоии баланд? Не! Он барои нишон додани манзаре, ки дар назари Худо писанд аст — зане фақир, ки бо дили худ ба хидмати Ӯ воқеъ аст. Чунки шогирдон ба сӯи Устодашон бо мақсади дигар омада буданд.

Ба ҷои он ки ба бузургии маъбад ҳайрон шаванд, Исо ин пешгӯии ҳайратоваро гуфт — "Як санг бар болои дигаре нахоҳад монд, ки пурра нест карда нашавад". Нӯҳ сол пеш аз таваллуди Наҷотдиҳанда, Ҳироди Бузург ҳаждаҳ ҳазор коргарро пайваста дар таъмири маъбад кор кӯчонд ва аз замони марги Ӯ яҳудиҳо онро беҳтар карданд. Он бар як санги бузург бино шуда буд ва аз сангҳо иборат буд, ки баъзе аз онҳо шаст фут дарозии доштанд. Кӣ метавонист бовар кунад, ки чунин сангҳо пурра нест карда мешаванд! Аммо тақрибан чиҳил сол пас аз он ки пешгӯӣ гуфта шуд, ҷое, ки маъбад воқеъ буд, замини шудгор шуд; зеро румиҳо барои ҷустуҷӯи ганҷҳои пинҳонӣ асосҳои онро кафанд.

Худои таъсир аз ҳар як бинои, ки ҳоло диққати одамонро ба худ ҷалб кардааст, медонад. Масҷиди Умар, ки дар он ҷо қаблан маъбад қарор дошт, вақти таъиншудаи худро дорад. Ҳамаи биноҳои, ки дасти одамон аз замони оғози бурҷи Бабил сохтааст, нобуд хоҳанд шуд — онҳо метавонанд аз ҷониби фатиҳкунанда вайрон карда шаванд, ё аз ҷониби заминҷунбӣ фурӯ баронда шаванд, ё тадриҷан аз ҷониби вақт хароб шаванд — аммо агар онҳо аз ҳамаи душманони худ рӯй бигардонанд, дар ниҳоят онҳо дар оташ сӯзонида хоҳанд шуд; зеро Худо эълон кардааст: "Замин ва аъмоли дар он ҳастанд, сӯзонида хоҳанд шуд. Пас, дидани он ки ҳамаи ин чизҳо ҳалок хоҳанд шуд, шумо бояд чӣ гуна одамон бошед дар ҳамаи гуфтор ва муҳаббати муқаддас, ки ба омадани рӯзи Худо шӯриш мекунед ва ба он метезед?" (2 Pet. 3:10, 11.) Аммо чизҳои баъзе ҳастанд, ки абадӣ хоҳанд монд. Ҳарчанд ҳар як санги маъбад фурӯ рехтааст, зани бечорае, ки ду пайса дар ганҷиноро партофт, ҳанӯз зинда аст. Муҳаббати ӯ ҳанӯз зинда аст. Он ӯро як вақт водор кард, ки ду пайса пешниҳод кунад, ва ҳоло ӯро водор мекунад, ки ситоишҳои абадӣ пешниҳод кунад. Вақте ки мо бинои аҷибе мебинем, биёед, ки бедорони ақимаи имондор дар назари Худо аз он бинои бошараф ҷалолмандтар аст. Одамон метавонанд фикр кунанд, ки ӯ шояд ба дарвози аҷиб даромадан, ё бар болои фарши мармар қадам гузоштан сазовор нест; аммо Худо барои ӯ биное, ки бо дасти одамон нест, абадӣ дар осмонҳо — биное, ки абадӣ хоҳад монд, вақте ки ҳамаи қасрҳои заминӣ ва маъбадҳо бо гармии сахт об хоҳанд шуд, тайёр кардааст.

21 сентябр

Matthew 24:3-14. Масиҳ аломатҳои анҷомро пешгӯӣ мекунад.

Қанча ҷолиб буд манзараи дар кӯҳи Зайтун, вақте ки Наҷотдиҳанда онҷо нишастааст ва ба шогирдонаш дар бораи чизҳои оянда таълим медод! Манзаре, ки Ӯ дида буд, бояд дили Ӯро бо ғамхонии ғамгин пур карда бошад. Он Ҷерусалем буд, ки дар баландии муқобил таҷ ки буд — Ҷерусалем! шаҳри, ки Ӯ бар он гиря кард ҳамагӣ чанд рӯз пеш — Ҷерусалем, он шаҳри, ки дар он Ӯ чунин моҷизоти зиёде кард — Ҷерусалем, он шаҳри, ки дар он Ӯ хеле зуд доварӣ ва маҳкум карда мешавад.

Вақте ки мо ба ҷое, ки часто боздид мекунем, нигарем, мо дар бораи ҳодисҳои гузашта фикр мекунем; аммо вақте Исо ба Ҷерусалем нигарист, Ӯ на танҳо дар бораи гузашта, балки инчунин дар бораи оянда фикр мекард.

Шогирдон Устади худро дар он кӯҳ танҳо барои тафаккур гузоштанд не. Чор нафари онҳо наздик шуданд ва баъзе саволҳои муҳимро пешниҳод карданд. Номҳои ин чор нафарро Марк сабт кардааст — онҳо Яъқуб ва Юҳанно, Петрус ва Андрей, моҳигирони Ҷеннесарет буданд. Саволҳое, ки онҳо карданд, инҳоянд: "Кай ин чизҳо воқеъ хоҳанд шуд? Ва кадом аломати омадани шумо ва анҷоми ҷаҳон аст?" Ин чизҳо дар саволи аввали онҳо чӣ маъно дошт? Қабл аз ин, як соат пеш аз он ки Падишаҳи онҳо дар бораи биноҳои аҷиби маъбад нигарист, гуфт: "Инҷо ҳеҷ санге бар санг нест, ки пурра нест нашуд." Тобиист, ки шогирдон хоҳанд донистани он ки ин ҳодисҳои аҷиб кай воқеъ хоҳанд шуд; онҳо гуфтанд: "Кай ин чизҳо воқеъ хоҳанд шуд?" Агар онҳо ягон саволи дигаре накарда бошанд, маълум буд, ки тамоми ҷавоби Рабб ба destrucción Ҷерусалем алоқаманд аст; аммо онҳо саволи дигаре илова карданд: "Кадом аломати омадани шумо ва анҷоми ҷаҳон аст?"

The Lord answered both these inquiries as he sat upon Mount Olivet. It is difficult for us to know certainly what part of the answer relates to the destruction of Jerusalem, and what part relates to the second coming. Before Jerusalem was destroyed, there were many wars and persecutions; and there are wars and persecutions still. What mournful signs these are, of the coming of Christ! When he was born at Bethlehem, the angels sang, "Glory to God in the highest, on earth peace, good will towards men." This song would have led us to expect that wars would cease now that the Prince of peace was come. But eighteen hundred years have rolled away, and violence still prevails upon the earth. The joyful song in the fields of Bethlehem is very unlike the mournful discourse upon the Mount of Olives. Yet both are true. When the Babe that lay in the manger shall sit upon his throne, the earth shall be filled with the glory of the Lord. Meanwhile there must be trials, and afflictions, and temptations. Jesus has faithfully warned us beforehand. He has told us that many will be offended, and that many will be deceived, and that the love of many will grow cold. When we read these prophecies we should offer up such a prayer as this—"May I never be offended, or deceived, or cooled in my love!" When we hear of any who have turned back from following the Lord, let us think of the touching words he once spoke to his apostles, "Will you also go away?" Surely none will feel so much ashamed to see him again as those who professed to walk with him a little way, and to love him for a little while, but whose feet grew weary, and whose love waxed cold! O how they will wish that they had never heard his name, nor listened to his voice!

22 сентябр

Matthew 24:15-23. Масеҳ муридони Худро ҳангоми гурез аз Ерусалим роҳнамоӣ мекунад.

Инчунин огоҳиҳо барои масеҳиёни аввал хеле муфид буд. Онҳо суханони Исои Масиҳро ба ёд мегирифт: "Вақте ки шумо пас аз ҳамаи ин чизҳо абарнавишти хароботро, ки аз ҷониби Дониёл пайғамбар гуфта шудааст, дар ҷои муқаддас бубинед, онҳое, ки дар Ҷудея ҳастанд, ба кӯҳҳо бигурезанд." Қариб чиҳил сол пас аз он ки ин суханон гуфта шуд, лашкарҳои Рум дар ҷои муқаддас истанд; яъне, дар шаҳри муқаддаси Ерусалим. Ин лашкарҳо зери номи "абарнавишти харобот" пешгӯӣ шуда буданд. Ҷаҳон фатҳкунандагони бузург ва лашкарҳои ҷасурро ситоиш мекунад, аммо Худованд амалҳои нобачастагиву зулмро аз нафрат дорад. Номи Рум дар саҳифаи таърих дурахшон аст, аммо он дар каломи Худованд доси сиёҳ аст — "абарнавишти харобот".

Аммо баъзеҳо метавонанд пурсанд: "Чӣ тавр масеҳиён метавонистанд аз Ерусалим гурезанд, вақте ки румҳо ба шаҳр ворид шуданд?" Худованд вафодароӣ худро бо роҳи раҳо кардани мардуми худ нишон дод. Вақте ки румҳо бори аввал шаҳрро ҳужум карданд, онҳо мағлуб шуданд — онҳо гурехтанд ва баъд аз чанд сол баргашта наомаданд. Масеҳиён аз шикасти онҳо истифода бурда, ба кӯҳҳо гурехтанд. Онҳо ҷои амнро барои зист пайдо карданд; шаҳри хурде бо номи Пелла, дар онсӯи дарёи Урдун, ки дар миёни кӯҳҳо пинҳон буд, паноҳгоҳи онҳо буд. Эътиқод дорад, ки ягон масеҳӣ дар шаҳри Ерусалим ҳангоми вайрон кардани он не буд. Оё наҷоти масеҳиён мисоли барҷастаеро аз тариқи Худованд мардуми худро ҳифз мекунад? Вақте ки Ӯ ҷаҳонро бо об нобуд кард, Ӯ Нӯҳро наҷот дод; вақте ки Ӯ Содомро нобуд кард, Ӯ Лутро наҷот дод; ва вақте ки Ӯ ҷаҳонро бо оташ нобуд мекунад, Ӯ мардуми худро наҷот медиҳад. Чун навишта шудааст дар Ps. 32, "Зеро дар ин ҳолат ҳар яке аз парҳезгарон ба Ту дуо мекунанд, вақте ки Ту пайдо шавӣ; албатта дар дашту обҳои калон ба ӯ наздик нахоҳанд шуд."

Он вақти Фасҳ буд, вақте ки лашкарҳои Рум, ки бо сардашти бузурги Тит, баргаштанд, то Ҷерусалемро ҳамла кунанд. Ду миллион нафар дар дохили деворҳои ӯ қарор доштанд. Ва чӣ одамон! Бисёре аз онҳо дуздҳои даҳшатнок буданд. Ду нафар марди бад, бо номи Шимӯн ва Ёҳанно, бо ҳам ҷанг доштанд, ва шаҳрро доимо дар ҳолати фавқулодда қарор медоданд. Аз ҷониби онҳо аксари захираҳо сӯзонида шуданд, ва сокинон зуд ба гуруснагӣ гирифтор шуданд. Дуздҳо ба хонаҳо даромаданд, ва аз сокинон талаб карданд, ки нӯги ғизои худро таслим кунанд. Дар давоми мӯҳлати муҳосира ягон хӯроки муқаррарӣ истеъмол карда нашуд. Ҳар кас порае аз ғизо дар тарсу ҳарос хӯрд. Як модар аз гуруснагӣ маҷбур шуд, ки фарзанди худро бирён кунад, ва қисми онро бихӯрад. Бӯи хӯроки ӯ ҷалби сарбозони яҳудиро ба сӯи хонааш кард; онҳо ӯро маҷбур карданд, ки ғизои аҷибашро пешкаш кунад; вале вақте ки онҳо назари даҳшатнокро диданд, бо даҳшат ақиб кашиданд, зеро ки ҳоло онҳо ба таври возеҳ диданд, ки Худо шаҳрро тарк кардааст, ва дигар умеде барои сокинони бебахти ӯ набост.

Қалами Юсуфус, яҳудии боварӣ надошта, бадбахтиҳои муҳасироро тавсиф кардааст; ва ӯ ҳикояти худро бо ин суханон ба итмом расонд—"Агар бадбахтиҳои ҳама аз аввали олам бо бадбахтиҳои яҳудиён муқоиса карда шавад, онҳо дар муқоиса хеле камтар ба назар мерасанд." Ин гувоҳи боварӣ надоштанест ба ҳақиқати пешгӯӣ, "Ҳаст хоҳад буд трибуляцияи бузург, чуноне ки аз аввали олам то ин вақт ҳеҷ гоҳ набуд." Агар он рӯзҳо кӯтоҳ карда намешад, тамоми миллат маҳв мешуд; аммо ин на метавонист бошад, барои эҳтиром ба мунтахабони Худо. Баъзе аз яҳудиён аз ҷониби Худо интихоб карда шуданд, ва ба хотири онҳо рӯзҳои трибуляция кӯтоҳ карда шуданд; ва муҳасира зиёда аз се моҳ давом накард. Аммо оё трибуляция ба охир расидааст? О не. Яҳудиён ҳанӯз дар рӯи замин саргардон ҳастанд; онҳо ҳанӯз презиз, паст, ва таҳқиршуда ҳастанд. Ин чизест, ки аз ҳама даҳшатноктар аст, ки ба овози меҳрбандӣ гӯш надиҳан. Яҳудиён онро иҷозат надоданд, ва онҳо маҷбуранд, ки овози ғазабро бишнаванд. Худованд дар меҳрбандӣ шод аст. Оё дар ин ҷо касе ҳаст, ки ҳанӯз даъвати меҳрбандии Ӯро қабул накардааст? О, чӣ андӯҳҳое, ки шумо метавонед аз онҳо раҳоӣ ёбед, агар ҳоло ба Ӯ рӯ оварда шавед!

23 сентябр

Matthew 24:23-31. Масиҳ тасвири бозгашти дуюмро тавсиф мекунад.

Қа comfortа будааст барои имондорон дар давоми ҳаждаҳаву саду ҳафдаҳ сол, ки бидонанд, ки Исо ба таври оммавӣ бармегардад! "Чун ки барқ аз шарқ меояд, ва дурахш мекунад то ба ғарб; ҳамин тавр ҳам пайдоиши Писари Худост." Сокинони ҳамаи ҷаҳон дар як чашмаи дурахшон медонанд, ки Исо бармегардад, зеро ки Ӯро дар абрҳои осмон мебинанд. Агар ин боварӣ намебуд, дар ҳолати изтироб чӣ гуна қарор медоштанд! Онҳо бо шавқи ба ҳама гуна хабари бозгашти Ӯ гӯш медоданд, ва ҳадди ақалл фикр мекарданд, ки ба дидан бираванд, ки оё ҳақиқат дорад ё не. Лекин ҳоло онҳо эътимоди қавӣ доранд, ки ҳар вақте ки Ӯ пайдо шавад, онҳо фавран Ӯро мебинанд. Онҳо низ медонанд, ки ҳар ҷое ки бошанд дар он вақт, онҳо ба сӯи Ӯ ҷамъ мешаванд, чун ки уқобҳо аз ҷойҳои дур барои хӯрдани шикор ҷамъ меоянд. Хоҳ мурда бошанд, хоҳ зинда бошанд вақте ки Ӯ меояд, онҳо аввалин нури равшани аробаи Ӯро мебинанд. Хоҳ дар қабрҳо хобида бошанд, хоҳ дар чуқуриҳои баҳр, онҳо барои дидани Ӯ дар ҳаво баланд гирифта мешаванд—хоҳ дар кори рӯзмаҳал машғул бошанд, хоҳ дар оромии шабона, онҳо иваз мешаванд, ва ба ҷамъияти муборак ҳамроҳ мешаванд.

Ва оё Худованд ба шогирдони Худ ягон маълумот дар бораи вақти бозгашти дуюми Худ андова кард? Ҳа — Ӯ гуфт, ки он бояд "фавран пас аз изтироби он рӯзҳо" рӯй диҳад. Изтироби чӣ? Ин савол аст, ки бисёре аз хонандагони диққатманди Китоби Муқаддасро ба ташвиш андохтааст. Баъзеҳо фикр мекунанд, ки изтироби яҳудиён дар давоми ҳаждаҳ асри охир аст, ки дар ин ҷо зикр шудааст. Оё онҳо ҳанӯз дар изтироб нестанд? Луқо ин ҳисобро аз суханони Худованд медиҳад: "Иерусалим аз ҷониби ғайриятӣ пӯшида мешавад, то вақти ғайриятӣ ба анҷом расад." Туркҳо ҳанӯз дар ҳукмронии Иерусалим ҳастанд; масҷиди онҳо ҳанӯз кӯҳи муқаддасеро, ки қаблан маъбад дар он ҷо истад, палид мекунад; вале вақте ки изтироби яҳудиён ба охир мерасад, вақте ки онҳо ба замини худ, ва ба шаҳри худ бармегарданд, Подшоҳи Онҳо бармегардад, то бар тахти қадимии Худ ишғол кунад. Ӯ ҳамчун Подшоҳи яҳудиён таваллуд шуд, Ӯ ҳамчун Подшоҳи яҳудиён мурд, ва ҳамчун Подшоҳи яҳудиён бармегардад; вале на танҳо яҳудиён, балки Подшоҳи подшоҳон ва Парвардигори парвардигорон. Чӣ қадар ҷалоли бозгашти Ӯ дар Rev. 19:11 аст! "Ва ман осмонро кушода дидам, ва инак аспи сафед, ва он ки бар ӯ нишаста буд, бо номи Вафодор ва ҳақиқӣ номида шуд, ва Ӯ бо адолат доварӣ мекунад ва ҷанг мекунад. Чашмони Ӯ мисли шамъи оташ буданд, ва бар сари Ӯ таҷҳои бисёр буд; ва Ӯ номи навишташуда дошт, ки касе намедонад, ҷуз Ӯ."

Боз ҳам шукӯҳи бозгашти дуюм он қадар аҷиб нест, ки хоксории аввали Ӯ. Шоиста аст, ки Писари Худо бо лашкарҳои азим аз муқаддасон ва фариштагон дар абрҳо баргардад; аммо аҷиб аст, ки Ӯ ба ҷаҳон ҳамчун кӯдак ворид шуд, дар яхудорхона гузошта шуд ва ба салиб мех шуд. Ва чаро Ӯ бо ин тарзи хоксор, бо ин тарзи расвоӣ омад? То вақте ки Ӯ боз омад, то ҷаҳонро нобуд кунад, Ӯ метавонад мутахассисони Худро аз чор бод, аз як канори осмон то канори дигар ҷамъ кунад. Ҳамаи ин парокандашудагон ба Исои маслуб имон آوردанд ва бо хунӮ шӯста шудаанд; бинобар ин либоси онҳо тоза ва сафед аст, ва онҳо шояд ба ҳузури Паноҳи Худ ворид шаванд ва бо Ӯ абадан бошанд.

24 сентябр

Matthew 24:32-41. Исо пешгӯӣ мекунад, ки бозгашти дуюми Ӯ ногаҳонӣ аст.

Чӣ гуна ҳиссият бояд дошта бошанд шогирдон, вақте ки онҳо Паноҳи Худро эълон карданд, ки "Ин насл нест, то ҳамаи ин чизҳо амалӣ шаванд!" Ҳарчанд ки Паноҳ онҳоро таълим дод, ки чӣ гуна аз Ерусалим гурезанд, аммо онҳо бояд ҳамдардӣ бо ҳамкишварони худ дошта бошанд, ки "трибуляцияи бузург"-ро аз сар мегузаронанд. Мо чӣ ҳиссият дорем, агар бидонеем, ки Лондон, ки ҳоло он қадар ободон ва шукӯҳманд аст, дар давоми чиҳил сол бо хун пур мешавад ва бо лонаҳои марг пур мешавад! Сипос ба Худо, ки мо чунин хабари бадӣ нашнидаем. Ҳарчанд ки ҳоло пур аз нодонӣ ва бадӣ, фақирӣ ва бадбахтӣ аст, аммо он метавонад равшан ва хушбахт шавад, ба воситаи паҳн шудани инҷил дар ҳамаи кӯчаҳои торик ва вартаҳои серодам. Аммо шогирдон наметавонанд чунин умедҳоро дар бораи Ерусалим дошта бошанд. Онҳо медонист, ки агар онҳо пирӣ бинанд, онҳо дар бораи вайрон шудани шаҳри модари худ мешунаванд.

Пеш аз оғози ин суҳбат, онҳо ду савол дода буданд; якум ин ки: «Кай ҳамаи ин чизҳо хоҳад буд?» Ин пурсиш ба сангҳои маъбад алоқадор буд, ки рехта мешаванд. Дигар савол ин буд: «Чӣ аломати омадани шумо ва анҷоми ҷаҳон хоҳад буд?» Ба ин савол Рабби мо ишора мекунад, вақте ки мегӯяд: «Аммо аз он рӯз ва соат ҳеҷ кас намедонад; на фариштагони осмон, балки танҳо Падари ман.» Чӣ аҷиб аст, ки вақти омадани дуюми Масиҳ аз дониши ҳар як махлуқ пинҳон карда шудааст! Фариштагон вақтро намедонанд; намедонанд, ки кай онҳо барои ҳамроҳии Падшаҳи худ дар арраи абрҳо даъват хоҳанд шуд. Шайтонон вақтро намедонанд; намедонанд, ки кай онҳо дар зиндони торикӣ қулф хоҳанд шуд, ва дигар иҷозат дода намешавад, ки сокинони замин ва баҳрро ба ифтитоҳ бикунанд. Мардони бадкор вақтро намедонанд; намедонанд, ки кай рӯзи лутфи онҳо ба итмом хоҳад расид. Мардони росткор вақтро намедонанд; намедонанд, ки кай онҳо барои дидани Рабби худ дар ҳаво баланд хоҳанд шуд.

Вақте ки Ерусалим вайрон шуд, одилон бояд гурезанд; аммо вақте ки Масиҳ бармегардад, фоҷирон хоҳанд кушиш кард, ки гурезанд, вале натавонанд. Ҳамон дастҳои Қодири Мутлақ, ки одилонро наҷот медиҳад, фоҷиронро дар гурез ихтисор хоҳанд кард. Чӣ қадар ҳайратовар хоҳад буд, вақте ки онҳо худро ногаҳон аз параҳҳои пироҳонӣ ҷудо мебинанд! Рӯзи худи ҳодисаи мазкур, онҳо беақлӣ ба воқеиятҳои оянда эътироф хоҳанд кард. Ду нафар дар саҳро хоҳанд буд, ки ҳастанд, ё шудгор мекунанд, ё дарав мекунанд. Яке метавонад, ки ҳамаи қасамҳои беҳударо гуфта бошад, дар ҳоле ки дигаре ӯро мазаммат кард ва ӯро ба ҳашм оид ба доварии оянда ёдовар шуд — ва ногаҳон фариштагон метавонанд касонеро, ки содиқ аст, ба ҳузури Наҷотдиҳандаи худ бурд кунанд, ва шарики бединоварашро барои таъзихи ғазаби Худ ҷав кунанд. Ду зан дар кори хонагӣ машғул хоҳанд буд; дар осилхонаи хона ё ба кори дигари хонагӣ машғул хоҳанд буд. Ҳарду метавонанд субҳи он рӯз ҳамон садои муқаддасро суруд карда бошанд, ва ба ҳамон дуо ҳамроҳ шуда бошанд; аммо дар ҳоле ки яке содиқи хоксор буд, дигаре дӯстдори ҷаҳон буд. Масиҳ ногаҳон симои ҳақиқиро зоҳир хоҳад кард, ки яке аз онҳо бо Ӯ хона дошта бошад, ва дигареро ба ҳалокат ғарқ кунад. Оё ҳар яки мо набояд аз худ бипурсем: «Агар Худованд имрӯз биояд, чӣ мешавад? Оё Ӯ аз ман бахшиши софи гуфтанро шунид, ва Рӯҳи Муқаддаси Ӯро? Вақте ки Ӯ ба дилам нигоҳ мекунад, оё Ӯ мебинад, ки ман Ӯро дӯст дорам?»

25 сентябр

Matthew 24:42-44. Масиҳ шогирдонашро барои бозгашти Худ ҳушдор медиҳад.

Чаро Парвардигор аз ҳама вақти бозгашти дуюмаш пинҳон кард? Мо نمیدонем, ки чаро онро аз фариштагон ё аз шайтонҳо пинҳон кард, аммо медонем, ки чаро онро аз одамон пинҳон кард. Ин буд, ки онҳо ба интизории бозгашти Ӯ бошанд. Ӯ гуфт: «Пас, диққат кунед, зеро ки шумо намедонед, ки Ӯ дар кадом соат меояд». Он ки моро офарид, бо ҳамаи чӯшҳои пинҳони табиати мо ошно аст. Ӯ медонад, ки кай мо вақти дароз дар пеш дорем, мо майл ба ялварӣ мешавем. Рӯҳи ялварӣ ва таъхир ҳаст, ки бар дилҳои мо ғалба мекунад, ки ҳеҷ чиз онро чунин мағлуб намекунад, ки гӯёим, ки фурсати кўшиш кардан метавонад ба зудӣ гузашта бошад. Ҳарчанд ки Парвардигори мо метавонад зоҳир шавад, то таъхир кунад, мо ҳаргиз боварӣ карданро бас накунем, ки Ӯ ба зудӣ меояд. Чун навишта шудааст: «Зеро ки боз як каме вақт, ва он ки меояд, меояд, ва таъхир нахоҳад кард» (Heb. 10:37). Кай мо дар интизории дӯст барои муддати дароз будем, мо дар ниҳоят аз интизорӣ хаста мешавем ва «Ӯро надодаем». Мо мегӯем: «Албатта, ҳоло Ӯ ҳатман нехоҳад омад». Аммо баъзан Ӯ танҳо вақте ки мо Ӯро надодем, меояд. Мо ҳаргиз боварӣ карданро бас накунем, ки Масиҳ меояд, зеро ки Ӯ ваъда кард, ки меояд. Аммо Ӯ ваъда накард, ки умри моро то бозгашти Ӯ дароз кунад. Миллионҳо кас дар ғоиб будани Ӯ дар қабр афтоданд, ва эҳтимол дорад, ки мо низ ба қабри худ биравем.

Рӯзи марг ҳамон қадар номуайян аст, ки рӯзи бозгашти Ӯ. Ҷавонон низ меранд, мисли пирон, солимона низ меранд, мисли беморон, эҳтиёткорон низ меранд, мисли ҷасурҳо. Мо ҳама медонем, ки ин рӯз мо метавонем бимирем. Барои боварӣ кардан ба ин факт, имон лозим нест; зеро ақл моро ба ин ҳақиқат қонӣ мекунад. Аммо, оё на ончи ҷолиб аст, ки марг одатан ғайричашмдошт меояд — ҳатто барои пирон? Онҳо то ин қадар умр зистанд, ки табиатан гумон мекунанд, ки боз ҳам умр зистанд. Онҳо тири нобудкунандаро дидаанд, ки аз паҳлӯи онҳо гузашт, ҳамроҳонашонро сӯрох кард, вале онҳоро раҳо кард, ки тарсҳои онҳо кам шуд, ва дилҳои онҳо ба осоиш омад. Аксар вақт ҳодиса меафто, ки танҳо баъд аз он ки мардум барои умри дароз нақшаашонро тартиб додаанд, марг ба таври ногаҳонӣ онҳоро бозмезанад. Хонае, ки танҳо сохта шудааст, ва боғе, ки нав гузошта шудааст, вале он ки бино кард ва кишт, ба дигар манзил даъват мешавад, ва дар минтақаҳои дигар гаштугузор мекунад. Ин гуна рафъҳои ғайричашмдошт бо овози баланд ба зиндаҳо мегӯянд: "Шумо низ омода бошед".

Аммо, агар ба ҷои марг, Худованд биёяд? Ҳозириаш бисёр бештар аз марг ҳаргиз эҷод кардааст. Вақте ки марг ба марди бедин ҳамла мекунад, ҳисси ӯ аксар вақт аз бемориҳо маст мешавад; ӯ камтар аз вақте ки дар саломатии пурра буд, қобилияти ҳис кардани ҳаросро дорад. Аммо вақте ки Масиҳ бармегардад, Ӯ душманони Худро зинда ва қавӣ хоҳад ёфт. Бемор одатан то саати охирини худ умедҳои шифо ёфтаро дорад; аммо вақте ки Масиҳ бармегардад, бадкорон роҳи фирориро нахоҳанд дид. Дӯстон гирди болишти мурдаро иҳота мекунанд; баъзеҳо ӯро тасаллӣ медиҳанд ва ба ӯ льаффу мезананд, баъзеҳо маслиҳат медиҳанд ва ӯро ташвиқ мекунанд — аммо вақте ки Доварада биёяд, бадкорон барои мулоқоти бади худ, бе яке аз дастҳои дӯстдоштаи ёрӣ, бе яке аз чашмони дилсӯз барои рехтани ашк, бе яке аз забони пурфард барои пешниҳоди дуо, вазифаи даҳшатнок хоҳанд дошт. Оё мо хоҳиши гурез аз даҳшати он лаҳзаи даҳшатборро дорем? танҳо як паноҳгоҳи яқин вуҷуд дорад. Ин аст Худованд Исо, ки ҳоло омодааст дуоҳои моро бишнавад, гуноҳҳои моро бибахшад, фазли Худро ба мо ато кунад ва дар рӯзи мусибат паноҳгоҳи мо бошад. Агар мо ин фурсати гаронбаҳоро сарфи назар кунем, Ӯ ба мо мисли дузд меояд, ва мо нахоҳем донист, ки Ӯ дар кӣ соат бар мо меояд. (Rev. 3:3.)

26 сентябр

Matthew 24:45 то охир. Масиҳ охири бандагони содиқ ва носодиқро тавсиф мекунад.

This part of our Lord's discourse applied with peculiar force to the apostles. They had been made rulers over their Lord's household. But it also applies to all ministers, for they are all stewards of the mysteries of God. A sacred trust is committed to them; and if they neglect it, their condemnation will be very heavy. If the laborer in the field, if the women grinding at the mill, were ungodly, they would perish—but if the steward of spiritual things was unfaithful, how much more miserably would he perish! How happy are those ministers whom death has found watching over their household! It signified not, indeed, whether they died in their pulpits or in their beds; but it signified much whether their hearts were truly in their work. Faithful ministers, like Paul, feel continual sorrow in their hearts for their brethren who know not God. Like him they can also say, when they think of their children in the faith, "We joy for your sakes before our God." (1 Thess. 3:9.)

Ин қисмати сухани Рабби моро бо қувваи хосса ба расулҳо муроҷиат мекунад. Онҳо ба унвони ҳокимони хонадони Рабби таъин шуда буданд. Лекин ин ба ҳамаи вазирон низ дахл дорад, зеро ҳамаи онҳо нигаҳбарони асрорҳои Худо ҳастанд. Вазифаи муқаддас ба онҳо سپурда шудааст; ва агар онро ғамхорӣ накунанд, ҳукми онҳо хеле вазнин хоҳад буд. Агар деҳқон дар саҳро, агар занон дар осилхона, кафири Худо буданд, онҳо ҳалок мешуданд — лекин агар нигаҳбони чизҳои рӯҳонӣ вафодор набуд, чӣ қадар бадбахттар ҳалок мешуд! Чӣ қадар хушҳол ҳастанд он вазироне, ки марг онҳоро дар ҳолати нигаҳдории хонадони худ ёфтааст! Далели он гоҳ набуд, ки онҳо дар минбарҳо ё дар бистарашон мурданд; лекин далели он хеле буд, ки оё дилҳои онҳо воқеан дар кори онҳо буд. Вазирони вафодор, монанди Павлус, дар дилҳои худ ғаму ғуссаи пайваста барои бародаронашон, ки Худоро намешиносанд, ҳис мекунанд. Монанди Ӯ онҳо низ метавонанд бигӯянд, вақте ки онҳо дар бораи фарзандони худ дар имон фикр мекунанд: "Мо аз ҳисоби шумо пеш аз Худо шодӣ мекунем". (1 Thess. 3:9.)

Ин даҳшатнок аст, ки фикр кунем, ки баъзе вазиронро Масиҳ бадеҳа мехонад. Онҳо дар дилҳои худ фикр мекунанд, ки Рабб таъхир мекунад. Он гоҳ онҳо истифодаи қудрати ба онҳо супурдашударо оғоз мекунанд ва муқаддасони Худо, ҳамкоронро бадомад мекунанд. Вазирони ғайримасеҳӣ аксар вақт таъқибкунандагони бузург буданд. Хушӣ ва ҳамсафарони чунин мардум чӣ ҳастанд? Дар қисса гуфта шудааст: "Онҳо мехӯранд ва бо мастӣ мешӯранд". Онҳо ба рӯди обҳои ҳаёт ташна нестанд, балки ба шодӣҳои заминӣ — онҳо ҷамъияти бандагони Худоро дӯст намедоранд, балки ҷамъияти мардуми ҷаҳонро дӯст доранд.

Оё инстин онҳоест, ки аз фикри бад «Худованд дар омадани Худ таъхир мекунад», кифорат меҷӯянд? Ҳазорон нафар аз ин идея ҷуръат пайдо мекунанд, ки гуноҳ кунанд. Онҳо бо масхаракунандагоне, ки дар исми дуввуми Петро зикр шудаанд, намегӯянд, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ намеояд. Онҳо пурсӣ намекунанд, ки «Ваъдаи омадани Ӯ дар куҷост?», балки фикр мекунанд: «Ӯ ҳанӯз намеояд; мо метавонем бо амният гуноҳ кунем; мо вақт дорем, ки тавба кунем ва ислоҳ шавем».

Худованд доимо ин ҳисобҳои ҷасурро рад мекунад. Марг дар беҳудагии коғазе, ки огоҳи намедиҳад; қадами Ӯ шунида намешавад — симои Ӯ дида намешавад, то он ки Ӯ қурбонии худро дастгир карда, аз дастрасии тавба ё омурзиш берун бурда бошад.

Ин тавр аст, ки Худованд гуноҳкорони ҷасурро дар замонҳои гузашта сӯзаниш кардааст. Ӯ ин корро бо аломати бештар ҳангоми бозгашти Худ мекунад. Ӯ лаҳзаеро интихоб мекунад, ки дар он риоядорон гумон намекунанд, ки Ӯ наздик мешавад. Ӯ дар рӯзе меояд, ки онҳо ба Ӯ нигоҳ намекунанд ва дар соате, ки онҳо аз хатари худ огоҳ нестанд. Лекин дар он рӯз қавми Ӯ ба Ӯ нигоҳ мекунанд ва дар он соат ба Ӯ эътимод доранд; зеро онҳо ҳангоми дидани Ӯ мегӯянд: «Ин Худованди мост; мо ба Ӯ интизор будем, ва Ӯ моро наҷот медиҳад; Ин аст Худованд; мо ба Ӯ интизор будем, мо хурсандӣ ва шодмонӣ дар наҷоти Ӯ дорем» (Is. 25:10). Агар Ӯ имрӯз дар аробаи абрҳои Худ биёяд, оё мо метавонем бигӯем: «Мо ба Ӯ интизор будем»? Оё Ӯ меояд, то ки лаззатҳои моро қатъ кунад, ё то ки умедҳои моро тасдиқ кунад? Оё Ӯ меояд, то ки мо гиря кунем ва дандонҳои худро ба ҳам бизанем, ё то ки ҳама ашкҳоро аз рӯи мо барои ҳамеша пок кунад?

27 сентябр

Matthew 25:1-13. Метафори деҳ дугона.

Дар ин метафор душманони ошкори Масиҳ зикр нашудаанд. Танҳо ду синф тавсиф шудаанд — имондорон ва эътирофкунандагони козиб.

Чунин ба назар мерасад, ки фарқи байни заноҳои ҳокима ва беақл то вақти эълон шудани бозгашти дамашон фаҳмо набуд. Агар заноҳои ҳокима аз ҳолати ноамёри ҳамсафонашон огоҳ мебуданд, онҳо зудтар ба онҳо тавсия мекарданд, ки бо равған таъмин шаванд. Бисьёр касонеро, ки худро ба ҷои одамонанду, агарчи аз сӯи масеҳиён ростӣ қабул нашаванд. Онҳо бо фиреб чӣ ба даст меоранд? Онҳо номи зиндагиро ба даст меоранд; аммо аз он чизе, ки ба даст меоранд, бештар аз даст медиҳанд; зеро онҳо он пандҳои ҳавасмандкунандаеро, ки ба онҳо агар ҳолати воқеии онҳо маълум мебуд, нигаронида мешуданд ва ки метавонад наҷоти оноҳоро исбот кунад, аз даст медиҳанд. Иҷозат дода мешавад, ки онҳо ором бошанд, чунки онҳо ошкор нашудаанд. Онҳо меомӯзанд, ки худро дар чашмони худ ситоиш кунанд ва боварӣ дошта бошанд, ки онҳо дар амният ҳастанд. Аммо вақте ки дама бармегардад, он гоҳ ҳолати ғамангизи онҳо ошкор хоҳад шуд.

Чӣ гунаи ноумедиҳоеро, ки онҳо дар охир таҷриба хоҳанд кард! Он гоҳ ки заноҳои беақл фаҳмиданд, ки чорғошҳои онҳо хомӯш шудааст, барои онҳо ноумедӣ буд. Бисёр касонро, вақте ки онҳо фаҳмиданд, ки шакли динӣ ба оноҳо фоидае намерасонад; ва онҳо дар дилҳои худ ҳеҷ файз надоранд, ноумедии талх хоҳад буд. Равған ба назар мерасад, ки ҳиссиёти муқаддасро ифода мекунад, ки Рӯҳи Муқаддас танҳо ба онҳо ато мекунад; муҳаббат, имон, тавба, сулҳ, умед, шодӣ. Истисно дорад, ки бошад эътибори писандида барои ибодат без доштани ҳеҷ меваи Рӯҳи Муқаддас; аммо навишта шудааст: "Бевафодорӣ касе Худовандро намебинад".

Аввалин мурдадгие, ки занонаи беақл дучор шуданд, он буд ки чорғолаҳояшон хомӯш шуда буд. Дуюм он буд ки ҳамсафонашонро шуниданд, ки аз равғани худ бо онҳо мубодила кардан намехоҳанд. Дӯстони масеҳии мо дар рӯзи Худованд наметавонанд ба мо кӯмак кунанд! Онҳо наметавонанд ба мо файзи дар дили худ бударо ато кунанд. Вақте занонаи беақл аз харидани равған баргаштанд, чӣ қадар мурдадгиёнашон бояд бошад, ки дарро баста ёфтанд! Аммобо онҳо ҳанӯз умед доштанд, ва такрор ба даромадан илтиҷо карданд. Падари неъматро ҷавоби онҳо буд, ки охирин ва бузургтарин аз ҳама мурдадгиёнашон буд. Он суханони даҳшатнок, "Ман шуморо نمیدонам", ҳар умедеро бурид ва ба ноумедии абадӣ маҳкум кард.

Ва ин қисса чӣ таълим медиҳад? Паст шудан - яъне, барои бозгашти ногаҳонии Худованд амал кардан. Ӯ бо суръати барқ меояд, ва онҳоро, ки Ӯ онҳоро номуаiddот меёбад, бояд то абадӣ لایق набувад, ки дар ҳузури Ӯ бимонанд. Ӯ ба ҷаҳон аз ногаҳонии бозгашти дуюмаш огоҳӣ медиҳад, ки бо ногаҳонии тирҳои марг, ки Ӯ аксар вақт ба сӯи гунаҳкорон мефиристд. Баъзеҳо чунон ногаҳонӣ бурида мешаванд, ки ҳатто намефаҳманд, ки мемиранд. Онҳо дар як дафъа афтида, ё аз як зарбаи сахт маст мешаванд, ё ба замин зада мешаванд, пеш аз он ки онҳо бигӯянд ё ҳатто фикр кунанд: "Оё ин марг аст?" Дигарон аз охири худ огоҳӣ мегиранд; онҳо пур аз ваҳм мешаванд; намедонанд, ки чӣ кор кунанд; онҳо ба ин ҷо ва он ҷо барои баъзе вазири дуо кардан муроҷиат мекунанд, аммо пеш аз он ки вай бирасад, онҳо вафот мекунанд. Кам аст, вақте ки беморӣ мекунанд, медонанд, ки беморӣ ихроҷи марг аст; ва соати охири онҳо аксар вақт бо суръати ғайриинтизорӣ ба онҳо меояд.

Инъи ақидаи беақлӣ аст, ки ба шакли дин розӣ бошӣ; зеро, ҳар вақт, мо метавонем суханони "Арӯс меояд" -ро бишнавед. Он гоҳ касоне, ки дигаргун нашудаанд, нахоҳанд фаҳмид, ки онҳо омода нестанд; вале фаҳмидани онҳо фоидае нахоҳад дошт. Чӣ қадар муҳим аст, ки ҳоло муайян кунем, ки оё мо аз рӯҳи Худо таваллуд шудаем, бо хуну ҷисми Исои Масиҳ ороста шудаем, ва барои мероси муқаддасон дар нур мувофиқ ҳастем!

28 сентябр

Matthew 25:14-30. Метафори истеъдодҳо.

Як ҳолат вуҷуд дорад, ки ин метафорро хеле аҷиб месозад; он охирин ривояти сабтшуда аз ҷониби Худованди мо аст. Аввалин ривояти сабтшуда метафори мардони бунёдкунандаи хонаҳо буд, яке бар болои санг, дигаре бар болои қум. Мисоли марде, ки хонаашро бар болои қум бунёд кард ва мисоли ғуломи, ки истеъдодашро дар замин пинҳон кард, хеле ба ҳам монанд аст. Ҳар дуи онҳо мардони ба суханони Худованди худ гуниҳгор буданд, вале ба онҳо амал накарданд. Оё Худованди мо ин ду мисоли охиринро барои аввалин ва охирин метафорҳои худ интихоб кард, агар сифати тавсифшуда маъмул набуд, ва хато фатал набуд? Мо бояд ба метафори танҳо хондашуда диққати ҷиддӣ диҳем, ва пурсем, ки оё ҳушярии дар он мавҷуд аст, ба мо дахл дорад.

Худованди мо метафори дигареро, ки хеле ба ин монанд буд, чанд рӯз пеш ки ба Солим рафта меистод, ривоят кард. Вале он гоҳ ӯ бо фарисиён ва шогирдонаш иҳота шуда буд — ин гоҳ ӯ ягон шунавандае ҷуз шогирдон надошт. Ӯ ҳамеша таълимоти худро ба шунавандагон мутобиқ мекард. Кадамаш ӯ ба фарисиён сухан кард, ӯ дар метафор тавсифи душманони ошкориро, ки гуфтанд: "Мо нахоҳем, ки ин мард бар мо ҳукмронӣ кунад", илова кард. Вале кадоҳ ӯ танҳо бо шогирдон сухан кард, ӯ ягон зикри он душманонро накард.

Мо не можемем ноилеҷ бошад, ки мо чиро дар назар дорем, вақте ки истеъдодҳоро ба бандагони худ супурдааст. Худованд худ фавран пас аз он ки ҳикояти занбурҳоро нақл кард, маънои худро шарҳ дод; зеро дар он вақт Ӯ нишастааст бар тахти ҷалоли Худ, ва пурсидааст, ки оё онҳо, ки дар атрофи Ӯ истанд, гуруснаҳои муқаддасро ғизо додаанд, ва зиндонӣ шудагони Ӯро дидан кардаанд. Истеъдодҳо имкониятҳои корҳои некро ифода мекунанд. Мусибате, ки ба як нафар фиристода шудааст, имкониятест, ки ба дигаре дода шудааст.

Як нуктае ҳаст, ки ҳаргиз набояд аз назар гузаронида шавад, вақте ки мо ин ҳикоятро баррасӣ мекунем. Ин ҳикоят бо чӣ максад нақл шудааст? Оё он барои он аст, ки гунаҳгорро бифаҳмонад, ки чӣ гуна бахшиш ба даст оварда метавонад? Не. Дигар ҳикоятҳо ҳаст, ки инро нишон медиҳанд. Ҳикоятҳои писари саркаш, ду қарздор, ва чӯпони нек ҳама нишон медиҳанд, ки бахшиш аз тариқи фазли озоди Худо, ва хунрезаи қиматбаҳои Масиҳ аст, ки ато мешавад. Ин ҳикоят таълим медиҳад, на чӣ гуна гунаҳгор метавонад бахшиш ба даст орад, балки чӣ гуна гунаҳгореро, ки бахшиш ёфтааст, метавонад Худоро парасти.

Ба касе, ки бисёр бахшиш ёфтааст, ҳамин тавр бисёр дӯст медорад. Ҳамин тавр ҳам бисёр кор мекунад. Чӣ осон, чӣ гуворост парасти кардани онҳоро, ки дӯст медорем! Мо чӣ гуна эҳтиёҷоти онҳоро мефаҳмем ва хоҳишҳои онҳоро пешбинӣ мекунем! Мо чӣ гуна омода ҳастем, ки хавфро ба ҷо биёрем, ё фисл кунем, то ки онҳоро розӣ гардонам! Мо чӣ гуна суст ҳастем, ки бигӯем, ки наметавонем он чиро, ки онҳо хоҳан мекунанд, анҷом диҳем! Мушкилоти метавонанд дар роҳ бистар бошанд; аммо онҳо аксар вақт аз ҷониби дили дӯстдоре, ки бартараф мешаванд. Агар имондорон Масиҳи худро бисёр дӯст дошта бошанд, чӣ қадар корҳои нек дар ҷаҳон мекунанд! Паул эълон мекунад, ки "Дӯсти Масиҳ моро маҷбур мекунад". "Маҷбур" мекунад, ки чӣ? На ба худамон зиндагӣ кунем, балки ба Ӯ, ки барои мо мурд, ва бархост. (2 Cor. 5:14, 15.)

Мо ҳама ба мори ин рӯҳ ниёз дорем. Ризокор ҳеҷ яке аз онро надорад. Ӯ танҳо барои худ зиндагӣ мекунад. Аммо оё имондор ҳақиқӣ ба қадри кофӣ аз он дорад? О, не! Ҳатто бандае, ки панҷ истеъдодро ба даст овардааст, ҳангоми шунидани суханони "Хуб карда шуд, бандаи нек ва содиқ, ба шодии Худованди худ ворид шав", худашро аз ин қадар меҳри соҳиби худ ҳайрон ва аз бепарвоии гузаштааш шармовар ҳис мекунад.

29 сентябр

Matthew 25:31 то охир. Масеҳ тасвири доварӣ охирро тавсиф мекунад.

Агар аз мо хоҳида мешуда, ки мо чӣ қиёматҳои ояндаро дидан мехоҳем, оё мо намегуфтем: "Қиёматҳои рӯзи охир?" Эътибори ин ҳолат аз ҳама зиёдтар хоҳад буд; аммо ин эътибор рӯзро муҳим нахоҳад кард, балки ҳукмҳои он рӯз. Дар давоми абадият он рӯз фаромӯш карда намешавад. Рӯҳҳои гумшуда аз он рӯз ҷудоии ниҳоии худро аз Худо, ки манбаи хушбахтӣ аст, сана мекунанд. Муқаддасони ҷалолёфта аз он рӯз ба таҷрибаи пурраи нूरी рӯи Ӯ ворид мешаванд. Оё мо аз он калимаи "Кет" ҳаросонем? Оё мо ба он калимаи "Биёй" ҳавас дорем? Биёед, ки ба ин гузаргоҳи аҷиб, ки дар он гузаштаи ростқардорон ва фосиқон ҳангоми зиндагӣ дар замин аст, диққат диҳем.

О тех, кто впервые услышал это описание дня суда, были ученики Иисуса. Все они исповедовали любовь к Нему. Но любили ли они Его все на самом деле? Среди двенадцати был лицемер. О нём написано: "Ибо он не заботился о бедных." Разве нет сейчас таких, которые говорят: "Господь, Господи," но которые не любят Иисуса на самом деле? Если бы они любили Его, они любили бы Его бедных братьев, страдающих на земле. Они находили бы больше удовольствия в том, чтобы облегчить их участь, чем в том, чтобы потакать своим аппетитам, украшать себя, накапливать большие состояния и устраивать пышные увеселения. Те, кто действительно любит Христа, добры к голодным, к странникам и к заключённым, ради Него.

Есть некоторые, которые совершают дела доброты, но не ради Него. Приятны ли их поступки Господу? Может ли Он, Который испытывает сердца, быть доволен делами благотворительности, совершаемыми ради желания получить человеческую похвалу? Такие дела не получат иной награды, кроме человеческой похвалы. Может ли Он быть доволен делами, совершаемыми из чувства доброты, но без единой мысли о Нём? Такие мотивы получают награду на земле, но не на небе.

Может ли Он быть доволен делами, совершаемыми с целью заслужить небо своими собственными заслугами? Конечно же, нет. Ибо Он объявил, что мы спасаемся не делами праведности, которые мы совершили, но по милости Божией во Иисусе Христе. (Titus 3.) Что мы должны думать о человеке, который был должен десять тысяч гиней и, хотя его кредиторы великодушно предлагали ему простить весь долг, отказался принять это обязательство, обещая время от времени приносить по фартингу в качестве платежа? Однако именно так поступают те, кто стремится войти в небо своими добрыми делами.

Чӣ пас, ангезаҳои писандидаи Худованд чист? Ангезаҳои шукргузорӣ ва муҳаббат ба Ӯ. Ҳеҷ касе, ба ҷуз аз гунаҳгороне, ки омурзиш ёфтаанд, Исои Масиҳро дӯст намедоранд; ва онҳо Ӯро дӯст медоранд, зеро ки Ӯ аввал онҳоро дӯст дошт. Худи суханони Ӯ, ки дар рӯзи охир ба онҳо хоҳад гуфт, нишон медиҳад, ки Ӯ аввал онҳоро дӯст дошт, зеро Ӯ хоҳад гуфт: "Биёед, одамони баракатёфтаи Падари ман, мероси салтанатеро, ки барои шумо пеш аз бунёди ҷаҳон омода шудааст, ба даст оред". Худованд фарзандони Худро ҳатто пеш аз бунёди ҷаҳон дӯст дошт; ҳатто дар он вақт Ӯ барои хушбахтии абадии онҳо таъмин кард. Аммо оё Ӯ дӯзахро барои фосиқон омода кард? Дӯзах барои девҳо, на барои одамон, омода шудааст. Ин суханони довар ҳастанд: "Равед, лаънатёфтагон, ба оташи абадӣ, ки барои дев ва фариштагони ӯ омода шудааст". Ин гуноҳи онҳост, на мақсади Худованд, ки одамонро ба ғамронии абадӣ ғарқ мекунад. Исои Масиҳ азоби дӯзахро кашид, то ки мо аз шодиҳои осмонӣ лаззат брем. Ӯ ба мо нагӯфт: "Шумо бояд масхара ва туф шуда бошед; шумо бояд шӯшида шавед ва бо хорҳо таҷҷил шавед; шумо бояд ба осонӣ барои расидан ба осмон маслуб шавед". Не! Ин ҳақорат ва ин дардҳоро Ӯ барои мо кашид. Аммо Ӯ аз мо хост, ки муҳаббати худро ба Ӯ бо сабукӣ кардани бародарони фақири Ӯ нишон диҳем. Ин як хоҳиши хурд аст. Оё мо метавонем рад кунем? Вақте ки мо бепарвои ғарибро мебинем, оё мо руй бертӣ кунем? Вақте ки мо аз як муқаддаси азиятдида ё аз як зиндони фақир шунидаем, оё мо фаромӯш кунем, ки ба ӯ сафар кунем? Агар мо ин корро кунем, чӣ қадар хиҷил шавем, вақте ки Масиҳро дар ҷалоли Ӯ бинем!

30 сентябр

Luke 22:1-6. Юдас пешниҳод мекунад, ки Масиҳро хиёнат кунад.

Мо ба наздикӣ Наҷоти худро дар Куҳи Зайтун нишаста, дар миёни шогирдонаш дидаем. Чӣ манзараи дигарро мо ҳоло мебинем! Ин ҷамъияти мардони бад дар Ерусалим аст. Худойи кӯҳин худи сарвари онҳост, ва қасри ӯ ҷои музоядаи онҳост. Эҳтимол дорад, ки онҳо шӯрояшонро дар шаб доир карданд, зеро ки рӯзона худойи кӯҳин дар ҳуҷраи худ дар наздикии маъбад истироҳат мекард.

Шаб як фасли мувофиқ барои баркамол шудани нақшаҳои торикӣ буд. Қатли Писари Худо ҷинояти мақсаднок буд, аммо мушкилоти зиёде дар роҳи иҷрои он мавҷуд буд. Каҳнону китобшиносон аз он метарсиданд, ки Исо рӯзона дастгир кунанд, зеро онҳо интизор буданд, ки бо муқовимати мардум дучор мешаванд; ва онҳо шабона намедонанд, ки Ӯ дар куҷо пинҳон шудааст, зеро Ӯ дар наздикии Кӯҳи Зайтун пинҳон мешуд. Аммо чунон ки Худо ба фарзандонаш ёрӣ мекунад, ки мушкилотро паси сар кунанд, ҳамон тавр Шайтон ба пайравонаш ёрӣ мекунад, ки мушкилотро паси сар кунанд.

Вуруди Юдо бояд ба маҷлис тааҷҷубовар мебуд! Оё ӯ барои ҳимоя аз Паноҳи худ омадааст? Оё ӯ барои маломат кардан бо душманони худ омадааст? Албатта, ифодаи рӯи ӯ бояд ҳадафи торикро, ки дар дили ӯ буд, нишон медод. Ӯ барои пешниҳоди пасттарин пешниҳод, ки ҳеҷ гоҳ аз лабҳои инсонӣ гузаштааст, омадааст; Ӯ барои пешниҳод кардани хиёнат кардан ба Паноҳи беҳтарин омадааст. Мо метавонем боварӣ дошта бошем, ки инсон наметавонад танҳо чунин шӯриро ба амал бигузорад; зеро гарчанде инсон бо сабаби афтодани худ ҳама муҳаббатро ба Созандаи нонамоёни худ гумон кардааст, аммо ӯ ҳанӯз ҳам ба онҳое, ки ба ӯ меҳрубонӣ нишон медиҳанд, майл дорад. Аммо он рӯҳи бад, ки як вақтҳо бар зидди Худои худ, ки зебоии Ӯро дида буд ва ки меҳри Ӯро баҳравар шуда буд, исён кард, дили Юдоро пур кард. Оё Шайтон метавонад ба дили инсон ворид шавад? Чӣ даҳшатнок аст! Оё ягон офати дигаре ҳаст, ки мо бояд аз он битарсем? Агар Ӯ ҳоло биёяд ва дар мо сокин шавад, сабаб дорад, ки мо бояд битарсем, ки баъдтар бо Ӯ сокин شوем.

Ва каҳнону китобшиносон пешниҳоди пастфаҳмиро аз ҷониби ҳавори муфсид чӣ гуна қабул карданд? Оё онҳо аз даҳшати Ӯ пур шуданд? Оё онҳо аз суханони хиёнатгаронаи ӯ ларзиданд? Навишта шудааст: "Онҳо шод шуданд." Дӯзах низ шод шуд. Чӣ даҳшатнок аст, ки мардум бо девҳо шодӣ кунанд, вале онҳое, ки аз шӯри бадӣ шодӣ мекунанд, метавонанд боварӣ дошта бошанд, ки шодии онҳо бо рӯҳҳои зеризаминӣ муштарак аст.

Ва кимати чӣ гуна подошоро Иудо умед дошт, ки барои хиёнати худ бигирад? Си кӣ сиккаи нуқра; маблағи баробар ба се фунт понздаҳ шиллинг пули мо. Ин нархи ғулом буд. Ин маблағе буд, ки қонуни яҳудӣ ҳукм кард, ки онҳо барои куштани ғуломе ба тасодуф пардохт кунанд. Чӣ гаронбаҳоанд мукофотҳое, ки барои он мардум гуноҳ мекунанд! Вақте Шайтон кӯшиш кард, ки Писари Худоро ба ифтитоҳ бикашад, Ӯ ба Ӯ ҳамаи салтанати дунёро пешниҳод кард. Лекин Ӯ фикр намекунад, ки лозим аст, ки ба марди гуноҳкор мукофоти бузургтар пешниҳод кунад. Ӯ мефаҳмад, ки Ӯ метавонад Ӯро ба корҳои бадӣ маҷбур кунад, ки бо мукофотҳои нاچиз. Як лӯчаи гӯшт кофӣ буд, ки Эсау ҳуқуқи олии худро бифурӯшад. Лекин оё Шайтон воқеан мукофоте, ки ваъда медиҳад, медиҳад? Не! Қариб ҳеҷ гоҳ гуноҳкорон аз он чӣ интизор буданд, истифода намебаранд. Иудо воқеан си кӣ сиккаи нуқраро гирифт, лекин оё Ӯ аз онҳо истифода бурд?

Он ҳисоб кардани зиён ва фоидаҳои гуноҳкоронро дар ҷаҳаннам ба рӯҳҳои онҳо азоб медиҳад. Ҳатто дар ин ҷаҳон фоидаҳои гуноҳ хеле кам аст — ҳатто дар ин ҷаҳон зиёнҳои гуноҳ хеле бузург аст; лекин дар ҷаҳони оянда фоидаи гуноҳкорро дида намешавад; ханда ҳама гузаштааст, танҳо андӯҳ боқӣ мондааст. Сянии лаззатҳои пешии Ӯ ба зудӣ пеш аз чашмони гирякунандаи Ӯ пажмурда мешавад; фиребхӯрии Шайтон ба Ӯ нигоҳ мекунад; падари дурӯғҳо дар он ҷо аст, ки Ӯро ба ҳамаи ҷаҳлиаш муттаҳам мекунад, ва назари осмон, ки аз дур нигоҳ мекунад, ба азобҳои пушаймонии Ӯ илова мекунад. Лекин гарчанде ки Ӯ аз хатои худ боварӣ дорад, писари саркашда наметавонад ба по поӣ шавад ва ба Худои худ баргардад ва бигӯяд: "Ман бар зидди осмон ва дар назари Ту гуноҳ кардам". Не, занҷирҳои торикӣ Ӯро ҳамеша дар зиндони даҳшатноки Ӯ сахтӣ медиҳанд, ва гулфии бузург Ӯро аз ҳама чизе, ки муқаддас ва ҷалол ва хушбахт аст, ҷудо мекунад.