Суруди муҳаббати бузургтарین

Суруди Бузургтарин

Зафанё 3:17

Муаллиф: Гейб Флурер

Вақте ки шумо ҷойгир мешавед, лутфан Библияи худро гирифта, бо ман ба китоби Зафанё биравед. Он дар Аҳди Қадим аст. Агар шумо онро ҷустуҷӯ мекунед, мушкил нест. Он китоби хеле кӯтоҳ аст. Он дар саҳифаи 790, агар шумо Библияи рафикро истифода мекунед; 7-9-0. Ва мо айяти 17-уми боб 3-уми китоби Зафанёро меомӯзем. Пеш аз он ки мо Каломи Худоро бишнавед, биёед ба Ӯ дар дуо равед.

Ҳатто то пирӣ, Худои бузурги мо, Ту ба мо ваъда додааст, ки қавми Ту исбот хоҳанд кард, ки Ту дӯсти ғолиб, абадӣ ва ғайримо'тадил дори. Вақте ки мо дар остонаи суханони ҳайратовартарине, ки мо имшаб шунидем, истодаем, мо дуо мекунем, ки онҳо бо мо дар дилҳои мо қарор гиранд, ки онҳо тарзи дидани Ту ва ҷаҳонро тағйир диҳанд ва Рӯҳи Муқаддас онҳоро барои мо зинда кунад, то ки мо Исони Масиҳро бубинем. Ва мо ин ҳамаро ба номи Қудрати Ӯ дуо мекунем. Амин.

Зафанё 3, айати 17. Ин аст Каломи Муқаддас, ваҳйшуда ва аз ин рӯ, бехатоии Худо:

“Парвардигори Худои шумо дар миёни шумост, Қодири муҳаймин, ки наҷот медиҳад; Ӯ аз шодии дил бар шумо шод мешавад; Ӯ бо дӯстии худ шуморо ором мекунад; Ӯ бар шумо бо суруди баланд шод мешавад.”

Азбаҳор алафҳо хушк мешаванд, гулҳо меафтанд, вале Каломи Худои зинда ҳамеша ва абадан қарор дорад.

Солномаи пештар яке аз мусиқии муваффақи Бродвей, ки беҳтарин фурӯшанда буд, мусиқии бо номи Рӯшноӣ дар Пяссаиа буд, ки ҳикояти як - ман бояд ин номҳоро дуруст бигирам - Фабризио Наккарелӣ, ки як фурӯшандаи кравети италиёӣ буд, ки ба як зебои амрикоӣ бо номи Кларӣ Ҷонсон, ки дар Италия истироҳат мекард, ошиқ шуд. Ва дар ин мусиқӣ як ҷойе ҳаст, ки онҳо ин суруди ишқро бо номи «Бигӯй онро ба ягон тарз» мехонанд. Ва кульминатсияи суруди ишқ ин аст, ки онҳо воқеан ҳамдигарро бо сухан ифода карда наметавонанд, бинобар ин онҳо танҳо калимаи «Аҳ!»-ро мехонанд. Ва он шодмонӣ ва хурсандӣ аст ва онҳо ба ҳамдигар ба ин тарз шодӣ мекунанд. Ва як баррасии аз ҷониби New York Times аз ҷониби яке аз мунаққидони бузурги театри, Стивен Ҳолден, навишта шуда буд, ва унвони баррасии ӯ ҳама чизро гуфт - «Сурудҳои ишқ, ки ҳангоме ки суханҳо ноком мешаванд, сӯҳбат мекунанд». «Сурудҳои ишқ, ки ҳангоме ки суханҳо ноком мешаванд, сӯҳбат мекунанд».

Монеаи байни Худо ва мо

Ва шумо мебинед, ки ҳангоме ки мо ба Сефуния 3 имшаб меоем, мо дар ҳамон мавқеи ҳамон ду дӯстдори он суруд ҳастем. Байни Худо ва мо як манъи забонӣ вуҷуд дорад. Ӯ муқаддас аст ва мо нестем. Ҳамон тавре ки байни Италиягӣ ва Амриқоӣ як манъи забонӣ вуҷуд дорад, байни мо низ як манъи забонӣ вуҷуд дорад. Вале мо ба як навиштаи Библия имшаб меоем, ки метавонад унвони баррасии The New York Timesро ба даст орад – “Сурудҳои ишқ, ки ҳангоме ки каломи ноком мешавад, сухан мегӯянд.” Сефуния. Ин китобро метавон ба осонӣ ҷамъбаст кард, фикр мекунам. Бобҳои аввал, ду боб аввал, ҳакамӣ умумианд. Ва сипас як нуқтаи гардиш вуҷуд дорад, вақте ки Худо дар бораи кори умумии наҷот, ки Ӯ аз ҳар қабила, миллат ва забонаш мекунад, сухан мегӯяд. Ва китоб ба ин навиштаи пеши мо – боб 3 навиштаи 17 муҷассма мешавад. Як муфассир ба ҳақ онро "Юҳанно 3:16и Аҳди Қадим" номидааст. Ин қариб аз ҳад зиёд аст, ки қабул кунем. Мо бояд бо тарс ва ларза ба ин муносибат кунем. Ин хеле хуб аст. Ин хеле ғарқкунанда аст. Каломҳо ҳастанд, на воқеан каломи мо, вале мо имшаб кӯшиш мекунем. Ва нуқтаи асосӣ хеле содда аст. Дар Масиҳ, Худо бо мост, ки аз рӯи мо шодмон шавад. Дар Масиҳ, Худо бо мост, ки аз рӯи мо шодмон шавад. Ва онҳо ду сарлавҳаи мо хоҳанд буд – Худо бо мо ва Худо бар мо. Худо бо мо ва Худо бар мо.

Худо бо мо

Боз ба қисми аввали аяти 17 нигаред. “Худованди шумо дар миёни шумо аст; Қодири бузурге, ки наҷот медиҳад.” Аз суқути инсанот баъд, мо аз Худо бегона шудем, мо аз худ бегона шудем, мо аз ин офариниш дар атрофи мо бегона шудем, мо аз ҳамаи махлуқот ва бародарони худ бегона шудем. Бегонагӣ аст, ки симои инсаноти суқуткарда аст. Ва ҳол он, ки боз ҳам, Библия ҳикояти Худоест, ки он касонеро, ки аз Ӯ бегона шудаанд, меҷӯяд. Ӯ онҳоро пайваста, бефтирона, бори дигар ва бори дигар, ҳар чӣ онҳо кунанд, ҳар чӣ онҳо суқут кунанд, меҷӯяд. Ва ҳиногӣ суруди муҳаббати Худо бо таъқиби Ӯ аз мо, бо хоҳиши Ӯ, ки мавҷудоти бегонаро ба сӯи Худ бикашад, оғоз мешавад. Ин ҳайратовар аст. Мо метавонем ҳамаи динҳои ҷаҳонро ҷустуҷӯ кунем, ва ҳангоме ки мо инро мекунем, метавонем Сигмунд Фрейдро рад кунем. Фрейд, ба ҳар ҳол, асосгузори психологияи муосир буд, ки гуфт, ки боварӣ ба Худо фақат қонеъ кардани хоҳиш аст. Мо умедҳои беҳтарини худро ба Худое, ки вуҷуд надорад,投екунем. Мушкили Фрейд ва ҳар дини дигари суқуткарда ва ҳар назари дигари ҷаҳонӣ, ғайр аз Масеҳият, он аст, ки ҳеҷ кадоми мо Худое мисли инро натарсидем, дӯстон. Мо ҳеҷ гоҳ натарсидем, бе ягон навиштаи муқаддас, ягон Худое мисли ин дар ҷаҳон нест, ва мо ҳеҷ гоҳ ҳам натарсидем. Ин хеле хуб аст, то ки ҳақиқат бошад, дар як маъно.

Ӯ Худоест, ки Суруд мехонад

Дар ин ҷо, мо мефаҳмем, ки мо бо Худое ки комилан дигар аз он чизе, ки мо интизор будем, вохӯрем. Ва ин дар як лаҳза ба дараҷаи баландтарин мерасад, зеро мо бо Худое вохӯрем, ки суруд мехонад. Лекин пеш аз он ки мо ба он ҷо биравем, коршиносон розӣ ҳастанд - ва ҳангоме ки суруд ба миён меояд, ки коршиносон ки ҳастанд? Ман фикр мекунам, ки мо ҳама дар як маъно коршинос ҳастем. Лекин коршиносоне, ки меъёри барои чен кардани ин чизҳо доранд, розӣ ҳастанд, ки шояд суруди муҳаббати бузургтарини ҳама вақт суруди "Unchained Melody"-и Righteous Brothers аст. Ин суруд хеле зебо аст. Ва он дар аввал суст шурӯъ мешавад ва ба ин климакси аҷиб калон мешавад. Ва он воқеан он чизест, ки Библия дар бораи он аст. Мо ба ҳамин климакс пеш аз суруди муҳаббати Худо меоем. Он дар Багча шурӯъ шуд, вақте ки Худо ба падари аввалин ва модари аввалин омад ва барои онҳо кафорат кард ва онҳоро бо пӯсти ҳайвон пӯшон кард, ва баъд аз он дар тамоми Аҳди Қадим Худо ин суруди муҳаббати илоҳӣ мехонд ва дар баъзе нуқтаҳо он равшантар буд ва дар баъзе нуқтаҳо камтар равшан буд. Ва он ба климакс мерасад, вақте ки осмон дар болои Бетлеҳем шикаста мешавад ва фариштагон суруд мехонанд: “Шукр ба Худо дар баландӣ, ва дар замин оромӣ дар миёни мардум!” “Psalms 40” (Psalms 40, IBT). Он дар Масеҳ ба климакс мерасад.

Ва ин аст, ки Худо ба мо дар ин ҷо мегӯяд. Ӯ мегӯяд: «Худованди Худои шумо дар миёни шумо аст; қаҳрамони бузург» - мо метавонем онро тарҷума кунем. Ин тасвири ҷанг аст. Мо аксар вақт наҷоти худро ҳамчун ҷанг фикр намекунем, аммо аз лаҳзаи он ки Исо таъмид гирифт, то рӯзи Он crucified шуд, ин ҷанг буд. Ӯ дар биёбон бо Шайтон ҷанг кард ва Ӯ дар салиб бо Шайтон ҷанг кард. Ва дар ҳар як қадами роҳ, ҷанг бар зидди бемори, бар зидди халабони эҳсосот, бар зидди марг, бар зидди ҳамаи қудратҳои дӯзах ва ҳамаи таъсири гуноҳ буд, зеро Худои ки ба мо меояд, Худои ки меояд, то моро наҷот диҳад. Ва Ӯ Худои ки барои мардуми Худ меҷангад. Ман танҳо ин ҳафта омӯхтам - ҳеҷ гап не, ин ҳар тобистон рӯй медиҳад - ки се нафари беҳтарин филмҳои фэнтези филмҳои супергерой ҳастанд. Мо онҳоро дӯст дорем. Мо наметавонем аз онҳо кӯфтан гирем. Ва на танҳо дар ин ҷо, дар тамоми ҷаҳон. Филмҳои супергеройи мо, ки мо онҳоро месозем ва ба тамоми ҷаҳон мефиристем, онҳо филмҳои беҳтарин ҳастанд. Чаро мо дӯст дорем, ки ҳикояҳои супергеройро дӯст дорем? Ман фикр мекунам, ки ин аст, зеро ҳамаи мо медонем, ки мо дар змиёни худ наметавонем худро наҷот диҳем ва мо хоҳиш дорем, ки наҷот ёбем. Ман фикр мекунам, ки ин аст, ки чаро онҳо ҳамеша филмҳои беҳтарин ҳастанд. Мо наметавонем худро наҷот диҳем ва мо хоҳиш дорем, ки наҷот ёбем. Ва Худо аз тариқи пайғамбари Худ ҳоло мегӯяд: «Қаҳрамони бузурге, ки барои шумо меҷангад, ки шуморо наҷот медиҳад, ки аз ҳама ҳикояи супергеройи, ки мо метавонем орзу кунем, беҳтар аст. Ва Ӯ шуморо наҷот медиҳад. Ва ягона шарт ин аст, ки шумо бояд бидонед, ки шумо наметавонед худро наҷот диҳед. Ин ҳама аст. Ин аст, ки Худо бо мо шурӯъ мекунад. Қаҳрамони ниҳоӣ меояд - Исо. Ин Худо бо мост.

Худо бар мо

Ва онгаҳ, ман бостаям, хеле бостаям бо шумо, вақте ки ман барои ин мавод таҳсил мекардам ва дуо мекардам ва бо матн мубориза мекардам, маҷбур будам, ки аз он дур шавам. Ман шарҳҳо, дигар хутбаҳо ва дигар хутбаҳоро хондам ва гӯш кардам ва хеле, хеле тасаллӣ ёфтам, ки ман танҳо нестам. Чунки ин аятҳои оянда ҳайратовар ҳастанд. Ин Худо болои мост. Бо ман дар он ҷо ба аяти 17 нигаред. “[BVR_017] Ӯ аз шодии дил бар шумо шодӣ мекунад; Ӯ бо муҳаббати худ шуморо ором мекунад; Ӯ бар шумо бо суруди баланд шодӣ мекунад.” Ҳоло мо аналогияҳои инсаниро ба ҳамаи ин дорем. Мо шодиро ҳис кардем. Мо чунон шод будем, ки аз шодӣ нидо кардем, фикр мекунам, ки аксари мо. Лекин дар ин ҷо мо ба Худо меоем, ки ин корро мекунад. Ва дар он ҷо ҳама чиз аз ҳам мепайванд. Дар он ҷо мо воқеан ҳатто намедонем, ки чӣ кор кунем. Мо ҳатто наметавонем эҳсосоти худро барои ҳис кардани ин эҷод кунем, чунки ин хеле ҳайратовар аст. Ин аз таҷрибаи ҳаррӯзаи мо бо Худо хеле фарқ мекунад, ки Ӯ аз мо шодӣ мекунад.

Худо аз Ту шодӣ мекунад

Ва оё диққат кардед, ки Ӯ ҳамон забони ба кор бурдаро истифода мебарад, ки мо ҳафтаи гузашта дар айятҳои 14 то 16 омӯхта будем, ки дар он Ӯ мегӯяд, ки мо бояд ин корро барои Худо кунем? Ва баъд Ӯ фавран мегӯяд: "На танҳо Худо ба мо амр мекунад, ки шодбошӣ кунем, дар Ӯ шодӣ кунем, фарёд занем ва суруд хонем ва аз шодӣ пур шавем, балки дар ин ҷо ҳама чиз дигар мешавад. Ӯ мегӯяд, на танҳо Худо ба мо амр мекунад, ки ин корро кунем, балки пағамбар мегӯяд: "Худо бар шумо шодбошӣ мекунад." Шодбошӣ. Ист кунед. Шумо ва ман медонем, ки бо ҳавасҳои каме, мо дар лаҳзаҳои бештар самимонамон чӣ қадар бад ҳастем. Оё не? Мо медонем, ки мо хеле гунаҳкор ҳастем. Худо ба мо бо меҳри худ он қадарро, ки мо метавонем, нишон медиҳад, вале мо дар лаҳзаҳои беҳтарини самимонамон бо худ медонем, ки мо чӣ қадар бад ҳастем. Ва баъд мо ба айяти чунин меоем. Ва диққат диҳед, ки ин дар куҷо ҷойгир аст. Ин дар ин ҷо, дар охири китобест, ки Худо ба қавми Ӯ мегӯяд: "Шумо Маро тарк кардаед. Шумо ба пайравии дигар худоён рафтаед. Ман бар шумо ва ҳамаи касон ҳукми қатъӣ мебарам." Ва мо аз ин ба он мегузарем – ба Худо шодбошӣ кардан аз рӯи гунаҳкор, бутпараст, шикаста, афтода ва аз Худо нафрат кардан, мисли шумо ва ман.

Ва он беҳтар мешавад. “Он бо муҳаббаташ туро ором хоҳад кард.” Ин хуб аст, аммо тарҷумаи васеътар ин аст. Дар асл Худо кореро, ки бо мо мекунад, не; Худо кореро дар бораи мо мекунад. Мо метавонем онро ин тавр тарҷума кунем. “Он бар ту бо муҳаббаташ ором хоҳад шуд.” Пас чӣ кор мекунад барои мо пайғамбар. Ин, боз ҳам, ҳайратовар аст. Худо шодмонӣ мекунад ва адолат мекунад: “Ҳа!” бар ту. Ва сипас, истодан ва, гоҳе ки мо метавонем онро гузорем, вақте ки мо дар бораи касе, ки дӯст медорем, фикр мекунем. Тасвири ягонае, ки ба ман омад, дугона аст. Калли ва ман робитаи дур доштем. Мо дар соли аввали таҳсил дар Каролина, соли дуввуми ман, ба ҳам пайвастем! Ва вақте ки ин робита оғоз шуд, ман пеш аз ӯ хатм кардам, ки ин барои волидонам шодмонӣ овард. Ва ман ба поён мерафтам - ман метавонам онро акнун бо чашмони баста рондан - аз Гринвилл, 385, ба I-26 ба Колумбия. Ва вақте ки ман бармегаштам, ба боло 26, ман дар бораи ӯ фикр мекардам - чӣ қадар зебо буд; чӣ қадар ман ӯро дӯст медорам. Ман интизор набудам, ки бо ӯ тамоми умри худро сарф кунам. Ва сипас мо фарзанди аввалини худро доштем ва, шумо медонед, ки чӣ тавр аст, агар шумо волидайн бошед. Аввалин фарзанд меояд ва шумо бо ҳама эҳсосот пур мешавед, аммо сипас вақтҳое мешаванд, ки шумо танҳо нишастаед ва фарзандро нигоҳ мекунед ва ӯро хобонӣ мекунед ва шумо оромед. Ва муҳаббати шумо бар он фарзанд - роҳи ба ибора гузоштан вуҷуд надорад, нест? Шумо танҳо оромона фикр мекунед, ки пур аз эҳсосот, пур аз муҳаббат ва шодмонии, ки шумо дар ин фарзанд доред. Ва Худо мегӯяд: “Ин аст, ки ман бо ту ҳастам. Ин аст, ки ман нисбат ба ту ҳис мекунам.”

Ва ҳа, ман огоҳам ва намехоҳам, ки аъзои шӯрои RTS-иро нигарон кунам. Ман медонам, ки эътирофоти мо чӣ мегӯяд. Он мегӯяд, ки "Худо аз ҳавасҳо озод аст." Пас, чӣ тавр мо инниро ба ҳам мерасонем, зеро ки ин дуруст аст? Ва он чӣ эътирофот мегӯяд, ин аст, ки Худо наметавонад ба чизҳо вокуниш нишон диҳад. Ӯ ҳама чизеро, ки меояд, медонад. Он чӣ ки он нест мегӯяд, ин аст, ки Худо ин гуна эҳсосоти мо надорad. Зеро агар шумо мардумро, ки эътирофоти имонро навиштаанд, хонед, онҳо ҳастанд, ки дар бораи муҳаббати Худо ва ҳаваси Ӯ ва хоҳиши Ӯ барои мардуми Ӯ сӯҳбат мекунанд. Ва ҳама чизе, ки мо метавонем дар ин нуқта бигӯем, ин аст: "Воқеан? Оё шумо боварӣ доред, Худо?" Ӯ мегӯяд: "Ҳа!"

Худо бо овози баланд суруд мехонад

Ва баъд Ӯ дар қисми охири ин айят ҳатто бештар меравад. Мо аз шодӣ ба суруди ором ба оромии бар мо ба ифтихори мо бо суруди баланд меравем. Қадам бар гард. Оё шумо мебинед, ки чаро мо ҳеч гоҳ наметавонем Худое ба мисли ин биёфаридем? Шумо метавонед дар ҷаҳон ҷустуҷӯ кунед. Шумо ҳеч гоҳ Худоеи сурудхонро намеёбед; Худое, ки сурудхон аст, моро наҷот медиҳад. Баландӣҳои ҳамаи шеърҳо ва сурудҳои мо ва ҳама чизе, ки мо барои изҳори он эҳсоси бузургтарин, ки мо ҳамчун махлуқи башар ҳис мекунем, рехт мекунем, вақте ки мо ба ин айят меоем ва мо Худоеро дида мебароем, ки ба мардуми осӣ мисли мо меояд ва суруд мехонад! Бо овози баланд! Зеро Ӯ аз мо шод аст! Оё шумо метавонед инниро қабул кунед? Ин аст, ки ин Худои муқаддас, сегона - Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддас - ки ҳамеша тамокуниву дигаронро ҳамчун шахсони Трияити бо ҳам зиндагӣ мекунанд, муҳаббат дорад. Ва ин, аз худ, асрор аст, ки мо ҳатто наметавонем фикри худро дар атрофи он биёрем. Ин Худо суруд мехонад!

Биёед, ки ба масҷид рафта, пурсем ва пурсишем: «Ба мо дар бораи худаи худ бигӯед. Ягона саволе, ки мо бояд бипурсем, 'Оё Ӯ мехонад?'» «Не, не, ин номувофиқ аст». Хуб, биёед, ки ба маъбади индуӣ рафта, «Худои шумо оё мехонад?» «Не». Биёед, ки ба қурбонгоҳи постмодернизм рафта, «Ба мо худаи худ, шанс диҳед. Оё Ӯ мехонад?» «Не». Улам воизи садҳо ва ғавғо аст, ки ҳеҷ чизро нишон намедиҳад. Ин ё он аст! Ин интихоб аст, ки ҳамаи мо имшаб бояд интихоб кунем. Кунд, гӯш накунанда, хомӯш, худои бутпарастӣ ё Худои ки мехонад. Оё шумо мебинед, ки чаро Хубар нест танҳо ҳақиқат, балки зебоист? Он моро фатҳ мекунад. Он ба эҳтиёҷоти амиқи дили мо ва эҳтиёҷоти амиқи эҳсосоти мо сухан мегӯяд. Ин нест танҳо ҳақиқат; он зебост.

Мо аз сабаби Марди Машaqатҳо мехонем

Лекин мо ҳеҷ гоҳ набояд фаромӯш кунем, ки чаро ин хабари хуш аст, чаро мо мехонем. Ин аз сабаби он аст, ки мо пайрави Оне ҳастем, ки Марди Машaqатҳо номида мешавад. Ин аз сабаби он аст, ки вақте Исо ба салиб рафт, дигар шодӣ ва хурсандӣ набуд. Дигар «Ин аст Писари ман, ки дар Ӯ раҳм дорам» не буд. Ҷангҳое, ки Ӯ ҳамчун қаҳрамони мо ҷанг мекард, ба он нуқтае расид, ки дар салиб фарёди Исо бо сукути муқаддас, боҳашамат, адолатнок, Падари Ӯ мулоқат кард. Ӯ сукут гирифт, то ки мо мехонем. Роҳи дигаре барои гирифтани Худои мехонад нест, магар аз тариқи Наҷоти Исо, ки сукутро ба ҷойи мо касб кард. Ин аст, ки мо Худои мехонад мегирем. Ва аз сабаби он ки Худо муҳаббат аст, муҳаббат, Ӯ Писари Худро фиристод, то ки фарёд кунад, Ӯ сукут кард, вақте ки Ӯ ғазаби Худро бар Ӯ рехт. Чунки пас аз Ҷумъаи Хуб, Ӯ медонист, ки суруди муҳаббат ба охирин байти худ мерасад, ки ҳамеша давом мекунад. Ва ҳамин аст, ки мо ҳоло зиндагӣ мекунем. Ин аст, ки чаро Худо бар мо мехонад.

Ба ин ҳама чӣ гуфтан мумкин аст? Ман баъзе сабабҳо дар бораи он фикр кардам, ки чаро мо бо ин аят мушкил доштем. Бисёр вақт, вақте ки мо дар бораи муҳаббати Худо фикр мекунем, метавонем бигӯем: "Ҳа, аммо ин барои ман нест." Оё шумо ҳеҷ гоҳ чунин ҳис мекунед? "Ин барои ман нест. Ин барои ҳамаи дигарон аст. Ман метавонам дар шодии дигарон шодӣ кунам, аммо ин барои ман нест." Инро суст накунед. Ин дар заминаи Худо ба Яҳудо гуфтан аст: "Ман аз ҳама ҷо мардумро даъват мекунам. Дар ин маврид, ин танҳо барои шумо, Яҳудо, нест. Ин барои мардум аз ҳар қабила, миллат ва забона аст. Пас, ин барои шумост." Хуб, пас шумо метавонед бигӯед: "Аммо шумо намедонед, ки ман чӣ кардаам. Шумо намедонед, ки ман чӣ тавр фикр мекунам. Шумо ҳатто намедонед, ки ман ҳоло чӣ фикр мекунам!" Худо мегӯяд: "Шумо чӣ кардаед, ки аз он чизе, ки мардуми Ман борҳо ва бори дигар кардаанд, бадтар аст? Оё файзи Ман барои онҳо кифоя буд?" Оё ин ваъда дар заминаи мардуме дода шуд, ки Худоро рад кардаанд, қонуни Ӯро шикаст кардаанд, аз Ӯ гурез кардаанд, Ӯро нафрат кардаанд, Ӯро лаънат кардаанд, бутпарастӣ кардаанд, дар маъбади Ӯ ба сурати маъбудҳои козиб бухурӣ сӯзонидаанд? Пас, барои шумо ва ман файз ҳаст. Ин маъно надорад, ки шумо чӣ кардаед. Муҳаббати Ӯ аз гуноҳи шумо бузургтар аст. Ҳамаи он чизе, ки шумо ниёз доред, ҳеҷ чиз нест. Ҳамаи он чизе, ки шумо ниёз доред, ин аст, ки бидонед, ки шумо худро наҷот дода не метавонед.

Худо дар Масиҳ наздик аст

“Ҳа, аммо Худо аз ман дур ба назар мерасад.” Ин яке аз душвортарин чизҳост. Ман медонам, ки ин чӣ ҳис мекунад. Ман аз он нафрат дорам, вақте ки ман дар он зиндагӣ мекунам. Ман аз он нафрат дорам, вақте ки ман ҳис мекунам, ки ман танҳо ҳаракатҳои оддиро мекунам, вақте ки ман Библиямро мегирам. Ҳа, ин аст, ки ваъзгузорон мекунанд. Ҳа, баъзан дар субҳи рӯзи якшанбе. Ҳис кардани Худо аз ман дур аст. Аммо ба он аят мо бояд бори дигар ва бори дигар баргардем – Ӯ дар миёни мост. Ӯ ба мо дар Масиҳ наздик аст. Ва дур будани Ӯ ҳеҷ гоҳ абадӣ нест, зеро тамоми ҳаваси ин Худои сурудхон аст, ки ба сӯи мардуми шикаста ба монанди мо, ба сӯи гуноҳкорон ба монанди мо ҳаракат кунад. Ӯ ҳеҷ гоҳ дурӣ намегирад. Такрири Худо ба ин сабаб ба мо нишон дод. Худои ба инсаният дар Исои Масиҳ таҷаллоӣ шуд, ба мо нишон дод, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ дурӣ намегирад.

Ва ҳамин тавр чӣ тавр мо ин [маҳаббати Худоро] ба даст меорем? Бигзор ба он чӣ ки Исо дар Ёҳанно 15 атрофи ояти 9 гуфтааст, гузарем. “Дар маҳаббати Ман монданд.” Ин чӣ маъно дорад, эй Исо? Ва Ӯ ба мо мегӯяд. “Агар шумо Маро дӯст доред, амри Манро риоя хоҳед кард.” Ва ин метавонад моро битарсонад. Ҳамчунин ояти 11 ин тавр анҷом меёбад. “Ин суханонро Ман ба шумо гуфтам, ки шодии Ман дар шумо бошад ва шодии шумо пур бошад.” Пас, Ӯ чӣ мегӯяд – “монданд, амри Манро риоя кунед, шодӣ!” Ин чӣ гуна бо он чӣ Зафанё ба мо мегӯяд, мувофиқ аст? Мо чӣ тавр дар ин маҳаббати Худо монданд? Мо чӣ тавр онро таҷриба мекунем? Исо мегӯяд, ки мо он чӣ Ӯ ба мо мегӯяд, ба амал меорем. Вале – ва ин муҳим аст – мо бояд ҳамеша дар хотир доштем, ки гуноҳкори мо маҳаббати Худо ба мо нест. Ҳа, он қобилияти моро барои лаззат бурдан аз он кам мекунад. Вақте ки ман худро аз Худо дур мебинам, метавонам ба шумо боварӣ диҳам, ки ҳадди ақал дар баъзе вақтҳо, яке аз мушкилоти асосӣ ин аст, ки ман ба гуноҳ машғул шудаам; ман он чӣ ки мехостам, кардаам. Маҳаббати Ӯ ба ман тағйир наёфтааст. Қобилияти ман барои лаззат бурдан аз он кам шудааст.

Ва Исо мегӯяд: “Агар шумо он чӣ ки Ман ба шумо мегӯям, фаҳмед,” ва агар мо оятҳо ба монанди инро хонем, Худо чӣ мепурсад, вақте ки Ӯ мегӯяд: “Амри Маро риоя кунед. Маро итоат кунед”? Оё Ӯ инро мегӯяд, то моро ғарқ кунад? Я ё Ӯ ба мо мегӯяд: “Ман шуморо дӯст дорам, то шуморо наздик кунам ва ба шумо бигӯям, ки чӣ тавр наздик мондан, зеро ки Ман намехоҳам, ки шумо аз Ман дур бошед.” Ин дуюм аст, не? “Наздик ба Ман монданд. Бо Ман дар ин роҳ равед. Аз роҳ дур нашавед. Бигзор Ман ба шумо даст дорам,” гуфта мешавад. Оё шумо ягон вақт намехоҳед, ки Худое, ки суруд мехонад, итоат накунед? Ин Худои сахт, дур нест, ки қоидаҳои беасосро пешниҳод мекунад ва мегӯяд: “Бирав ва ин тавр кун, то ки фазли Маниро ба даст оварӣ!” Худои сурудхон мегӯяд: “Наздик монданд. Ба Ман биёед.” Мо инро бо итоат кардан мекунем. Ин яке аз роҳҳо аст.

Ва онгача, мо рад намешав, ки ба дурӯғҳо дар бораи Худо гӯш диҳем. Мо рад намешав, ки ба дурӯғҳо дар бораи Худо гӯш диҳем. Ин ба мо таъсир мерасонад. Ин яке аз нақшаҳои асосии Иблис аст. Ӯ мехоҳад, ки шумо дар бораи Худо ба таври дигар аз Софониё 3:17 фикр кунед. Ӯ мехоҳад, ки Худои хомӯш Худое бошад, ки шумо ҳамеша дар бораи Ӯ фикр мекунед. Ӯ мехоҳад, ки Худои дур Худое бошад, ки дар ақли шумост. Ӯ ҳеҷ гоҳ намехоҳад, ки мо дар бораи Худои сурудхон фикр кунем. Инкор кунед, ки ба он бовар кунед; инкор кунед, ки онро бипазиред. Бигзор ин каломи Худо шуморо ислоҳ кунад. Боз ба ин ваъда баргашт кунед ва бигӯед: "Хуб, ман онро ҳис на мекунам! Ман мехоҳам, ки онро ҳис кунам, аммо ман ҳис на мекунам!" Агар шумо хоҳед, ки онро ҳис кунед, ин аст, ки Ӯ ба шумо ин хоҳишро додааст. Аз ин хоҳиш даст накашед. Аз ин хоҳиш даст накашед. Ҳамеша ба он баргашт кунед ва бо Ӯ илтиҷо кунед: "Худои ман, маро биёзмои, ки туро бештар дӯст дорам. Маро бештар бошна". Ва ба Ӯ интизор шав. Интизор шав ба вақти Ӯ. Ӯ шуморо наздик меорад. Довуд гуфт: "Ман ба Худованд интизор шудам", “Psalms 40” (Psalms 40, IBT) Ӯ ба мо ҳамон чизро мегӯяд. Ӯ фарёди моро мешунавад. Ва шумо мегӯед: "Оё ин риёкорӣ нест, ки ин корро кунам, вақте ки ман ҳис на мекунам?" Не! Ин худи моҳияти имон аст, дӯстон. Ин аст, ки ба Ӯ рафтанро давом диҳем, вақте ки шумо ҳис на мекунед. Ин риёкорӣ нест; ин имон аст! Имон мегӯяд: "Эҳсоси ман аз дурӣ калимаи охиринро надорад. Имони ман ба Худои сурудхон ва дӯстдори ма дар Масиҳ калимаи охиринро дорад."

Мо дар аввали моҳи июн дар Каролинаи Ҷанубӣ будем барои ба истеъфода рафтани падар. Ӯ ҳаштодсола аст ва ба ҳеҷ кас ҳайрон нашаст, дар маросими истеъфодаи худ эълон кард, ки ӯ боз ба кор медарояд! Ҳамин тавр падарм кор мекунад! Лекин ҳамин ки ӯ истеъфодаи худро эълон кард, чанд рӯз баъдтар як баста бо почта омад. Ва ҳангоме ки ман он бастаро кушодам, дидам, ки дар он кафкаи ҳавоӣ буд ва пеш аз он ки ман кафкаи ҳавоиро кушоям, ман фаҳмидам, ки он чӣ аст. Он як акс буд. Он яке аз муҳимтарин чизҳои ман аст. Он аксе аст, ки дар офиси падарм то он даме ки ман ёд дорам, буд. Ва он аксе аст, ки вақте ман хеле ҷавон будам, гирифта шудааст, эҳтимол дар синни Дороти. Падарм профессори коллеҷ буд ва он тобистон буд, мо дар як ҳизб будем - ӯ декани кафедраси худ буд ва онҳо як муаллими нави факултетро киро карданд ва ҳизбе буд. Ва эҳтимол, ҳикоя ин тавр буд, ки ман, боз ҳам ба ҳеҷ кас ҳайрон нашаст, як cookie-и дигар гирифтам. Ва яке аз волидони онҷо дастҳои худро ба ман гузошт ва ба ман нидо кард. Ва ин коре нест, ки шумо бо писарони падарм мекунед! Ва ман кардам, он чизе ки фикр мекунам, ҳар дусолагӣ мекунад. Ман ба падарм давидам ва касе тасодуфан камера дошт ва онҳо акси манро бо ашкҳои дар рӯи ман ва падарм бо дастҳои худ дар атрофи ман ва табассуми бузургтаре, ки шумо ҳеҷ гоҳ дидаед, гирифтанд. Ва аз он вақт инҷониб, ҳамчун писари хурд, он акс ба ман гуфт: “Падари ту туро дӯст дорад. Ҳар чӣ ту кунӣ, ҳар қадар аз он дур шавӣ, Ӯ шодӣ мекунад, ки туро дӯст дорад.”

Ва Худо барои мо имшаб он чизе кард, ки ба мо аксе дод, ки ба мо гуфт: “Ман фарзандони Худро дӯст дорам ва аз онҳо шодӣ мекунам”. Ва танҳо дар Библия мо ин Худоро меёбем ва он ягона акси Худост, ки ҳама чизро барои мо тағйир медиҳад. Бидуо кунем.

Эй, Падар, мо субҳона ин шеърро дар бораи забони фақир, лализабон, заиф сурудхонд. Ва ман ҳис мекунам, ки ҳамин тавр, ҳа, аллаҳо. Илоҳӣ, маҳрум нашавед, ки бузургӣ, ҷалол, ҷалои ин аят аз сабаби шарҳи заиф гумон нашавад. Эй Худованд, чашмони моро ба ҷалоли муҳаббати Худ, бепоён будани он, ройгон будани он, васеъ будани он боз кунед. Бигзор он моро тағйир диҳад, мо дуо мекунем. Ба номи Исо, амиан.