Дастурномаи ҷавондухтар барои рушди ҳамоҳанггонии хислатҳои масеҳӣ

Дастурномаи ҷавондухтар барои рушди ҳамоҳангсозии хислати масеҳӣ

Динҳои ҳақиқӣ аслан пешрафта

Тавзеҳоти Ҳарвей Нюкомб

Тағйироти бузурги ахлоқӣ ва рӯҳонӣ, ки Муқаддас навиштаҳо барои наҷот додани он зарур мешуморанд, аз ҷониби Масеҳ ва ҳаввориён бо зоидаи нав муқоиса карда мешавад, зеро ин оғози ҳаёти рӯҳонӣ аст. Истилоҳи реҷенератсия, аммо, танҳо ба ин тағйир дар оғози он дахл дорад, ки фаврӣ аст. Мӯъминони ҷавон, аз ин рӯ, хеле мувофиқи он аст, ки ҳавворий Петрус онҳоро "ҳамчун кӯдаки навзод" меноманд. Пас, хатои бузург аст, ки гумон кунанд, ки як масеҳии ҳақиқӣ, ки дар ҳолати дурусти ақл аст, бояд ба давраи табдили худ барои машқҳои ҳисси ҳаётӣ ва қувватбахшии файз ё барои далелҳои асосии худ дар бораи дар ҳолати файз буданаш нигоҳ кунад. Ин, дар ҳақиқат, метавонад дар он вақт бештар ҳис карда шавад, зеро тағйир аз ҳолати табиат ба ҳолати файз хеле бузург аст. Аммо ин тағйир нокамол аст, ва қисми зиёди кори "поён бурдани марди кӯҳна" - аз "таслим кардани бадан ва онро дар тобеият нигоҳ доштан" боқӣ мондааст; дар ҳоле ки "марди нав" бояд аз заифии кӯдакӣ то "қадри марди کامол дар Масеҳи Исо" ба воя расад.

Динҳои ҳақиқӣ, аз ин рӯ, бояд аслан прогрессивӣ бошад. Ин аст, ки ҳамаи рақамҳо дар калими Худо барои тавсифи кори файз дар дил истифода мешаванд. Он бо тухми горчица муқоиса карда мешавад, ки аз ҳама тухмҳо хурдтар аст. Лекин вақте ки он рост мешавад, он баланд мешавад ва шохҳои худро паҳн мекунад, то он ки аз ҳама гиёҳҳо бузургтар шавад. Зебоӣ ва мувофиқияти ин рақам қадр карда намешавад, агар мо ба афзоиши гулу гиёҳ дар кишварҳои Шарқӣ диққат надиҳем. Лекин мо ҳеҷ гоҳ интизор нестем, ки чунин гиёҳ фавран ба камолоти пурра мерасад. Ин занбӯруғи аст, ки бори аввал субҳи барвақт офтобро мебинад ва фавран ба камолот мерасад; лекин он зуд хушк мешавад. Аммо мо интизор нестем, ки чунин гиёҳ дар афзоиш истода, пеш аз он ки ба камолот нарасад. Агар он афзоиш накунад, дар реша он кирм ё бемории фаталӣ бошад, ки онро коҳиш ва хушк мекунад.

Кори файз низ бо хамир муқоиса карда мешавад; ки дар аввал хеле кам аст, ки ҳузури он дар орд ҳеҷ қариб ҳис карда намешавад. Лекин вақте ки он кор карданро оғоз мекунад, он афзоиш мекунад ва паҳн мешавад, то ҳама чиз хамир шавад. Лекин пешрафти он метавонад бо хунукӣ монеа шавад; ва раванд камтар аз он барқарор карда мешавад, то ки ба истеҳсолот зарар нарасонад. Ҳамин тавр, масеҳӣ камтар аз таъсири зараровари бад шудани вафодорӣ ва хунук шудани эҳсосоти динии худро барқарор мекунад.

Боз, файз бо чашмаи зинда муқоиса карда мешавад — фавворае, ки обҳои он ҷӯшонда мешаванд ва ҷараёни доимиро пешкаш мекунанд. Масеҳ мегӯяд: "Об ки ман ба ӯ додан мумкин аст, дар ӯ чун чашмаи об мешавад, ки ба ҳаёти абадӣ ҷӯшонда мешавад.". Вақте ки ин суханон гуфта шуданд, Паноҳи мо бар як чоҳи амиқ нишаста буд, бо зани Самарӣ дар сӯҳбат буд. Чун расми Ӯ буд, Ӯ таълимотро аз ашёи атроф кашид. Ӯ диққати вайро ба об, ки танҳо ташнагии табииро қонеъ мекунад, ба об зинда, ки рӯҳро тоза мекунад, равона кард. Лекин вай, ки Ӯро нафаҳмид, хост бидонад, ки Ӯ чӣ гуна метавонад об зиндаро аз чоҳи амиқ, бе ягон чизе, ки бикашад, ба даст орад. Барои нишон додани бартарии об зинда, Ӯ ба вай гуфт, ки онҳое, ки аз он менӯшанд, бояд онро дар худ дошта бошанд, доимо аз худ ҷӯшонда мешавад, чун аз фавворае, ки обҳои он меғундошта мешаванд.

Яке аз хотироти аз ҳама дӯстдоштаи муаллиф дар замони кӯдакии ӯ, чашмаи зиндае аст, ки аз санг дар наздикии хонаи кӯдакии ӯ ҷори буд. Қаҳти соливатанда ҳеҷ гоҳ ба он таъсир накард, ва дар фасли сардтарини зимистони шимолӣ ҳеҷ гоҳ ях накард. Бисёр, чун ӯ субҳҳо аз хоб хест, вақте ки боди сард дар атрофи хона мевазид, ва ҳама чиз бо яхбанди абадӣ пӯшида шуда ба назар мерафт, ях ва барф дар атрофи чашма медуд. Ҳамин тавр, чун ҷараёни доимӣ, файзҳои мо бояд ҷори шаванд, ки аз қаҳти ё хушксолии дигарон таъсир нагиранд, дилҳои яхкардаи атрофи моро об кунанд.

"Одилоне," мегӯяд Давуд, "ба мисли хурмои хурмоӣ; ӯ мисли кедри Лубнон ба воя мерасад." Хурмои хурмоӣ афзоиш меёбад ва меафзояд ва шояд аз ҳамаи дигар дарахтон муддати зиёдтар қувваи худро нигоҳ медорад ва самарабахш боқӣ мемонад. Он инчунин бо қобилияти худ барои афзоиш додани насли худ, решаи он, ки шумораи зиёди ҷавононро ба вуҷуд меорад, шӯҳрат дорад; ва агар он дар биёбон дар наздикии манбаи зинда кишт карда шавад, ба зудӣ хоҳед дид, ки ҷангали хурмои хурмоӣ дар атрофи он ба воя мерасад. Ин яке аз дарахтони муфидтарин аст, ки ҳар як қисми он барои истифодаи судманд истифода мешавад. Пас, "ба мисли хурмои хурмоӣ шукуфтан" маънои зиёде дорад. Ин метавонад аз ҷониби масеҳӣ танҳо вақте ки ӯ дар афзоиши рӯҳии худ пеш меравад, бо таъсири худ ба афзоиши "дарахтони одлият" дар боғи Худованд мусоидат мекунад ва дар аъмоли муфид зиёд мешавад.

Кедр як дарахти ҳамешасабз аст. Он мисли бисёр дарахтон баргҳои худро намепартояд ва нимсоли сол мурда ба назар мерасад, ва сипас дар мавсими кӯтоҳ боз ба таври ғафс рост меояд; балки афзоиши он устувор ва мӯътадил аст. Он ҳамеша сабз аст. Пас, ба воя расидан мисли кедр, пешрафти устувор дар ҳаёти илоҳӣ нишон медиҳад.

Ҳавасмотобеҳое, ки моро водор мекунанд, ки стандарти баланди динпизиширо ҷустуҷӯ ва нигоҳ дорем, баландтарин ҳавасмоте ҳстанд, ки ба ақлҳои мо пешниҳод карда мешаванд. Шӯҳрати Худо ин требованист. Ин бузургтарин хайри мумкин аст. Ин зуҳуроти комёбиҳои илоҳӣ ба махлуқоти оқилонаш аст. Ин зуҳурот бо ошкор кардани ба онҳо амалҳои офариниш, ҳифозат ва фазли Худ аст, ва бо муҳр кардани симои ахлоқии Худ бар дилҳои онҳо. Дар ин хушҳолии онҳо иборат аст. Пас, Худо дар тарғиби шӯҳрати Худ, баландтарин дараҷаи меҳри беғаразро ба кор мебарад. Ҳеҷ чиз наметавонад ба хушҳолии Худ илова кунад: ҳеҷ чиз наметавонад онро коҳиш диҳад. Агар тамоми офариниш нобуд карда шавад, ва Худо ягона мавҷудияти унвони бошад, Ӯ ҳанӯз ҳам дар Худ комилан шӯҳратдор ва хушҳол аст. Пас, ҳеҷ ғаразе дар нигоҳ доштани шӯҳрати Худ аз ҷониби Ӯ вуҷуд надорад. Шӯҳрати Офаридгор барои некӯии махлуқот муҳим аст. Ҳаваси ҷалоли Худ бояд пас, принсипи ҳукмرانی рафтори мо, баҳори ҳаракати мо бошад.

Лекин чӣ тавр шӯҳрати Худо бо афзоиши мо дар фазл тарғиб карда мешавад?

1. Он ба мо бо муҳр кардани симои Худ бар дилҳои мо, ва бо додани кашфи рӯҳонӣ аз аъло, покиза ва дилрабоии сифати ахлоқии Ӯ зоҳир мешавад.

2. Он ба дигарон, то он даме ки мо ҳаёти муқаддасро нигоҳ медорем; зоҳир мешавад; зеро бо ин тариқа симои ахлоқии Масиҳ зоҳир карда мешавад, чуноне ки шӯҳрати офтоб бо нuriи инъикосшудаи моҳ зоҳир мешавад.

3. Шӯҳрати Худо бо шинос кардани дигарон бо сарвати фазли озод, ва овардани онҳо ба Масиҳ тарғиб карда мешавад; зеро бо ин восита онҳо рӯшноии рӯҳонӣ мегиранд, то ки зебоӣ ва шӯҳрати комёбиҳои илоҳӣ, ва симои Ӯ бар ҷони онҳо муҳр карда шудааст, бинанд.

Мо ҳам, ҳамин тавр, ҳавасҳои бузург дорем, ки ба пешрафт дар чизҳои иллоҳӣ ноил гардем. Каломи Худо пур аз ваъдаҳо барои онҳоест, ки баъд аз дастовардҳои баланд дар дониши иллоҳӣ ва муқаддасоти меоянд. Пайғамбар Ҳӯша ояд, ки «Вақте ки мо ба дидани Худованд пайравӣ кунем, мо хоҳем донист; баромаши Ӯ мисли субҳ тайёр аст; ва Ӯ ба сӯи мо мисли борон, мисли боронҳои охир ва аввали замин меояд». Баромаши Ӯ ба онҳое, ки ба дидани Ӯ пайравӣ мекунанд, бояд мисли боварӣ ва мунтазам ва устувор, мисли баргашти ҳаррӯзаи субҳ бошад; ва мисли пешрафти офтоб, вақте ки нураш аз шарқ мебарояд ва дар дурахшиву шиддат зиёд мешавад, то он даме ки гармии сӯзон ва нuriри равшани рӯзи комилро мебахшад. «Агар мо ба дидани Худованд пайравӣ кунем», тасаллиҳои мо бояд мисли устуворӣ ва таҷрибаи мо аз некӣи Худованд бояд мисли боварӣ, мисли пайдарҳамтии мунтазами шаб ва рӯз бошад; ва муоширати мо бо Худо ва афзудани нур бояд мисли пешрафти офтоб аз рассоии аввал то нисфирӯзӣ устувор бошад. Шояд абрҳои муваққатӣ бошанд; вале онҳо зуд пароканда мешаванд ва Офтоби Адл бо нурҳои ширинтар ва дурахшии дилгармтар мебарояд.

Ӯ низ "ба мо мисли борон, мисли боронҳои аввал ва охир бар замин меояд". Дар Фаластин борон, мисли ин кишвар, дар ҳама фавқулоддаи сол намеборад; аммо боронҳои сахт меборад, ки заминро дар вақти кишт об диҳанд, то тухми киштшуда ҷӯш кунад ва рост бишавад; ва ин боронҳо чунон фаровон ҳастанд, ки гиёҳро бо пешрафти устувор доимо нигоҳ медоранд, то ба қарибӣ аз дарав, вақте ки "борони охир" меборад, ки ҳосилро комил кунад - ба ғалла тан васеъ диҳад, то вақте ки он пӯсида мешавад, ғалла пур ва пурра бошад. Агар ин боронҳои охир наборад, ғалла коҳиш меёбад ва мепажмурда мешавад, бинобар ин ғалла дар сифат васеъ мешавад ва кам мешавад. Пас "борони аввал"-е, ки дар матни зикршуда аст, метавонад он "тозагии аз боло" буда, ки рӯҳ ҳангоми "тухми хуб" аз каломи аввал баланд мешавад; ва агар ин фаровон бошад, ва мӯъминони ҷавон "барои маърифати Худованд пайравӣ кунанд", импулси ки онҳо пас мегиранд, онҳоро дар роҳи устувори афзоиши рӯҳонӣ доимо нигоҳ медорад, то "борони охир" ба комил намудани меваҳои онҳо биёяд.

Дар таҷрибаи масеҳиён, ки дар ҳаёти илоҳӣ хеле пеш рафтаанд, чизе ҳаст, ки ин "борони охир"-ро хеле шод мекунад. Онҳо пас аз табдилёфтӣ, ҳамеша пеш мераванд, гарчанде ки шояд дар баъзе фавқулодда камтар назар диҳанд, мисли мавсими гиёҳ, вақте ки чизҳо ҳеҷ пешрафте надоранд. Лекин баъд аз он ки содиқона ба маърифати Худованд пайравӣ карданд, онҳо бори дигар аз боло тозагиронанд. Рӯҳи Худованд бар онҳо бори дигар рехта мешавад, мисли "борони охир", ки афзоиши фазои масеҳиро комил мекунад. Шояд дар афзоиши гиёҳ дар Шарқ ҳодисае рӯй диҳад, ки пеш аз "борони охир" хушксолӣ чунон бошад, ки ғалла сар пажмурда, шояд ба назар биёяд, ки он хушк мешавад ва мепажмурда мешавад.

Бинобар, аксар вақт, пеш аз ин таҷрибаи нав, ки ман дар бораи он сухан мегӯям, масеҳӣ аз тариқи озмоишҳои бузург, аксар вақт аз рӯи қуввати васваса ва қудрати эътиқод, ки аз он чӣ пеш аз таҷрибаи аввалини ў дар бораи меҳри бахшишӣ буд, гузаштааст. Лекин, вақте ки нур бори дигар ба ақли ў дарояд, ў ба "ҷои васеъ" мебарояд ва "зебоии Худованд" ва ҷалоли фазли Ӣоро бо диди равшантар аз ҳар қабл мебинад. Фавти яқинӣ ба ӯ ҳалол мешавад ва осоиш дар ў мисли рӯди ҷорӣ, ки ҳеҷ гоҳ хушк намешавад, ҷори мешавад. Ӯ кашфиёти нав ва равшани ҷалоли Худо ва он сирри муҷиб ва беандозаи ҷалол, "Худо зоҳир дар ҷисм"-ро дорад. Рӯҳи ў дар раҳҳои Худо баланд мешавад, гарчанде ки ў дар худ фурутан аст ва пеши Худо хоксор аст. Ӯ "руҳи бандагӣ"-ро бо "руҳи фарзандӣ" иваз кард. Ақли ў дар "осоиши комил аст, ки бар Худо нигаронист." Ва ин "боришаи охир" меваи ўро ба камолот мерасонад. Муҳаббат ва шодии ў, инчунин ҳамаи эҳсосоти динии ў, поктар ва рӯҳонӣтар бо камтар омезиши ҳаваси инсонист; имонаш қавӣтар, равшантар ва мустаҳкамтар аст; сабри ў мустаҳкам мешавад; ў дорои ҳиммат, нармтар, фурутантар, хоксортар, мувофиқтар дар хулқ ва рафтори худ дар ҳама вақт аст. Ӯ ҳақиқат ва ҳақиқият "мева меоварад бо сабр"; ва меваи ў боқӣ мемонад ва ба ҷалоли фазли Худо дида мешавад. Ва дар миёни бисёриён, ин тозакунӣ аксар вақт такрор мешавад, дар тӯли умри масеҳӣ, ки онҳоро ҳамеша "мева меоварад дар мавсими худ".

Дар таҷрибаи муқаддасони Библия, мисли Иов дар озмоишҳои ӯ, ва Дауд ва Петрус, баъд аз суқути онҳо, чизе ба монанди "бориши охир" вуҷуд дорад. Ҳамин тавр, мо онро дар ёддоштҳои масеҳиёни барҷаста, ба монанди Буньян, хонум Эдвардс (зани Ҷонатан Эдвардс), Эдвард Пейсон, Ҷеймс Брейнерд, Тейлор, Гриффин ва бисёри дигарон меёбем. Хонум Эдвардс муддати дароз аз "фоидаи пурраи эътимод" баҳра бурд. Ӯ ҳис кард, ки "таслими мутлақ ва тамомии худро ба Худо, бо эътибори саломатӣ ё беморӣ, осонии ё дард, зиндагӣ ё марг; ва таслими мутлақи ҳаёти дӯстони наздики заминӣ". Ӯ инчунин ҳис кард, ки "оштии ширин ва осоии рӯҳ, бидуни абрҳо барои халалдор кардани он; шодии пайваста дар ҳамаи корҳои табиат ва муҳофизат; дастрасии аҷиб ба Худо ба воситаи дуо, бо ӯ ҳамчуноне, ки гӯё Худо дар замин аст; ҷавобҳои зуд, возеҳ, ҳиссиётӣ ва фаврии дуо; ҳамаи ашкҳо пок шуд; ҳамаи мусибатҳо ва ғамҳои пешинаи ҳаёт фаромӯш шуд, ба истиснои ғам барои гуноҳ; ҳама чизро барои ҷалоли Худо, бо шодии пайваста ва муттасил, осоии ва шодӣ". Дар ҳамон вақт ӯ бо диққати бузург ба вазифаҳои оддии ҳаёт машғул шуд, онҳоро ҳамчун қисми хидмати Худо баррасӣ мекард; ва ҳангоме ки аз ин сабаб анҷом меёфт, Ӯ гуфт, ки онҳо ҳамчуноне, ки дуо худашон дилпазар ҳастанд. Ӯ инчунин "изтироби зиёдро барои пешгирӣ кардани ҳар гуна гуноҳ ва риояи ҳар вазифаи ахлоқӣ нишон дод. Ӯ дар иҷрои ҳар вазифаи иҷтимоӣ ва нисбӣ намунаи бисёр хубе буд; меҳри бузург, сабр, ва ҳалимонагии рӯҳ намоиш дод; ва бо диққати бисёр виҷдонӣ аз ҳама чизе, ки Ӯ онро дар хислати худ камбудӣ медонист, худдорӣ мевард.

Аммо, чӣ тавр ин одамон ба ин баландии ҳаётӣ дар зиндагии масеҳӣ расиданд? Гарчанде ки бо лутфи озод ва муташаррифи Худо — аммо ин бо ягон муъҷиза набуд. Агар мо ҳамон воситаҳоро истифода барем, мо метавонем ба ҳамон мақсад ноил шавем; ва ин безарур ба вобастагии мо аз Худо ё сифати муташаррифонаи Ӯ дар тақсими лутфи Ӯ нест; зеро Ӯ воситаҳо ва ҳам мақсадро таъин кардааст. Дар бораи ба даст овардани хонум Эдвардс, шавҳараш мегӯяд: «Хонум Эдвардс муддати дароз, ба таври ғайриоддӣ, дар лутф меафзуд; ва бо дараҷаҳои хеле ҳисобшаванда ба муҳаббати бештари Худо, беғарзӣ ба ҷаҳон, ва ғалаба бар гунҳ ва васваса, аз тариқи озмоишҳо ва муноҷотҳои зиёд, ва муборизаи дарозмуддат ва ҷанг бо гунҳ, ва дуо ва кории ҷиддии динӣ, ва машғул будани ақл дар истифодаи ҳама воситаҳо. Ин афзоиш бо афзоиши бузурги эҳсосоти динӣ ҳамроҳ буд, балки бо тағйири хеле намоёни рафтори берунӣ; хусусан дар зиндагии болотар аз ҷаҳон, ва дар дараҷаи бештари устуворӣ ва қувват дар роҳи вазифа ва худнаfsӣ, нигоҳ доштани муборизаи масеҳӣ дар зери васвасаҳо, ва ғалаба кардан, баъзан дар зери озмоишҳои бузург; истодагарӣ дар осоиш ва оромии беҷунбиш, дар тағйироти вақт, монанди мавсими дардҳои зиёд, ва хатари ногаҳонӣ аз марги фаврӣ.]]BVR001[[

Мо ҳикояҳои азобҳо ва муборизаҳои монандеро дар ҳаёти дигарон меёбем. Ин аст, ки мо бояд интизор бошем. Ин бо ҳаёти масеҳӣ, тавре ки дар каломи Худо тавсиф шудааст, мувофиқат мекунад. Ин аст, ки «мо бо бисёрӣ азобҳо ба салтанати осмонӣ ворид мешавем». Ин роҳест, ки мо бояд биравем, агар мо хоҳем, ки ба он ҷо ворид шавем. Мо бояд эҳтиромро ба корҳои бузурги ҳаёт табдил диҳем, ки ҳама чизҳои дигар бояд ба он ҷо гузоранд. Мо бояд дар кор бо тамоми ҷони худ иштирок кунем, ки ба Миссиҳост барои қувват бар зидди душманони рӯҳонӣ нигоҳ кунем; ба ибрат аз Павлус, «фаромӯш кардани он чизҳое, ки дар пеш ҳастанд, ва дароз кардан ба он чизҳое, ки пеш ҳастанд; бо фишор ба нишона барои ҷоизаи даъвати баланд аз Худо дар Миссиҳост Исо»; ва он гоҳ мо дар охир, «ба воситаи Ӯ, ки маҳбуби мо ва худро барои мо додааст», ғолибон мешавем.