Вақте, ки шумо метавонед ёфтан шавед

Вақте, ки шумо метавонед ёфта шавед

Забур 32

Аз ҷониби Ҷефф Ҷордан

Пеш аз он ки ман шуморо ба дуо даъват кунам, ман танҳо мехоҳам бигӯям, ки ин барои ман хеле шараф аст, ки каломи Худоро бо шумо дар ин шаб кушоем. Мо аъзоёни ин калисо ҳастем, ва чун Уайли зикр кард, ман РЮФ-ро дар коллеҷи Миссисипи идора мекунам. Мо хеле миннатдорем барои муҳаббат ва ташвиқи шумо, барои дӯстии шумо, барои ҳамаи роҳҳое, ки шумо ба мо ҳамчун оила ва роҳҳое, ки шумо моро дар хизмати мо ба студентони коллеҷ ташвиқ мекунед. Ман кори худро дӯст дорам. Ман ин корро ёздаҳ сол боз анҷом медиҳам; панҷ сол боз дар Миссисипи дар коллеҷи Миссисипи. Ва шараф дорам, ки ба навафроди коллеҷи шумо хизмат кунам. Онҳо ҳама дар ин ҳафта дар танаффуси баҳорӣ ҳастанд, аммо ман мехоҳам, ки аз ҷониби РЮФ дар МC ва ҳамчунин РЮФ дар саросари кишвар ташаккур кунам. Ин калисо барои саховат ва дастгирии РЮФ дар хизмати коллеҷ дар саросари кишвар машҳур аст. Шумо аз миёни худ бисёр нафарони хизматгари коллеҷро ба воя расонидаед, фарзандони аҳди худро аз ин ҷамоат, ки ба хизматгарони коллеҷ табдил ёфтанд, ва ман инро امتیазти бузург медонам, ки ман ҳафтаи ҳафта бо шумо парастиш кунам. Дар ҳақиқат, ман боварӣ дорам, ки ин вақт яке аз ширинтарин вақтҳое аст, ки мо ҳамчун оила дорем. Шанбеҳаҳо, баъзан мо парешон ҳастем, баъзан мо нисфи хоб ҳастем, аммо бо вуҷуди ин, рӯзи Худовандоро бо шумо дар парастиш ва кушодани каломи Худо пӯшидани.

Мо Забур 32-ро меомӯзем, бинобар ин, агар шумо хоҳед, ки ба Забур 32 дар Библияи худ назар кунед ва пеш аз он ки мо онро якҷоя хонем, ман барои мо дуо мекунам. Биёед, ба Худованд дар дуо муроҷиат кунем!

Эй Баба, мо ҳозир рӯи худро ба сӯи Ту мегардонем, рӯи худро ба ҷустуҷӯи Ту дар Каломи Ту мегардонем. Ту Худои бузург ва даҳшатнок ҳастӣ, ки паймон ва муҳаббати садоқатро бо онҳое, ки Туро дӯст медоранд ва амрҳои Туро риоя мекунанд, нигоҳ медории. Вале мо эътироф мекунем, чунон ки анбиёи Дониёл чанд сол пеш кард, ки мо гуноҳ кардем ва нодуруст кардем ва бадӣ кардем ва исён кардем, аз амрҳо ва қоидаҳои Ту рӯй гардонем. Ба Ту, эй Худованд, адолат мансуб аст, вале ба мо, шарми ошкор аст. Вале ба Ту низ шафқат ва омурзиш, ки асоси дуои мо дар ин шом аст, мансуб аст. Илоҷ диҳ, ки дуои бандагони Туро бишнавед, ва ҳозир аз Ту хоҳиш мекунем, ки чашмони моро бозӣ, то ки мо корҳои аҷибе дар Қонуни Ту бубинем. Рӯи худро бар қадиси Ту битаб, ва мо Туро ҷустуҷӯ мекунем, зеро мо ин хоҳишҳоро пеши Ту намеорем, на ба далели адолати худи мо, балки ба далели шафқати бузурги Ту. Мо ин чизҳоро ба номи Масеҳ, аминат.

Ба Psалмҳои 32 нигоҳ кунед. Мо ин псалмро комилан, аз ояти 1 то 11, мехонем:

Масқилли Довуд.

Хушбахт аст он касе, ки гуноҳи ӯ омурзида шудааст, ки гуноҳи ӯ пӯшида шудааст. Хушбахт аст он марде, ки Худованд дар ҳаққи ӯ ҳисоб карда намекунад, ва дар рӯҳи ӯ фиреб нест.

Зеро вақте ки ман хомӯш будам, устухонҳои ман аз нолиши ман ҳама рӯз заиф шуданд. Зеро рӯз ва шаб дасти Ту бар ман вазнин буд; қуввати ман чунон ки аз гармии тобистон хушк шуд.

Ман гуноҳи худро ба Ту эътироф кардам, ва нодурустии худро пӯшида намуд; ман гуфтам: «Ман гуноҳҳои худро ба Худованд эътироф хоҳам кард», ва Ту нодурустии гуноҳи манро омурзи.

Бинобар ин ҳар яки дӯстдори Худо бояд ба Ту дар вақте ки Ту пайдо шавӣ, дуо кунад; албатта дар ғулбаи обҳои бузург, онҳо ба ӯ намерасанд. Ту ҷойи пинҳонӣ барои ман ҳастӣ; Ту маро аз мусибат нигоҳ медории; Ту маро бо нидои наҷот иҳота мекунӣ.

Ман шуморо таълим медиҳам ва дар роҳи шумо рафтанро меомузонам; Ман шуморо бо чашми худ машварат медиҳам. Монанди асп ё мӯлӣ, ки фаҳмиши он нест, ки бо бразда ва зинҷир баста мешавад, ё он назди шумо намемонад.

Барои фосиқон андӯҳҳои бисёр аст, вале муҳаббати садоқатмандӣ касеро, ки ба Худованд эътимод дорад, иҳота кардааст. Эй одилон, дар Худованд шод бошед ва хурсандӣ кунед, ва ҳамаи шумо бо дили рост шодмонӣ кунед!

Аз замин алаф мехуш ва гул мепайванд, вале каломи Худо то абад боқӣ мемонад.

Ин забур ду қисмати асосӣ дорад, ду нимаи асосӣ. Аятҳои 1 то 5 дар бораи омурзиш аст. Ва дар қисмати дуюм, аятҳои 6 то 11, дар бораи ҳифозат ва роҳнамоии Худо аст. Ман дар семинар ин забурро хондаам. Он яке буд, ки ман дар бораи он маколаи тафсирӣ навиштаам. Ман бояд забони ибронӣ, забони аслӣ, ва ин маколаи тӯлонӣ дар бораи ин забурро меомӯздам. Ва дар он, вақте ки ман дар бораи олимон хондам, ки инро дар он чи мо ба он критикуи баланд мегӯем, бисёри онҳо фикр мекарданд, ки ин як навъи омезиши гуногуни забурҳо бо ҳам аст. Онҳо фикр мекарданд, ки он аслан як забур нест; он бо ҳам пайваста нест. Вале муаммо ин аст, ки онҳо намефаҳмиданд, ки чӣ тавр он чизҳое, ки ман танҳо гуфтам, бо ҳам пайвастаанд. Онҳо намефаҳмиданд - ин олимон буданд, ки бисёри онҳо эътироф намекарданд, ки онҳо масеҳиён ҳастанд, вале олимони касбии Китоби Муқаддас буданд - онҳо намефаҳмиданд, ки омурзиш дар як маъно бо ҳифозат ва роҳнамоии Худо дар дигаре пайваста аст. Он чизе, ки ба онҳо бегона буд. Чӣ тавр як кас дар аятҳои 1 ва 2 гуноҳкор бошад, ки гуноҳ ва ситам дорад, ва сипас дар аяти 6, чаро онҳо дар бораи касе, ки парҳезгор аст, сӯҳбат мекунанд? Кадом парҳезгор дар аяти 6 пайдо шуд?

Хуб, чӣ аст муаммои паси он чӣ аст, ки дар ин ҷо маҳдуд аст ва он аст, ки нуқтаи асосии ин забур аст. Он аст, ки омурзиши Худо моҳият ба муҳаббат мебарад. Он аст, ки омурзиши Худо ба мо дар гуноҳамон мустаҳкамӣ мебахшад, ки моҳият ба покӣ мебарад. Дар бобои 7-уми Лука, Исо мегӯяд: «Он ки бисёр омурзиш ёфтааст, бисёр дӯст медорад». Он ки бисёр омурзиш ёфтааст, бисёр дӯст медорад. Ва нигоҳ кунед, ки ин забур чӣ гуна аст. Он дар ояти 1 мегӯяд: «Хуб аст он ки гуноҳҳои ӯ омурзиш ёфтааст, ки гуноҳи ӯ пӯшида шудааст». Пас ба ояти 11 ҷаҳ кунед. Он бо ин ба итмом мерасад: «Худро дар Худованд шодӣ кунед ва шодӣ кунед, эй одилон, ва ҳамаи шумо бо дили рост шодӣ кунед!» Дидед, он аз гуноҳ сар мешавад ва бо шодӣ дар Худованд ва фарёди шодӣ ҳамчун одилони дил ба итмом мерасад. Румлян 2 гуфт, ки меҳри Худо моҳият ба тавба мебарад ва он намунаи ҳамон аст, ки дар ин ҷо нишон дода шудааст – намунаи омурзиши Худо ва меҳри Ӯ ба самти ҳифозат ва роҳнамоии Худо.

Омурзиши Худо

Пас, биёед инро наздиктар нигоҳ кунем. Аввал, мо ба омурзиши Худо нигоҳ мекунем, оятҳои 1 то 5. Ӯ мегӯяд: «Хуб аст он ки гуноҳҳои ӯ омурзиш ёфтааст, ки гуноҳи ӯ пӯшида шудааст. Хуб аст он марде, ки Худованд дар ҳаққи ӯ ҳисоб карда намекунад ва дар рӯҳи ӯ фиреб нест». Акнун Довуд, ки ин забурро навиштааст, барои гуноҳ дар ин ҷо калимаҳои гуногун истифода мекунад – ситам, гуноҳ. Ӯ ба гуноҳ бо ҳамаи навъҳои он ишора мекунад, то ки бифаҳмонад, ки он танҳо яке аз инҳо нест; он гуноҳ дар ҳамаи шаклҳояш аст – дар шаклҳои хурд ва калон. Он шаклҳое, ки мо танҳо аз мақсад кам мешавем, ва он шаклҳое, ки мо ба онҳо ситам мегӯем – шаклҳое, ки дар асл мо бар зидди Худо исён мекунем ва ба Ӯ эътироз дорем. Ва Ӯ мегӯяд, ки ин навъи гуноҳ, ҳамаи навъҳо, ки омурзиш ёфтааст, ки бо меҳр қобил мешавад.

Аммо ҳанӯз ҳам ин бахшиш меояд, ин бахшиш пас аз як мулоҳизаи бузург дар ҷониби Довуд меояд. Ӯ дар оятҳои 3-4 тавсиф мекунад, ки Ӯ мегӯяд: “Вақте ки ман хомӯш будам, устухонҳои ман аз ғамгинии тамоми рӯз заиф шуданд. Рӯз ва шаб дасти Ту бар ман вазнин буд; қуввати ман мисли хушкии тобистон хушк шуд.” Ӯ аломатҳои бемории гриппӣ тавсиф мекунад. Ӯ нораҳатиро тавсиф мекунад. Ӯ ноларо тавсиф мекунад. Оё шумо ягон вақт дар чунин дард будаед, ки шумо ин нафаси баланд, мисли нола, барои изҳори дард дар дохили худ кардед? Хуб, ҳамин тавр аст дар дохили Довуд. Ва сабаби ин рӯй додани ин дар Ӯ ин аст, ки Ӯ нехост ба Худованд биравад ва гуноҳҳои худро иқрор шавад. Ӯ нехост гуноҳи худро ба Худо биёрад.

Баъзе аз шумо имшаб дар ин ҳолат ҳастед. Баъзе аз шумо худро нола мекунед, гоҳӣ бо хомӯшӣ. Рӯз ва шаб дасти Худо бар шумо вазнин аст ва шумо фикр кардед, ки ин чист. Шумо фикр кардед, ки оё ин чизе аст, ки аз рӯҳи шумо хато аст; оё ин чизе аст, ки дар кор хато аст, ки шумо аз ҳад зиёд кор мекунед? Шояд чизе бо муносибати шумо бо ҳамсаратон ё фарзандони шумо хато аст? Аммо ин забур ба шумо имшаб мегӯяд, ки не, ин нест. Ин дасти Худованд аст, ки бар шумо вазнин аст ва Ӯ, аз طریق ин чизҳо, аз طریق ин мушкилот, Шуморо ба сӯи Худ мекашад, зеро Ӯ мехоҳад, ки шумо пок шавед. Ин аст, ки дар охири ояти 2 гуфта шудааст: “дар рӯҳи касе ки дар он фиреб нест.” Ин ҳисси он аст, ки Довуд ниҳоят меояд ва мегӯяд: “Ман гуноҳҳои худро ба Худованд иқрор хоҳам кард; Ман гуноҳи худро эътироф хоҳам кард.”

“То гуноҳ талх нашавад, Масиҳ ширин нахоҳад шуд.”

Як пуритани кӯҳна бо номи Томас Уотсон гуфт: “То гӯноҳ талх нашавад, Масеҳ ширин нахоҳад шуд.” То гӯноҳ талх нашавад, Масеҳ ширин нахоҳад шуд. Ва баъзе аз мо аввали ин забурро мехонем: “Хуб аст он кас,” ва мо воқеан нисфи дуюми онро, ки мегӯяд: “гуноҳи кас омурзида шудааст,” намефаҳмем. Мебинем, сахтиест, ки бар дилҳои мо омадааст ва мо намефаҳмем, ки мушкили амиқтарин, ниёзи амиқтарини мо гӯноҳи мо алайҳи Худост. Ин пул нест, ин набудани пул нест, ин саломатӣ нест. Ин, бори дигар, ин чизҳое нест, ки мо мехоҳем, ки Худо баракати худро бар онҳо ниҳад – заношӯӣ, волидайнӣ, кор. Ва ҳол он ки мушкили ҳар яки мо дар ин ҷо он чизҳое нест. Он чизҳо аломатанд. Ҳама мушкилоте, ки шумо дар он соҳаҳои заношӯӣ ва волидайнӣ ва кор ва саломатӣ таҷриба мекунед, ҳамаи онҳо аломати мушкили бузургтаранд ва он ҷудоии шумо аз Худо ба воситаи гӯноҳи шумост. Ин дили мушкили шумост.

Ва ҳол он ки мо ин истиқротро инкор мекунем, дуруст нест? Мо онро паси сар мекунем. Мо кӯшиш мекунем, ки он ҳисси гунаҳкорӣ ва шармандагиро кам кунем ва мегӯем, ки мо ба он гӯш нахоҳем дод ва мо нахоҳем боз ба Худо бо эътироф омад. Мебинем, ин табиати мост, ки на ба сӯи Худо раванд. Мо мисли падару модари худ, Адам ва Ҳавво ҳастем. Шумо шояд дар ҳисоби Ҷенезӣ 3 ёд доред, вақте ки Адам ва Ҳавво гӯноҳ карданд, гуфта шуд, ки “онҳо Худованди Худоро дар бағча роҳ раста шуниданд ва аз Ӯ пинҳон шуданд.” Хуб, ин инстинкти мост. Ин инстинки мост.

Мо чанд моҳ пеш ҳайвони хонагӣ харидем; саге бо номи Скаут. Ин зоти Кӯҳи Кур аст. Ва ин зоти хусусӣ, инстинктҳои ӯ ин аст, ки ба ҳама ҳолат аз ситоракҳо таъқиб кунад; ва ман маънои онро дорам, ки ба ҳама ҳолат! Муҳим нест, ки оё ришма дорад; муҳим нест, ки оё гарданбанд дорад. Муҳим нест, ки ӯ бо гарданбанди барқи шокӣ бӯянд карда мешавад, шумо медонед, ки электрикӣ дар рагҳои ӯ ҷорӣ мешавад! Ӯ он ситоракро мегирад, зеро ки ин инстинкти ӯ аст! Ва мо кӯшиш мекунем ӯро таълим диҳем, ҳамон қадар ки ин забур, дар айяти 9 мегӯяд: “Монанди асп ё мӯл, ки бефаҳм аст, ки бо бӯй ва зӯрӣ мӯйи онро боздошта наметавонанд, вагарна он назди шумо нахоҳад монд.” Ҳамин тавр мо бо Скаут кӯшиш мекунем; мо кӯшиш мекунем ӯро назди худ нигоҳ дорем, вале ӯ намефаҳмад.

Иқрор шав ба гуноҳи худ

Хуб, ҳамин тавр барои мо низ ҳаст. Инстинкти мо ин аст, ки аз Худо дар гуноҳи худ гурезем. Мо намехоҳем ба Ӯ биравем; мо мехоҳем аз Ӯ гурезем. Вале, мо бояд бар зидди ин инстинкт кор кунем. Мо бояд бар зидди ин инстинктҳо кор кунем ва ба қadamҳои рақсӣ, ки дар инҷилҳои Забур 32 ба мо дода шудаанд, пайравӣ кунем. Ӯ дар айяти 5 мегӯяд: “Ман гуноҳи худро ба Ту иқрор кардам, ва нописандиши худро пӯшиш надодам; ман гуфтам: "Ман гуноҳҳои худро ба Худованд эътироф хоҳам кард."” Пас тасаввур кунед, ки чӣ тавр Давудӣ ин қарорро қабул кард. Ӯ мегӯяд: “Ман дигар инро пинҳон нахоҳам кард. Ман ба Худованд хоҳам рафт ва эътироф хоҳам кард.” Ва ба қисмати дуюми айат нигаред. Он мегӯяд: “Ва Ту нописандиши гуноҳи маро мағфрат кард.” Оё шумо мебинед, ки чӣ зуд ин рӯй медиҳад? Дар ин ҷо Давудӣ буд, ки ҳама чизро пинҳон кард, ҳама чизро хомӯш кард, ва ниҳоят, чун Худованд фишори кофӣ мекунад, ӯ ба Худо меояд ва қарор медиҳад. Ӯ мегӯяд: “Ман гуноҳҳои худро ба Худованд эътироф хоҳам кард, ва Ту нописандиши гуноҳи маро мағфрат кард.”

Derek Kidner мегӯяд, ки дар бораи ин забур «ба назди Худо будан хушбахтии ҳақиқӣ аст». Ин аст маънои ин забур - «ба назди Худо будан хушбахтии ҳақиқӣ аст». Ва ин аст он чизе, ки қисми аввали он ба мо таълим медиҳад - ки мо метавонем ба воситаи омурзиши Ӯ ва меҳри Ӯ ба Худо наздик бошем. Ин дар хислати Ӯ аст, ки меҳрубон бошад. Шумо намеояд ба Худое, ки дастҳои худро ба ҳамдигар гузоштааст, истодааст ва интизор аст, ки шумо саҳнаро такрор кунед, то Ӯ ба шумо он чизеро, ки шайста аст, ато кунад. Ин аст Худое, ки шумо парастиш мекунед.

Худоро ҷӯйед

Гузаргоҳи хеле монанд ба ин дар Эштия 55 ҳаст. Шумо метавонед бубинед, ки унвони лексияи ман «Вақте ки шумо метавонед пайдо кунед» аст. Дар ояти 6 он мегӯяд: «Биновад, ҳар яки оддилона бояд дар вақти пайдо шуданаш ба ту дуо кунад». Хуб, ҳамин ибора дар Эштия 55 истифода шудааст. Он мегӯяд: «Биёед ба об, ҳамаи онҳое, ки пул надоранд, биёед ва бихаред ва бихӯред. Биёед ва нон ва шароб бихаред, бе пул ва бе хароҷ. Чаро шумо пулатонро барои он чизе, ки нон нест, сарф мекунед ва меҳнати худро барои он чизе, ки қонеъ намекунад, сарф мекунед? Ба ин ҷо бо шитоб биёед; ба ман гӯш диҳед. Каломи Даудро бишнавед. Худоро ҷӯйед, вақте ки Ӯ пайдо мешавад; ба Ӯ нидо кунед, вақте ки Ӯ наздик аст. Бигзор фосиқон аз роҳи худ даст кашад ва шахси бад аз фикрҳои худ. Зеро ки роҳҳои ман роҳҳои шумо нест ва фикрҳои ман фикрҳои шумо нест». Ва Ӯ дар охири Эштия 55 инро илова мекунад, зеро мо ба он монанд нестем. Мебинед? Касе ки моро хафа мекунад, мо ба ӯ латмекунем; мо бераҳм ҳастем. Мо хафа ҳастем; мо изҳори норозиягӣ мекунем. Лекин Худо ин тавр нест.

Ва ҳамин тавр аст, ки қисмати дигари ин забур ба итмом мерасад. Мебинед, ки шумо дар айятҳои 1 то 5 бахшиш доред, вале дар айятҳои 6 то 11 шумо ҳимояи Худо ва роҳнамоии Худоро дар ҳаёти худ доред. Дар айяти 6 гуфта шудааст: «Бинобар ин, ҳар яки дӯстдори Худо бояд дар вақти дастрас шудани Ӯ ба Ӯ дуо кунад; албатта дар ғулбаи обҳои бузург, онҳо ба Ӯ намерасад». «Ҳар яки дӯстдори Худо» - ин бе тасодуф аст, ки Довуд навиштааст. Телосро ба Рум 4 дар паёми Паулус ба Румён биёвем. Ӯ дар ин банд, дар ин забур, Подшоҳ Довуд дар бораи одилгардонидани ба имон гуфтор буд. Мебинед, сабаби он ки Худо мо ро ба чунин тезӣ бахшиш мекунад ва сабаби он ки Ӯ метавонад Довудро чунин тезӣ бахшиш кунад, зеро Ӯ Довудро ба имон одил мешуморад. Ӯ ба мо ростқоматии Масеҳро, ки ба имон фаро гирифтааст, медиҳад. Ин аст, ки Уилей субҳонаш дар бораи Ҷетсимани ва дар бораи Исо, ки барои салиб омодагӣ мебинад, гуфтор буд. Исо ин ҳимояро ва Исо ин роҳнамоиро бо амалҳои ростқоматии Худ ба даст меорад ва ин нам ҳам, то ки мо метавонем аз неъматҳои дар айятҳои 6 то 11 тавсифшуда, аз неъматҳои ҳимоя ва роҳнамоӣ, баҳра барем.

Ҳимоя ва Роҳнамоии Худо

Нигаред ба баракати муҳофизат. Ман аллақада онро хондам. Аят 6, “Бинобар ин, ҳар кӣ Худоиро дорад, дар вақте ки Ту ёфт шавӣ, ба Ту дуо кунад; албатта дар ғулбаи обҳои бузург, онҳо ба ӯ намерасанд. Ту ҷойи пинҳонӣ барои ман ҳастӣ; Ту маро аз мусибат нигоҳ дорӣ; Ту маро бо нидоҳои наҷот иҳато кардаӣ.” Мебинед, оҳанги ин буд, ки Довуд аз Худо пинҳон мешуд, мисли он ки мо аксар вақт мекунем, ва ҳоло ӯ дар Ӯ пинҳон шудааст. Ӯ дар Ӯ паноҳ мебарад. Ва баъд ӯ идома медиҳад. Ин ҳоло каломи Худованд аст, “Ман туро таълим медиҳам ва туро дар роҳи рафтанӣ таълим медиҳам; Ман туро бо чашми Худ бар ту машварат медиҳам. Мабодо мисли асп ё бахрае, ки фаҳмида наметавонад, ки бо бразда ва зинҷир бояд боздошта шавад, вагарна вай наздики ту намемонад.” Дар ин ҷо сухан дар бораи роҳнамоии Худо меравад. Мо ба нақшаҳои худ гузошта нашудаем, гоё ҳоло мо танҳо ҳастем. Яъне Худо ба мо омурхтааст ва ҳоло Ӯ моҳияти мост ва мо бояд ин қарорҳоро қабул кунем. Не! Он мегӯяд, “Ман туро таълим медиҳам ва туро дар роҳи рафтанӣ таълим медиҳам; Ман туро бо чашми Худ бар ту машварат медиҳам.”

Баъзе аз шумо шояд дар хотир доред, ки дар соли 2003, яке аз бозиҳои плей-офф, Портленд Трейлблейзерс дар муқобили Даллас Маверикс, як духтари ҷавон ва шirin, ки синну солаш 13 буд, барои хондани Суруди Миллӣ бархост. Ва вақте ки ӯ ба хондан шурӯъ кард, ӯ калимаҳоро фаромӯш кард. Маълум шуд, ки ӯ флю дошт ва ӯ кӯшиш кард, ки бихонад, зеро ин имконияти ӯ буд, ки бисёр бисёр фахр кард, вале ӯ комилан дар калимаҳо гум шуд, мисли ман як лаҳза пеш, ва ӯ намедонад, ки чӣ кор кардан. Чӣ тавр ӯ метавонад идома диҳад? Ҳама ба ӯ нигоҳ мекунанд - 20,000 мухлис! Ва баъд сармураббии Портленд Трейлблейзерс, Морис Чикс, оҳиста-оҳиста ба сӯи ӯ меравад, ба ӯ даст мегузорад ва калимаҳоро дар гӯшаш мегӯяд. Ва тасаввур кунед, ки издиҳом ба он шурӯъ мешавад, то даме ки ҳамаи мардум бо овози баланд Суруди Миллиро мехонанд, ин духтар бо Морис Чикс бо ашкҳо мехонад.

Хуб, ҳамин тасвирро ман дар айятҳои 8 то 11 мебинам. “Ман туро таълим медиҳам ва дар роҳи дуруст роҳнамоӣ мекунам; Ман туро бо чашми Худ машварат медиҳам.” Бисёре аз мо ба он лаҳза мерасад, дуруст аст, вақте ки мо мисли «Ман не медиҳам, ки чӣ кор кунам, Парвардигор. Ман не медиҳам, ки қадами оянда чӣ аст. Ман ҳама чизро нодуруст кардам, чунин аст, ва ман не медиҳам, ки аз ин ҷо ба куҷо равам». Вале ин ҷо, ба суханони Довуд нигаред. Ӯ дар айяти 10 мегӯяд, “Бисёре аз ғамхои фосикон ҳаст, вале муҳаббати садоқатмандӣ атрофи он ки ба Парвардигор эътимод мекунад, иҳота кардааст.” Ин тасвири фаровонӣ аст. Ин тасвир аст, ки Парвардигор дар вақти дуруст ҳар чӣ ки ба шумо лозим аст, таъмин мекунад.

Ва сипас шумо ин хулосаи аҷибро доред, “Дар Парвардигор шод бошед, ва шодӣ кунед, эй одилон, ва аз шодӣ фарёд занед, ҳамаи шумо бо дили рост!” Дидани бисёре аз мо дар ин ҳуҷра, бори дигар, гуноҳҳои худро ба Худо дар дуо намебаранд. Мо ба Ӯ бо эътимод намеравем, ки дар Ӯ бахшиш пайдо кунем. Ва ҳол он ки бахшиш ва бисёр чизҳои дигар пешкаш карда мешавад, агар мо танҳо ба Ӯ ҳамчун Падари худ биёем, ба Ӯ биёем на аз рӯи амалҳои худ, балки аз рӯи адолати Масеҳ. Ва сипас мо метавоем бо Довуд бигӯем, “Дар Парвардигор шод бошед, ва шодӣ кунед, эй одилон, ва аз шодӣ фарёд занед, ҳамаи шумо бо дили рост!” Худо, бо Рӯҳи Худ, ба мо таълим диҳад, ки ин корро бикунем, вақте ки мо ба Ӯ дар дуо такя мекунем. Биёед, ба Ӯ ҳозир дуо кунем!

Падари мо, мо ба Ту барои Каломи Твоё ва ба ин мисол барои омадан ба Ту бо гуноҳҳои мо ва барои боварӣ ба Ту барои ҳифзи Твоё ва ҷустуҷӯи Ту барои роҳнамоии Твоё шукр мегӯем. Мо дуо мекунем, ки Ту мо ро бо чашми Твоё машварат диҳай ва мо худро танҳо ҳис накунем, балки ба ҷои он, мо бибінем, ки Ту ҳама чизро, ки мо дар Масеҳ лозим дорем, таъмин кардаӣ. Мо ин дуоро ба хотири Масеҳ мекунем. Амин.