Боби оид ба Қадар ва Лутфи Илоҳӣ

Боби дар Қадар ва Лутф

Аввалин фирор ва Пастхоҳ

Таҳрир аз ҷониби Ҷон МакДафф

Зани он ба ӯ гуфт: «Эй хонум, ба ман ин обро деҳ, то ки дигар ташнагӣ накунам ва ба ин ҷо об кашида наоям».

Ӯ ба ӯ гуфт: «Бирав, шавҳари худро даъват кун ва биё».

«Шавҳар надорам», — ҷавоб дод ӯ.

Исо ба ӯ гуфт: «Дуруст аст, вақте ки мегӯй шавҳар надорам; панҷ шавҳар доштӣ, ва он марди ҳозири ту шавҳари ту нест. Он чи гуфти, ҳақиқат аст».

«Эй хонум», — зан гуфт, «маро мебинам, ки ту пайғамбарӣ. Падарони мо дар ин кўҳ бутпарастӣ мекарданд, аммо шумо яҳудиҳо мегӯед, ки махалли парастиш дар Ҳарусалим аст».

Исо эълон кард: «Ба ман бовар кун, зан, вақти он фаро меояд, ки Падарро на дар ин кўҳ ва на дар Ҳарусалим парастиш хоҳед кард. Самориён он чиро, ки намедонанд, парастиш мекунанд; мо он чиро, ки медонем, парастиш мекунем, зеро ки наҷот аз яҳудиҳо аст. Аммо вақти он фаро меояд, ва аллакай омадааст, ки парастишгарони ҳақиқӣ Падарро дар рӯҳ ва ҳақиқат парастиш хоҳанд кард, зеро ки Падар чунин парастишгаронро меҷӯяд. Худо рӯҳ аст, ва парастишгарони Ӯ бояд дар рӯҳ ва ҳақиқат парастиш кунанд».

Зан гуфт: «Медонам, ки Масеҳ (Масӣҳ ном) John 4:15-25

Ин суханони ифтитоҳӣ, "Эй хон, ба ман ин обро деҳ, то ман ташна набошам ва дигар ба ин ҷо барои кашидани об наоя," таъбирҳои гуногун ва қариб мухолифро гирифтаанд. Мо фавран рад мекунем, ки он чизе, ки онҳоро ҳамчун ифодаи имкони кӯдакона, инкишофи минбаъда дар эътиқоди зан, ки ба зудӣ ба имкони комил ва бемаънӣ мерасад, пешниҳод мекунад, қаноатбахш нест. Ду таъбири дигар танҳо қобили қабул ба назар мерасанд. Ҷавоби ӯ метавод танҳо бо ҳайрат ва ноақлии кӯр-кӯрона дикта карда шавад; он метавод ифодаи қалби ҷисмонӣ, ҳассос ва кунд ва мурда ба ҳама фаҳмиши рӯҳонӣ бошад - наметавонад, чунон ки мо аллақада дидем, аз чизҳои заминӣ баланд шавад ё ягон маънои баландтарро аз изҳори мутаҳаррир ва меҳрубононаи ғарибро ҷузъи моддии нисбат ба чоҳи зери пойҳои ӯ ва иқтисоди вақт ва кор дар раҳоӣ аз зарурати "дигар ба ин ҷо барои кашидани об омадан" истихроҷ кунад.

Шарҳи дигаре низ метавонад бо хислати зан ва бо мундариҷаи ривоят мувофиқ бошад, яъне ҷавоби ӯ на фармони ҳайрат ва на имон, балки кӯшиши тавассути гурез ва шуъбаи, ба ҳақиқатҳои илҳомбахш - эҷоди он бо рӯҳи саркашӣ, ҷиддан. Гӯё ки ӯ гуфта буд, ки қасдан аз истифодаи рӯҳонӣ канорагирӣ кунад, "Ҳа, ҳақиқат, ин обҳои зиндаи афсонавии шумо воқеан чизест! воқеан маслиҳат аст ва дорои он аст. Хон, ба ман ин обро деҳ, ки ман ташна набошам ва дигар ба ин ҷо барои кашидани об наоя."

Ӯ, дар ҳақиқат, дар қисмати пештарӣ аз сӯҳбат, ваъдаи чизҳои беҳтар дода буд. Ӯ ба назар мерасид, ки ҳадди ақалл, боодобӣи ғайриоддӣи ин Зияратчии Қуддус таъсир карда буд, ва ба он мутақобил буд. Лекин таъсир, бар диле ки ғурур ва гуноҳ дар он ҳукмрон буд, фақат лаҳзавӣ буд — мавҷ фақат ба қатори зинда ламс кард, то бозгашт ба ҷараёни обҳои гардиш. Ғаflat ва оҳанги осӣ бозгашт ва ҳукмронӣ кард. Ӯ бо ҳасад аз сӯҳбате, ки бо тамоми ҷараёни фикрҳои ҷисмонии худ ва ҳаёти ҷисмонӣ мухолиф буд, даст кашид. Ӯ ба ин сӯҳбати ҷиддӣ боварӣ надорад, сабр надорад; ҷавоби ӯ дар рӯҳи масхаракунанда, шаккукунанда ва хоркунандаи масхаракунандагон дар замони Ҳизқиё мебошад: "Аҳ, Худованди Худо, онҳо дар бораи ман мегӯянд: Оё Ӯ масалҳоро нагуфтааст?"

Ҳарчанд ки тафсири мо ба интихоби нисбатан камтар аҳамият дорад, мо майл дорем, ки дӯрустӣ бо муомилоти фаврӣ, ки Паниҳондоштамон лозим мебинад, ки истифода кунад, бояд ин тафсирро интихоб кунем. Вақте Ӯ дид, ки ӯ бо ниёзҳои амиқтарини ҷони худ хурдӣ мекунад ё хурдӣ кардан мехоҳад, Ӯ ба истифодаи воситаҳои қавӣ муроҷиат мекунад, то ӯро аз бепарвоӣ, гуноҳ ва хатари даҳшатнок будидан созд. 'Шамол, ва зилзила, ва оташ' бояд баъд аз 'овози хомӯш ва хурд' пайравӣ кунанд.

Бинобар ин Ӯ сӯҳбатро ногаҳонӣ қатъ мекунад ва мавзуи навро пайгирӣ мекунад. Дигар ҳеҷ чиз дар робита бо муқоисаи зебои чоҳ ва обҳои зинда гуфта намешавад. Агар ӯро ба воситаи тасвир ва рақамҳо муроҷиат кардан мумкин набошад, Ӯ бо истифода аз воқеиятҳое, ки ӯ аз онҳо гурезанда нест, ба иҷроат ва виҷдони сахти ӯ муроҷиат мекунад. Ӯ метавонад таълими символикиро нофаҳмонад ва нодуруст тафсир кунад, лекин дар бораи воқеиятҳои сахт ва ғамангези ҳаёти ӯ ҳеҷ нофаҳмӣ вуҷуд надорад. Ӯ гуноҳи ӯро, ки ӯро ба чашм мезанад, ба назар мегирад. Сӯҳбати маҷозиро ногаҳонӣ қатъ карда, ӯ ин тири ибратро ба сӯи ӯ мефиристад: "Биравед, шавҳари худро даъват кунед ва ба ин ҷо биёед!"

Дар рӯҳи сабук ва боварии худ — инъикоси хислати ӯ ва таърихи ӯ — ӯ ҷавоб дод, ки «Ман шавҳар надорам». Шояд, ӯ, нодонӣ ба мавҷудияти ҳамадонеро, ки ӯ боздид кард, ки дар он вақт саҳифаҳои сиёҳшудаи дилашро хонд, ӯ кӯшид, ки бо гуфтани рафтор аз ҳақиқат гурез кунад. Лекин ӯ зуд боварӣ кард, ки Он, ки дар ҳузури ӯ истанд, яке аз онҳоест, «ки аз ӯ ҳеч сирре пинҳон нест» — ӯ фаҳмидаи фикру ниятҳои дил аст. Дар як ҷумлаи кӯтоҳ ӯ таърихи даҳшатноки ҳаёт ва амали ҳозири гуноҳро мекушояд. «Иисус ба ӯ гуфт: Ту хуб гуфтӣ, ки ман шавҳар надорам, зеро ки ту панҷ шавҳар доштӣ, ва он ки ҳоло бо ӯ ҳастӣ, шавҳари ту нест; дар ин чиз ту рост гуфтӣ».

Мо метавонд, ки гумон мебурд, ки баъд аз ин, гурез кардан ғайриимкон аст; ки чун паррандаи тарсу ҳароснок дар зери назари фалкон ё уқоб фуҷур мешавад, он тавр ин гуноҳкори маҳкумшуда дар зери возеҳи он ҳамапаристони пок, ки аз чоҳи амиқи ҳаёти палид ва пасткардаи ӯ далелҳои нопокии ва забонпарвариро гирифта буд, ларза канад; ва ӯ худро маҳкум ва маҳкумкарда дар пойҳои Довардои Худованди ӯ афтод, «Оё ту маро ёфтӣ, эй душмани ман?»

Саҳм бадбӯй набояд, ки ба ҳадаф нарасад; лекин ҳатто ҳоло, вақте ки ӯ дилсардонашро сӯрох мекунад, ӯ кӯшиш мекунад, ки мавзӯъро дигаргун кунад — аз тафтиш гурез кунад. Ин ӯ кӯшиш мекунад, ки бо фиребҳои дучанд анҷам диҳад. Танҳо яке аз ин ду кӯшиш, ва тарзи мулоқоти Паноҳи мо бо ӯ, мо метавонем дар ин бобат тафтиш кунем.

Бо як ҳилаи моҳирона ва тағйирдиҳӣ вай мавзуъи баҳсبرانро оғоз мекунад. Онҳое, ки дар ҷои аслии чоҳи Яъқуб истанд, бо ҳамаи атрофҳои кӯҳна ва бетағйир, танҳо онҳо метавонанд пурра дарк кунанд ва манзараи мазкурро тасаввур кунанд, вай ба баландии кӯҳи муқаддаси наздик ишора карда, гуфт: "Эй хон, ман дарк мекунам, ки шумо пайғамбар ҳастед. Падарони мо дар ин кӯҳ ибодат мекарданд, ва шумо мегӯед, ки дар Ерусалим ҷое ҳаст, ки мардум бояд дар он ибодат кунанд". Вай аллакай дар контекст ба фарқиятҳои динӣ - ҷанги кӯҳна байни яҳудиҳо ва сомариён ишора кард. Вай аз он ба масъалаҳои таърихӣ ва аҷдодии марбут ба Падари Яъқуб гузашт. Акнун вай ба муҳокимаи мубоҳаса дар бораи маъбадҳои ривоҷи Гәризим ва Сион ва даъвоҳои муқоисавии онҳо ба муқаддасоти олии онҳо даъват мекунад.

Ин чӣ таълим медиҳад; аммо чӣ қадар имконпазир аст, ки дар мавзуъҳои баҳсبران сӯҳбат кард, саволҳои назариро оғоз кард - нуқтаҳои баҳси динӣ, ҷангҳои фраксияро пеш бурд, ҳар як ҳарфи калимаи тарафдорро то марг муҳофизат кард, ва эълон кард: "Маъбади Худованд, маъбади Худованд, маъбади Худованд мо ҳастем", ва аммо зиндагии беҳударо зиндагии бе дин гузаронидан. Ин ҷо вай буд; на танҳо қонунҳои осмон ва заминро вайрон кард, балки комилан бепарво ба касри худ буд; ва аммо, зоҳиран бо шӯшаи шаҳодати қаҳрамонӣ, вай ба рӯйи мубоҳаса ҳамчун як ҷудоӣ даъват мекунад; вай метавонад осон сӯҳбат кунад дар бораи масъалаҳои ним-динӣ; вай метавонад сӯҳбат кунад, бо ҳамаи шавқи ҷазираҳои оташини, дар бораи "падарони мо", ва ифтихор аз он ки ҷудо аз қабилаи Яҳудо буд.

Тасвир, алас! чамояд аз сифати яҳудии бисёре, ки ҳанӯз дар беҳисобии амиқи гуноҳи худ ва хатари он, фасоди дил ва зиндагии худ зиндагӣ мекунанд; ки ҳанӯз дар баъзе майдони ҷангии динӣ қаҳрамонони бузург ҳастанд; ки бо ҷудоии сахт, худро дар ғурури фирқаӣ ва формализм мустаҳкам мекунанд—баланд баланд карнайи ҳизбпарастии диниро мекашанд; варзишгарони далер дар баъзе масъалаи низоъӣ аз ақида ва фирқа, ки бо услуби беохир ҳунари худро истифода мебаранд, то он ки масъалаҳои шахсӣ ва амалӣ пеш канор гирифта шаванд ва бартараф карда шаванд; хеле ба сатҳи худ мераҳанд, вале ба сустиҳо ва норасоии дигарон хеле рахна намедиҳанд—вафодорӣ ба ҳизб, ки ҷойи Инҷилро ба дигаргунии бисёре аз гуноҳҳо медиҳад. Аслан, пас, зани Сомарқанд чунин кӯшиши аввалини худро барои канорагирӣ кард.

Ҳоло мо ба ҷавоби ёдоваршавандаи Наҷотдиҳанда гуш кунем; тартиби он, барои беҳтар кардани маъно, мо метавонем каме иваз кунем. Ӯ аввал ба саволи ӯ ҷавоби далеронаву қатьӣ медиҳад, ва баъд аз он баъзе ҳақиқатҳои бузургро асос мекунад, ки тасаллӣ ва тасаллии он барои ҳамаи асрҳои оянда пешбинӣ шудааст. Ба саволи ӯ дар бораи даъвоҳои ривоҷи Мой Геризим ва Сион, Ӯ бе дудилагӣ ортодоксиаи яҳудиро ва эътиқоди Сомарқандиро таъйид мекунад: "Шумо парастиш мекунед, ки медонед чӣ; мо медонем, ки чӣ парастиш мекунем, зеро ки наҷот аз яҳудиён аст." Ӯ ба ин васила бемайли рад кардани нуқсонҳои эътиқоди Сомарқандӣ— рад кардани тамоми пайғамбарҳои илҳомбахш, инчунин ихтилофи қисман ба расму оинҳои нимҳаидониро, ки дар парастиши Худои Исроил дар Геризим шомил буданд, маҳкум мекунад. Бо шабеҳ кардани расму оинҳои динии худ ба расму оинҳои Фоникия ва Юнон, онҳо амалан қурбонгоҳи худро бо навиштаи "Ба Худои номаълум" бардоштанд.

Ҳамчунин, Сион будани шаҳри таъиншудаи иҷроҳои солона, ки қабилаҳо бояд ба он ҷо бираванд, онҳо гунаҳкор буданд, ки ваҳйи қадимаи таърихии ибодат را шикаст, ки бидуни иҷоза тағйир карда шуд. Аз тарафи дигар, Исо илова мекунад, ки Худи Ӯ аз қабилаи Юҳудой аст: "Мо меданем, ки чӣ маъбудият дорем". Яҳудиҳо нигаҳдори муътабари ҳақиқат буданд; "Ба онҳо суханони Худо ҳаволат шуда буданд". Агар ибодатгарони Сион дар як маъно, аз имкони зиндаи аҷдодонашон кӯчманчигардида буданд, онҳо дар ҳама ҳолатҳо монитеизми худро, инчунин муассисаҳои қадимаи Мозаи ва Левитӣ бетағйир ва бутун нигоҳ доштанд. Дар якҷоягӣ бо Пентевх, онҳо мақоми қудсии овозаҳои пешгоямонро, ки аз давр ба давр роҳи навро барои давраи Инҷил омода мекарданд, эҳтиром мекарданд. Онҳо ба ибодати Баал забҳ шуда набуданд. Фазои маъбад аз ҳунарҳои ҷодугар ва некромант бедағал буд. Бештар аз ин, "Наҷот" (воқеан, дар асл, "Наҷот" ё, ба гуфтаи баъзеҳо, "Наҷотдиҳанда", Масеҳи ваъдашуда, "аз яҳудиён аст". Аз онҳо, дар робита бо ҷисм, Масиҳ мебояд меояд. Аз қабилаи Юҳудой, на аз Эфраим, Ӯ бояд сар мезанад.

Чушмаи кушода барои гуноҳ ва нопокии аввал "барои хонадони Довуд ва барои сокинони Ерусалим" буд. Худованд Ерусалимро ҳамчун ҷое, ки номи Худро дар он ҷо гузоштааст, интихоб кард. Обҳои зиндаи Эзекиил, рамзи файзи Инҷил ва баракат, аз Маъбади Сион ба ҷоҳилии замин, ки ҷойҳои харобкардаи заминро тоза ва ҳосилхез месозад, берун мебаванд. Не, боз, бо аҳамият вуҷуд дорад шакли феъли дар ин ҷо истифодашуда. Ин нест "Наҷот" мешавад, балки "аст", аз яҳудиён, эҳтимолан ба гӯшгоҳи шунаванда нишон медиҳад, ки он Наҷотдиҳанда ё "Наҷот" аллакай пайдо шудааст, ва ҳамин тавр ташкил додани якии дигари тамғаи ва бемаънӣ боварӣ, ки пайдо мешавад, вақте ки Ӯ Худро бе шарт, баъд аз он Масеҳи ваъдашуда эълон мекунад.

Аммо, ки дар бораи даъвоҳои Уршул ва Сион ҳамин тавр бидуни шакк ҳимоя кард, дар айни замон ӯ ду ҳақиқати ҷаҳонӣ, ки дар бораи объект ва шакли ибодат бо ҳам алоқадор аст, эълон мекунад. Мо метавонем тартиби дар ин ҳикоя истодаро низ иваз кунем. Дар бораи ОБЪЕКТ-и ибодат, ӯ ба ин зани нодон откровениеи Худоро дар ду ҷанби алоҳида медиҳад —

(1.) "Худо РӮҲ аст," ё "Худо рӯҳ аст." Ӯ метавонад дар ҳолати ӯ ду сабаб дошта бошад, ки дар бораи табиати ғайри моддии Яҳвӣ ҳамин тавр сухан мегӯяд. Шаклҳои моддӣ, чунон ки мо қаблан зикр кардем, дар ибодати омехтаи Гәризим, ки бо сабки ибодати мушрикони колонияӣ муттаҳид шуд, тасдиқ карда шуда буданд — шаклҳое, ки ҳатман маҳдуд буданд, ва ки гумон мекарданд, ки танҳо дар маҳалли зиёрати худ ё маъбад таъсир доранд. Илова бар ин, имони пок бо ин моддаи омехта, бо ибодати рӯҳии қалбакӣ ҳамроҳ шуд. Парастиши Баал рӯҳи раисро дар саҳнаҳо ва унсурҳои табиат — ҷангалҳо ва кӯҳҳо, оташ, ҳаво ва об дошт. Исо ҳақиқати ҷалолро ошкор мекунад, ки ин дуюмӣ ҷаҳонӣ буд.

Худо ҷонвар аст. На Худои маҳаллӣ, ки ба он кӯҳи ҳамсоя маҳдуд аст; балки Худои Бузург ва Умумиҷаҳонӣ — на ба ягон макони дӯстдошта ё қисмати замин ҳукмронӣ мекунад, балки мувофиқи тавсифи зебои яке аз он забурҳо, ки самриҳо рад карда буданд: "Агар ба осмон бироям, Ту оно там ҳастӣ. Агар бистарамро дар ҷаҳаннам гузорам, фақат Ту оно там ҳастӣ. Агар бигирам болҳои субҳ ва дар қафои баҳр маскан кунам, ҳатто оно ҷо низ дасти Ту маро ҳидоят мекунад ва дасти рости Ту маро нигоҳ мекунад". Дар муқобили парастиши рӯҳонӣ — таълими ғалати ҷодугарон ва афсонаҳои онҳо — ин ҷо воқеияти нонамоёни бузарг буд. Ин рӯҳҳо, ки баъзе аз онҳо гумон мекарданд, ки дар ҷангалҳо ва чаманҳо ва ҷӯйборҳои Ҷеризим саргардон ҳастанд, ё ба шакли девон дар ҷонҳои инсонӣ сукунат мекунанд — фантомҳои майнаи худи онҳо, шаклҳои ҳақиқиятҳои боварии абақӣ буд. Лекин дар ин ҷо, дар миёни яҳудиён, Рӯҳи ҳақиқӣ (Пандуши Ҳароми) буд, ки ба маъбадҳое, ки бо дастҳо сохта шудаанд, ниёз надошт.

Ва бори дигар, парастиши самриҳо, хоҳ ба рамзи моддӣ, хоҳ ба рӯҳи маҳаллӣ, ба шакли беҷон табдил ёфта буд. Дин ба ритуализми беарзиш ва пасткунанда табдил ёфта буд — давре аз амалҳои беруна, ки дар он парастиши ҳақиқӣ, парастиши дил ва итоати ҳаёт ҷой надошт. Начунин буд дар парастиши ин Яҳвови рӯҳонӣ. "Онҳое, ки Ӯнро парастиш мекунанд, бояд Ӯнро бо рӯҳ ва ҳақиқат парастиш кунанд". Ҳамин тавр, эъломи Сабос шуд як муқобили зарурӣ ба назари ғалат дар ҳақиқати бузурги ибодат — сифати Мавҷуди Олии парастиш.

Ин зан шояд аз кӯдакӣ бо баъзе аз ин ақидаҳои ғарибу изофӣ дар ҷаҳони рӯҳонӣ ошноӣ дошта бошад. Ӯ аз пешгоҳҳои дурӯғин окружён буд ва муъҷизаҳои дурӯғини онҳоро ба эътибор мегирифт. Масеҳ ӯро ба ибодати рӯҳии ҳақиқӣ ҳидоят мекунад. "Шумо ибодат мекунед, ки медонед чӣ."—Шумо замини рӯҳонӣ ва замини орзуҳоро, ки ҳеҷ воқеъият надоранд, эҷод кардаед. Вале ман ҳоло ба шумо ҳақиқати бузургеро, ки шумо бо демонологияи худ пӯшидаед ва бо амалии худ беҳуда кардаед, ошкор мекунам: "Худо рӯҳ аст, ва онҳое, ки Ӯро ибодат мекунанд, бояд Ӯро дар рӯҳ ва дар ҳақиқат ибодат кунанд".

(2.) Ӯ маълумоти дуюм ва ҳанӯз бештар аз ҷиҳати ҷалол — ҳанӯз бештар нав ва ҳайратовар — дар бораи табиат ва номи Худои Таъоло медиҳад. Худо ҳамчун ПАДАР. "Падар". Ин номи нав — апокалипсиси нав аз Худованди мутаъалӣ дар миллати ӯ буд. Ӯ танҳо дар бораи "падарҳои" сектаи худ ва Падар Яъқуб сухан гуфта буд. Дар муқоиса бо ин, Исо метавонад дар бораи Падари ҳақиқӣ — Падари абадӣ — Падари калисои умумиҷаҳонӣ ва қавми Ӯ сухан гӯяд. Ин номи буд, ки дар ҳақиқат номаълум дар китоби пешгоҳҳои яҳудӣ нест, вале ин номи махсусан ба давраи Инҷили нав ва субҳидам марбута буд. "Сатҳи (яъне, соати Инҷил), меояд, ва ҳоло аст, вақте ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ Падарро ибодат мекунанд".

Зани Сихор ба дигар робитаҳои муқаддаси заминӣ хиёнат кард. Оё дар ҷони ӯ ҳеҷ риштаи муғаннии ҳалои карнай навақта дар шеърӣ ларзиш, ба ифодаи нав ва ошно, бо зикри ин номи нав? Таназзул ёфтааст, вай ҳанӯз ҳам, дар ёди кӯдакии бокира, наметавонист соати вақтеро, ки Ӯро дӯст медошт, ба ёд оварад? Дар миёни харобии ҳамаи дигар робитаҳои инсонӣ, оё вай наметавонист фикр кунад ва ба гирифтори нав ва меҳрубонитарини ҳама чиз пайваст шавад?

Худо барои ӯ чунин буд — Худо Падари ӯ буд — он Рӯҳи умумиҷаҳонӣ Падари умумиҷаҳонӣ барои ҳамаи онҳое буд, ки дар рӯҳ ва ҳақиқат ба Ӯ ибодат мекарданд. Ин фикр Ӯро ба ӯ наздиктар меовард, чунон ки ҳеҷ гоҳ қабл аз ин нест. Он Ӯро бо ҷалби нав мепошонид. Он дар як лаҳза бисёре аз дурӯғҳои ақидаи Баалро бекор мекард; ва махсусан, тамоюли он, ки Яҳуваи Исроилро бо даҳшат ва тарс нигоҳ кунанд — Мавҷуде, ки ғазаби Ӯро бояд қонеъ кард, аммо на бо муҳаббат ё зебоӣ, ки дар Ӯ эҳтиром ва эътимод метавонанд ҷойгир шаванд.

Дар бораи ин Падари Қудратманд, Исо мегӯяд: "Падар чунин поклонкоронро ҷустуҷӯ мекунад, ки Ӯро ибодат кунанд". Оё ин суханон метавонанд ба ӯ номи нав вайро бештар дӯст дошта бошанд? Истилоҳи "ҷустуҷӯ мекунад" маънои "хоҳан" ё "талаш" надорад, балки маънои рафтан, ҷустуҷӯ кардан ва ёфтанро дорад. Ин аст Чӯпони "кӯҷӯи рамаи худро, ки дар рӯзи абрӣ ва торик пуршид шудаанд". "Инахо, Ман, ҳатто Ман, рамаи худро ҷустуҷӯ мекунам ва онҳоро пайдо мекунам". Оё вай яке аз он рамаи пароканда набуд, ки бесарусомонтарини ҳамаи онҳо буд? Чӯпон ӯро ҷустуҷӯ мекард — ё беҳтар, он шакли қадимии Аҳди Қадим ва муқоисаи он бо рамзи Инҷили муҳаббат, "Падар" фарзанди беитоати худро ҷустуҷӯ мекунад — ҳа, ва Падар дар толори қасри худ барои бозгаштани саргардона интизор нест, балки Ӯ барои иҷрои вазифаи муҳаббати падаронаш берун меравад. Қадами нав ва ҷалоли дар нардибон, ки вай аз чоҳи даҳшатнок ва лойолуди баланд бардошта шуд!

'Эй, Падари ман!'; 'Устодаам.' Он номи заминӣ, чунон ки мо танҳо гуфтем, шояд барои вай хотираи гумшуда бошад. Яке аз қабрҳои сангини дар пояи Геризим шояд ҳоло ҳама чизе буд, ки онро ёдрас мекард; ва шояд вай миннатдори он буд, ки он шахсе, ки ин муносибат را иддао дошт, зинда набуд, то ки онро дар ҳаёти беаҳдонаи вай нодида бигирад. Лекин пайванди заминӣ ва муқаддас метавонад дар шакли нав ва абадӣ эҳё шавад. Худои Геризим, Худои Исроил, Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб — Ӯ Падари ман аст. Ман метавонам ба Ӯ нидо кунам: «Эй Падари ман, Худои ман ва Қадиси наҷоти ман!»

Агар вай ҳанӯз натавонист ҳақиқати муборакро дарк кунад, вай ба зудӣ ба он расид. Шояд пас аз муддати зиёд аз ин сӯҳбат, вай метавонад солҳои оянда дар мактубе аз касе, ки мисли вай ёдгорӣ аз марҳамати раддия ва муҳаббати падарии Худо буд, 2 Corinthians 6:18 бихонад.

Аммо, он на танҳо ваҳйи объектҳои олӣи парастиш аст, ки Фариштаи Муқаддас ба зани Сихор зоҳир мекунад. Ӯ инчунин ваҳйи дигаре дорад, ки аҳамияти бузург дорад, яъне дар бораи ҶОЙИ ПАРВАРДИГОР ва тариқи парастиш. "Исо ба ӯ гуфт: Зани мукаррам, ба ман бовар кун, соати меояд, ки шумо на дар ин кўҳ, на дар Ерусалим Падарро параст нахоҳед кард," (ё ба ҷои он: "на танҳо дар ин кўҳ ва на дар Ерусалим Падарро параст нахоҳед кард.") Ҳамаи парастишҳои маҳаллиро бояд қатъ кард; ҳамаи чизҳои кӯҳна бояд аз байн раванд ва ҳамаи чизҳо нав шаванд. То ҳол, дар зери яҳудии муваққатӣ, Худо қавме аз худро интихоб кард. Ерусалим макони аудиторияи заминӣ буд, анбори имони ҳақиқӣ; абри мустаҳкам, рамзи илоҳият, дар муқаддасгоҳи муқаддас дар маъбади Сион қарор дошт. Аммо соати Хубаргелӣ ҳозир шуд, моҳият омад ва сояҳо аз байн мераванд. Ба зудӣ пардаи рамзии он Маъбад канда мешавад, ки на танҳо лағви парастиши расмӣ, балки нобуд кардани ҳамаи маконҳои динии истисноӣ, "маконҳои муқаддас" - ифтитоҳи давраи баракати умумиҷаҳонӣ - бародарӣ аз миллатҳо дар зери Рӯҳи ягонаи умумӣ - калисо аз ҳар як кишвар ҷамъ омада, дар зери як Падар.

Чапани Бузург ба пеш меравад, на чунончи дар замонҳои пеш, дар кӯҳҳои Яҳудо ё Исроил, балки дар миёни биёбонҳои бесамарзамини замин, аз шарқи дур то ғарби дур, ҳар ҷое ки гумшудаҳо ва саргардонаҳо пайдо мешаванд. Ва ягон ҷое дар тамоми ноҳияи васеътар аз дигарон муқаддас нахоҳад буд. Геризим — он «кӯҳи баракат», ки бофахр аст, ҳоло номи худро ба тамоми замин медиҳад. «Дар ҳама ҷойҳое, ки ман номи Худро дар он ҷо сабт кунам, Ман ба сӯи шумо меоям ва шуморо баракат медиҳам». Глобуси мудаввар, бо гунбази кабуди осмон барои бӯнёди он, аз ин вақт инҷониб маъбади бузурги Ноаён ва ғайбӣро ташкил медиҳад. Исроили ҳақиқӣ ва қабулшуда — «парастишгарони Падар», дар ҳар гӯшаи ҷаҳони маскун пайдо хоҳанд шуд — дар он иқлимҳои мунаввар аз офтоб, ки куфр дар он ҷо муддати дароз бо ҳукмронӣ бебаҳс ҳукмрон буд — дар он ҷое ки масҷид ва пагода муддати дароз ба таҳқир нигаристанд ба муқаддасоти масеҳӣ — дар ҷазираҳои дур дар уқёнус — дар байни чарогоҳҳо ва чарогоҳҳои дар ғарби дур, дар қумҳои биёбони тропикӣ — ё дар байни яхбандҳои зимистони абадӣ — ҳа, ва на бештар дар зери калисои бошукӯҳ ё даҳлизони зебои он, аз дар хонаи оддии шаҳар, ё деҳаи хоксор, ё ғори пинҳонӣ дар кӯҳ, ё ҷангали бесамарзамин аз муҳоҷир, ё кишти ё палуби моҳигир ва баҳрӣ, ё дар ҳуҷраи танҳоии фақир, бемор, дар болои бистар, дар марги —

«Ҳар ҷое ки онҳо Туро ҷустуҷӯ мекунанд, Ту пайдо ҳаст, Ва ҳар ҷое муқаддас аст».

Зани саммарӣ бо ғурури фирқа ва қабила ба макон ишора кард, гӯё ки он ҳама чиз аст. Лекин Исо дар ҷавоби кӯтоҳи худ хақиқати бузургро эълон мекунад, ки макон ҳеҷ чиз нест. Қурбонии моддӣ аҳамияти наداشت, лекин тухфаи қабулшуда ва шукргузор ба ин Рӯҳи Бузург ва Падар бӯи дили шикаста ва ҳаёти муқаддас буд. Ҳамаи рамзҳои берунӣ, Ғаризим ва Сион, ва даъвоҳои ихтилофӣ, бояд дар муқаддасоти маъбади аҷлаф, маъбади ботинии — «Шумо маъбади Рӯҳи Муқаддас ҳастед». «Маъбади Худованд муқаддас аст, ки шумо ҳастед».[/p>

Дар байни дигар дарсҳои ҷиддӣ ва фаврӣ, ки ин суханони аҷиб ба мо таълим медиҳанд, албатта яке аз онҳо, вазифаи нест кардани изҳори ваҳшӣ аз истисноии динӣ, балки ҳалакӣ аз гузоштани шаклҳои беруна дар як сатҳ ё платформа бо принсипҳои абадии имон ва итоат кардан аст. Кӣ ва кай инофро, ки тасвири бузургии Маъбади Ҳақиқатро пинҳон мекунад ва монеъ мешавад, бунёд мекунад? Кӣ ва кай офтоб ба миён меояд, то ки ин оташҳои аз ҷониби худ кишваршударо хомӯш кунад? Кӣ ва кай модда ба рӯҳ; инсонӣ ва иҷозатӣ ба илоҳӣ ва абадӣ ҷой медиҳад? Кӣ ва кай шахсони ва калисоҳо, ҳамчун фарзандони як оилаи харидашуда, бо имон ва муҳаббати кӯдакона ба парастиш 'Падар' меоянд?[/p]

Чӣ гуна ҷаҳони дигар ин вуд, агар ин ду каломи абадӣ — «моддаҳои» абадӣ — ҳукмронии ҷалоли худро эълон кунанд, ва иҷоза дода шавад, ки вазифаи бидуни ҳадди худро иҷро кунанд! «Худо Рӯҳ аст» — ин аввалин ва асосии таълими мобаста дар ҳамаи бутпарастӣ ва шаклҳои моддӣ ва парастиши ҳиссиёт — талабкунандаи «рӯҳ ва ҳақиқат», покӣ ва ҷиддият, ифтихори дил ва тасдиқи ҳаёт. «Худо Падар аст» — ин паёми қиматбаҳо ва тасаллии Худо ба писари бекарон, ба оне, ки аз ҳуқуқи худ маҳрум шудааст, ба гумроҳшуда аст.[/p]

Оё мо аз қадари бузургии ин номҳои дучанд огоҳем - оё мо ба як хел гиромият ва тасаллии он мулоҳиза мекунем? Худо РӮҲ аст! Чӣ ҳаяҷоновар, чӣ боэҳтиром будани ёдоварии доимии ин ҳақиқати оддитарин, вале бузургтарин аз ҳақиқатҳои аввала; ки он мавҷуди бузург, ки ғайбӣ, нонамоён, нома'лум, номатлуб аст - дар ҳама ҷо ҳозир аст, дар зер, гирду атроф, дар бораи ман - шоҳиди ҳамаи амалҳои ман, бо чашми дидани бехато дар ҷустуҷӯи кори пинҳони қалби ман! "Ман аз рӯҳи Ту ба куҷо рафта метавонам, ё аз ҳузури Ту ба куҷо гурехта метавонам?"

Худо падар аст! Ҳисси эҳтиром дар рӯбарӯи Рӯҳи Олии Худо ба муҳаббат табдил меёбад. Абр ва торикӣ ба ореоли мулоимӣ табдил меёбад. Он ҳама-дидаи Ягона прототипи муносибати азизтарини инсонӣ аст - падари заминӣ симои сояи падари осмонӣ аст. "Падар" - аммо ин Падар дар Масиҳ Писар аст; "Падари ман", ва аз ин рӯ "Падари шумо". На Падари инсонияти умумӣ, ки ин таҳрифоти муосири Падари ҳақиқии Худост - балки Падари инсонияти фидяшуда, ки бародарӣ муаррифии пирӯз дар тахт дорад, ва ки дар як ҷумлаи ҷалолбахш шароит ва салоҳияти писарӣ медиҳад: "Ҳар касе ки Ӯро қабул кард, ба онҳо ҳуқуқ (ҳақ) дод, ки писарони Худо гарданд, ҳатто ба онҳо ки ба номи Ӯ имон меоваранд". "Агар Ту аз ҳадяи Худо огоҳ бошӣ, ва Кист, ки ба Ту мегӯяд: Маро об диҳ, Ту аз Ӯ хоҳиш мекардӣ, ва Ӯ ба Ту об зинда медиҳад".

Агар ваҳйи Худои масеҳиён, Худои Инҷил аз ин ҳам зиёдтар нарафта бошад? Ҳа; аммо боз як ному унвони дигари Қодири Мутлақ, ки аз ин робитаи падаронагӣ ҷорист, барои яке аз ин ҳаворийҳо (ки аллакай ба шаҳр барои харидани хӯрок рафта буд,) захира шуда буд, то баъдтар ба имондорон ва калисо ошкор кунад. Ин зани Самарӣ, ки ҳоло дар торикӣ кӯр мезанад, шояд як рӯз дар паёмҳои ӯ, ҳарфҳои нuri зинда хонда бошад. Бо он, эволютсияи хислати Илоҳӣ қатъ мешавад. Осмон дигар намедонад — дигар дода наметавонад. Архангел баландтар боло рафта наметавонад. Ин баландтарин ифодаи падарӣ аст; ва Исо онро ба лабҳо мегузорад, ки мо метавонем бо эхтиром бигӯем, ки барои худ эълон кардан: "Худо муҳаббат аст".

Ин қуллаи равшанбини имон — ин қадами сеюм ва охири дар нардбони тиллоӣ, шояд мо низ тавониста бошем, ки ба он бирасан. Баланд шуда, дар ин зинаи мунаввар, шояд мо низ сегонаи исмро фаҳмида бошем — он тринитси хислатҳои илоҳӣ, бо ҳамаи ангезаҳои баландкунанда ва тасаллиҳои абадӣ. Мавзуи сегонаи тафаккур дар калисои заминӣ, он мавзуи сегонаи тафаккури ситоиш ва ҳамду санои ҷовидонӣ дар калисои ҷалолёфтаро ташкил хоҳад кард —

Худо Рӯҳ аст,

Худо Падар аст,

Худо муҳаббат аст!