Боби оид ба Қадар ва Лутфи Илоҳӣ

Боби дар таъмин ва лутфи Худо. Миссионари дар хона. Аз ҷониби Ҷон МаКдуфф

Зани обро дар чоҳи об гузошт ва ба деҳа баргашт ва ба ҳама гуфт: «Биёед ва мардиро, ки ба ман ҳама чизеро, ки ман кардам, гуфт, бинед! Оё ин Масеҳ аст?» Пас мардум аз деҳа ба сӯи Ӯ ҳамаҷо баромаданд, то Ӯро бинанд. Ён 4:28-30

Дар боби пеш, мо дидем, ки шогирдон дар ин миён ба ҷаноби Худованд дар чоҳ пайвастагӣ карданд, дар ҳоле ки Ӯ бо зани Самарӣ суҳбат мекард. То он вақт, вай аз суҳбати Худованди муқаддас баҳра бурда буд; аммо чашмони дигарон ба Ӯ нигаронида буданд, ва суҳбат ногаҳонӣ қатъ шуд. Ҳамин тавр бо ҳама мавсими муоширати мо бо Наҷотдиҳандаи заминӣ аст. Онҳо ҳатман кӯтоҳанд.

Ӯ ба мардуми худ, ҳамчуноне, ки Ӯ ба он духтари Исроил буд, «ғарибу мусаллаҳ дар замин, ва марди мусофир, ки барои шаб ба он ҷо меояд», аст. Хушбахти он вақт хоҳад буд, вақте ки ҳеҷ унсури халалдоркунанда наметавонад шодии ҳамроҳиро, ки давом дорад, халалдор кунад, на соати нисфирӯзӣ аз бориш ва хастагӣ, балки АБАДИЯТ!

Сили ҳамаи онҳо, ки дар ин ҷо буданд, бо ибтидои ногаҳонӣ аз ҷониби зан шикаст. Дар шавқи эҳсосоти навзодааш, вай аз мақсаде, ки Ӯро ба чоҳи Патриарх оварда буд, фаромӯш кард; ва обанбори худро паси сар гузошт, ба сӯи шаҳри худ шошид, то ба ҳамшарҳаконаш хабар диҳад, ки Ӯ Масеҳро ёфтааст. Ӯ чӣ тағйир ёфтааст! Ӯ аз дарвозаҳои Шехем як соат пеш аз ин, ба сифати гуноҳкор рафта буд; ҳоло Ӯ бо шодӣ бармегард, ва дилаш аз ташнагии рӯҳонӣ, ки дар қадимтарин чоҳ қонеъ шуд, шод аст.

Дар ин чизе ҳаст, ки ба табиати инсонӣ васеъ ва ба рӯҳи васеи Худо, ки дар хилват аст, рост меояд; вай бо шодӣ ба дигарон мешитоб, то онҳо низ аз шодӣ ва осоиши ӯ баҳра баранд. Импулс ба табиат наздик аст, ки ба дигарон ҳар чизеро, ки ба худашон шодӣ бахшад, бирасонад. Писар, ки дар ҷаҳон муваффақият пайдо кардааст, шод аст, ки хабарро ба армандони хона бирасонад.

Чӯпони афсонавӣ дар пайдо кардани гӯсфанди гумшуда, дӯстонаш ва ҳамсоягонашро ҷамъ оварда, мегӯяд: «Шодӣ кунед бо ман, зеро ман гӯсфанди гумшудаи худро ёфтам». Падари писари саркаш ба истиқболи ӯ, меҳмонхонаҳояшро мекушояд, то дигарон низ дар шодии ӯ ширкат кунанд.

Метавон ба лаҳзае ишора кард, ки шодии амиқтар, ғарибу бештар ва шодии бештар дорад; вақте ки Марьям Магдалена на танҳо ба мавзори холии Исо, балки аз лаҳни Ӯ суханони ҳайратовар ва шодӣ шунид; бо қадамҳои тӯфонӣ, вай наметавонист ин эътимодро аз худ нигоҳ дорад, вай шошид, то ба шогирдонаш хабар диҳад: «Вай зуд аз мавзоро баромад, бо тарс ва шодии бузург; ва ба шогирдон хабар оварданӣ шуд».

Ҳамин тавр бо зани Самарӣ буд. Ӯ низ Парвардигори зиндаро дида буд – Масеҳи ваъдашударо ба падаронаш. Шодии Ӯ ва ҳайрат наметавонист пинҳон монад. Ӯ бо бародарони Юсуф буд: ҳамин ки патриарх худро ба онҳо шинос кард ва гуфт: «Ман Юсуфам», онҳо шошиданд, то ба падари пирашон хабар диҳанд: «Юсуф зинда аст!»

Рӯҳи ҳақиқии Худо ба ин монанд аст; вай наметавонад дар худаш пинҳон монад. Он чизе, ки дар хонаи Ӯ ҳаст, бояд ба дигарон низ таъсир кунад. Агар масеҳият ҳақиқӣ ва зинда бошад, бояд васеъ бошад. Кори Рӯҳи Худо дар дил нест, ки фикр, балки ҳаёт аст.

Ҳамин тавр бо зани Самарӣ буд. Ӯ Масеҳро дида буд, ва шодии Ӯ ва ҳайрат бештар аз он буд, ки пинҳон монад. Ӯ бо шодӣ ба дигарон мешитоб, то онҳо низ аз шодӣ ва осоиши ӯ баҳра баранд.

Исо гуфт: «Шумо рӯшноии ҷаҳон ҳастед». Аслӣ наметавонад гармии худро дар худаш нигоҳ дорад, ва моҳ низ нури қарзашро пинҳон карда наметавонад; агар инҳо сукут кунанд, сангҳо фавран кричат кунанд.

Ҳатто агар таъсири Ӯ дар баъзеҳо фаъол набошад, боз ҳам якравонаи дигаре ҳаст, ки ба Худо писанд аст ва барои некӣ қудрат дорад. Масеҳи, ки ба бемориҳои тӯлонӣ дар бистари беморӣ қарор дорад, наметавонад фаъолияти зоҳирии ҳаёти рӯҳонӣ дошта бошад; аммо дар симои муқаддас ва масеҳӣ хислати ӯ метавонад ба дигарон таъсир кунад.

Ҳамин тавр бо зани Самарӣ буд. Миссияи ӯ бениҳоят муваффақ шуд. Зеро навишта шудааст: «Пас мардум аз деҳа ба сӯи Ӯ ҳамаҷо баромаданд, то Ӯро бинанд».

Ҳоло дар ин байт чизе ҳаст, ки диққати моро ба худ ҷалб кардааст. Вай дар миёни онҳое, ки аз хислати ӯ огоҳ буданд, даъвои ҳайратоваре кард. Аммо онҳо ба гувоҳиаш боварӣ карданд; онҳо, ба назар мерасад, бо шодӣ даъвои ӯро қабул карданд ва ба сӯи чоҳ ҳамаҷо баромаданд.

Бо баъзе аз онҳо, шояд, ҳаваси диданӣ бошад; аммо аз баъд аз он, мо метавонем бигӯем, ки ин сабаб бартари надошт. Онҳо ба даъвои ӯ боварӣ карданд ва ба сӯи чоҳ баромаданд.

Оё чӣ бояд он чизе бошад, ки гувоҳиашро қави кард, ки ин қадар боварӣ кард? Мо метавонем ба як ё ду нукта ишора кунем, ки боварӣ ва эътимоди онҳоро ба даст овард.

1. Ҳақиқат ва рӯҳонӣ вайро шунидаанд: «Биёед», гуфт: «мардиро, бинед, ки ҳама чизеро, ки ман кардам, ба ман гуфт! Оё ин Масеҳ аст?»

2. Дигар чизе, ки боварӣ ва эътимоди онҳоро ба даст овард, шавқи ӯ буд: «Биёед!» гуфт: «бинед». Гувоҳи ӯ метавонад дар аввал бо муқовимат ва хафагӣ қобили қабул бошад.

Аммо шояд эҳсосот ва ҷонсупории ӯ, ҳамроҳ бо ростгӯии ӯ, онҳоро қонеъ кард, ки дар ҳолати ӯ фиреб ва гумроҳӣ нест.