Духтарҳо, Надарат, Тарс ва Раҳмат

Дуҳтарон, Надарад, Тарс & Раҳмат

Лука 8:40-56

Муаллиф: Доктор Ҷонатан Пеннингтон

Каломи Муқаддаси мо имрӯз аз Лука 8:40-56 гирифта шудааст. Агар шумо метавонед, лутфан барои хондани Каломи Худо истода гиред.

Вақте Исо баргашт, ҷамъият ӯро истиқбол карданд, зеро ҳамаи онҳо интизори ӯ буданд. Он гоҳ марде бо номи Ҷайрус, сарвари синагог, омад ва ба пойҳои Исо афтод, ки ӯро даъват кард, ки ба хонааш биёяд, зеро духтари ягонааш, духтаре дар ҳади 12-солагӣ, мурда буд.

Ҳангоми рафтани Исо, ҷамҳурӣ ӯро қариб пахш карданд. Ва дар он ҷо зане буд, ки ба хунравӣ дувоздаҳ сол гирифта буд, вале ҳеҷ кас ӯро шифо надод. Ӯ аз қафо ӯро фаҳмид ва ба кунҷи либоси ӯ даст расонд, ва дарҳол хунравиаш қатъ шуд.

«Кӣ маро даст расонд?» Исо пурсид.

Вақте ҳама инкор карданд, Петрус гуфт: «Устод, мардум ӯро пахш мекунанд ва ба ӯ наздик мешаванд».

Вале Исо гуфт: «Касе маро даст расонд; ман медонам, ки қудрат аз ман берун шуд».

Он зан дидани он ки ӯро пинҳон кардан мумкин нест, омад ва бо тарс ба пойҳои Исо афтод. Дар ҳузури ҳамаи мардум, ӯ гуфт, ки чаро ӯро даст расонд ва чӣ тавр ӯ фавран шифо ёфт.

Он гоҳ Исо ба ӯ гуфт: «Дуҳтар, имонаш шуморо шифо дод. Ба осоиш биравед».

Ҳангоми Исо ҳанӯз гап мезанд, касе аз хонаи Ҷайрус, сарвари синагог, омад. «Духтари шумо мурда аст», гуфт ӯ. «Дигар муаллимро ташвиш надиҳед».

Исо инро шунида, ба Ҷайрус гуфт: «Натарс; танҳо имон оваред, ва ӯ шифо хоҳад ёфт».

Вақте ӯ ба хонаи Ҷайрус расид, ӯ иҷозат надод, ки касе бо ӯ дарояд, ба истиснои Петрус, Ёҳанно, Яъқуб ва падар ва модари кӯдак. Дар ин миён, ҳамаи мардум барои ӯ гиряю навҳа мекарданд.

«Гиря карданро бас кунед», Исо гуфт. «Ӯ мурда нест, балки хоб аст».

Онҳо масхара карданд, зеро ки он мурда буд. Вале Ӯ дастгир карда, гуфт: «Кўдак, бархо!» Рўҳи вай баргашт, ва дарҳол он бархост. Он гоҳ Исо ба онҳо амр кард, ки ба вай чизе барои хӯрдан деҳанд.

Падару модари вай ҳайрон шуданд, вале Ӯ ба онҳо амр кард, ки ба касе нагӯянд, ки чӣ рӯй дод.

Ин Каломи Худованд аст.

Хуб—вау. Ин ҳикояи пурқувват аст. Ҳикояи машҳур. Дар ҳақиқат, ду ҳикоя бо ҳам омехта шудаанд. Ва қисман сабаби машҳури он аст, ки Матто, Марқӯс ва Лука ҳамаи онро бо ҳамон тартиб сабт кардаанд: як ҳикоя шурӯъ мешавад, дуюм онро қатъ мекунад, ва сипас якум анҷом меёбад. Ин аст, ки олимон онро интеркаляция меноманд, вале азбаски он юнонӣ аст, ман онро гиро меномам—як қабат, сипас пуркунанда, сипас қабати охир.

Ва Лука ин ҳикояи "гиро" -ро дар охири як қатор дигаргуниҳо, ки қудрати Исо дар корҳои некӯро нишон медиҳанд, ҷой додааст. Дар боби 7, Ӯ ғуломи сарбози садриро аз дур шифо дод. Ӯ писари бевазаниро эҳё кард. Ӯ гуноҳҳоро мебахшад. Ӯ тӯфонро ором кард. Ҳамон пеш аз ин, Ӯ қудрат бар олами рӯҳонӣ нишон дод, ки легиони девҳоро берун кард. Ва ҳоло, барои анҷом додани ин қатор портретҳои қудрати Исо, мо ин ҳикояи дугонаро мегирем.

Вале ин ҷо бештар аз ду ҳикояи бо ҳам омехташуда рӯй медиҳад. Ин ҳикояҳо қасдан ба ҳам монанд ҳастанд. Шумо метавонед онро афсонаи ду духтар ном кунед. Духтари Яирус дар ҳикояи аввал, ва сипас ин зан—ки Исо вайро "Духтар" дар лаҳзаи муҳимтарин меноманд.

Ҳарду духтар низ, мувофиқи қонунҳои яҳудӣ, аз рӯи ритуали нопак чист—якум аз сабаби хунравии музмин, дигаре аз сабаби марг. Мо ба ин ҷо бармегардем.

Ва ондаро баъд аз ҳама тааҷҷиб мебинем, ки чӣ тавр дувоздаҳ соле бо ҳам пайваст шудааст. Як духтари дувоздаҳсола. Зани, ки дувоздаҳ сол бемор буд. Соли таваллуди ин духтар ҳамон соли оғози ранҷу азобҳои ин зан буд. Ришҳои ғайбӣ онҳоро ба ҳам мепайвандад, ва ҳоло — гарчанде ки эҳтимол аст, ки онҳо ҳеҷ гоҳ ҳамдигарро надидаанд — онҳо дар ин рӯз, дар ин лаҳза, вақте ки ҳардуи онҳо ба Исо мулоқат мекунанд ва комилан дигаргун мешаванд, бурида мешаванд.

Одатан, духтар дар дувоздаҳ солагӣ ба зан табдил мешавад. Пас, мо дар ин ҷо ду духтар, ду зан дорем, ки ҳикояҳои онҳо бо ҳам алоқаманд аст. Ва бо дидани онҳо якҷоя, ман фикр мекунам, ки Худо ба мо чизе аҷиб гуфтан мехоҳад.

Тартиби ҳикояҳои онҳо якхела аст: ноумедӣ, тарс ва наҷот. Ҳамин аст ҳаракати мо, ки мо пайгирӣ хоҳем кард.

Агар шумо Библия дошта бошед — ё онро кушода метавонед — ба Лука 8, аз ояти 40-и он рафта, диққат диҳед ва он чизеро, ки рӯй медиҳад, тамошо кунед, то ки мо бишнавед, ки Худо ба мо чӣ гуфтан мехоҳад.

Қадами аввал ноумедӣ аст.

Исо аз он сафари ғарибе, ки бо шогирдонаш он ҷо ӯ дидани девро шифо дод, баргашт. Акнун ӯ дар маҳалли зиёдаравӣ аст, ва ҳама ӯро меҷӯянд. Онҳо китобатҳои ӯро шунидаанд. Онҳо ӯро шифо доданд. Онҳо медонанд, ки ҳузури Худо бар ӯ қарор дорад. Пас, издиҳом ба ӯ фишор меоранд.

Лекин дар миёни он издиҳоми фишоркунанда, роҳе кушода мешавад. Марди VIP меояд: Ҷоир, сарвари синагог. Марди муҳтарам, шоиста. Ва ӯ чӣ тавр ба Исо муроҷиат мекунад?

Ӯ ба пойҳои Исо меафтад ва бо ӯ илтиҷо мекунад.

Лука ин тасвирро бори дигар ва бори дигар истифода мекунад — ба пойҳои Исо афтадан — ҳамчун ифодаи ҷисмонии ноумедӣ. Ин ногаҳонӣ аст. Ин чӣ вақт аст, ки поёни он хориҷ мешавад.

Ман ҳеҷ гоҳ инро худам таҷриба накарда будам, то дафтари яку нимсолаи охир — як бор дар мавсими изтироб ва беадолатӣ, вақте ки ман воқеан ба замин ғарқ шудам. Ва сипас, соли гузашта, пас аз ҷарроҳии варами мағзи сар дар ҳамсарам, тақрибан ҳаждаҳ соат баъдтар, вақте ки ӯ дар дардҳои шадид қарор дошт ва мо фикр мекардем, ки охир омадааст — Ман натавонистам, ки на ба паҳлуи бистари ӯ афтадам. Баъзе аз шумо дар ин ҷо ҳастед. Баъзе аз шумо нестед. Лекин ин як ифодаи умумии инсонӣ аз ноуметоӣ аст.

Ва чаро Ҷайрус ноумед аст? Чунки духтари ягонааш — духтари дувоздаҳсолааш — мемирад. На танҳо бемор аст. На танҳо волидайнашро бо тарсҳои худ мисли кӯдакон ғамгин мекунад. У мемирад.

Ва ҳамин тавр ӯ ноумед аст.

Ва агар шумо ба он ду-се аяту аввал — аяту 41 ва 42 — назар кунед, чунин ғам, чунин дард, чунин тарс дар онҳо ҷойгир аст, ки онро бо осонӣ хондан мумкин аст, вале вазниншавии эҳсосоти ин мардро фаромӯш кардан осон аст. Исо, ки мо пайваста мебинем, ки бо дилбастагӣ пур аст, ҳа мегӯяд. У бо Ҷайрус меравад. Ва охири аяту 42 бори дигар ба мо хотиррасон мекунад, ки толпаҳо Уро пахш мекунанд. Ҳама мехоҳанд ба ӯ наздик бошанд.

Сипас аяту 43 фосиларо муаррифӣ мекунад:

Дар он ҷо зане буд, ки ба хунравӣ дувоздаҳ сол гирифтор буд, лекин касе натавонист, ки ӯро шифо диҳад.

Марқос илова мекунад, ки ӯ ҳамаи пула ситонидааст, ки ба духтурон додааст, ва ба ҷои он ки беҳтар шавад, ӯ танҳо бемортар шуд.

Пас бо Ҷайрус мо ноумедии ост бубинем — буҳрони ногаҳонӣ. Бо ин зан мо ноумедии музминро мебинем — дувоздаҳ сол аз ранҷу азоб. Ва мувофиқи Левиён 15, ҳар чӣ табиати тиббии ӯ буд, он ӯро дар категорияи маросими нопак ҷойгир кард. На гунаҳкор. На ҷавобгар. Лекин ҷудо шудааст. Бурида шудааст.

Ва азбаски ҳолати ӯ ҳеҷ гоҳ тамом нашуд, ҷудоӣ ҳеҷ гоҳ тамом нашуд. Ҳар чизе, ки ӯ ламс мекард, метавонист нопак шавад. Ҳар кӣ ӯро ламс мекард. У наметавонист дар маъбад ибодат кунад. У шояд натавонист ҳатто ба Ерусалим ворид шавад. У танҳо буд. Танҳо. Фуқар. Бичадо.

Кӯшиш кунед, ки онро тасаввур кунед: дувоздаҳ сол бе он ки касе ба ӯ даст расонад. Дувоздаҳ сол бе он ки касе ӯро ба хонаи худ даъват кунад. Дувоздаҳ сол бе ҷомеа.

Ва ҳоло — дар ин ҷо — ӯ имконияти худро мебинад. Тӯдаи мардум хеле зиёд аст. Ҳама ба ҳамдигар дастони худро мегузоранд. Касе чизеро ба таври равшан дида наметавонад. Шогирдон кӯшиш мекунанд, ки ин ҳолати изтиробро идора кунанд. Ва ӯ фикр мекунад: Агар ман танҳо ба қадри кофӣ наздик шавам... касе маро пайхас нахоҳад кард. Касе маро нахоҳад шинохта. Агар ман танҳо ба лӯлаи либоси ӯ даст расонам... ман боварӣ дорам, ки ман шифо хоҳам ёфт.

Бинобар ин ӯ аз миёни тӯдаи мардум лағв мешавад, эҳтимол бо шолии худ, ки ба поён кашида шудааст ва дасти худро дароз мекунад. Ӯ ба лӯлаи либоси ӯ даст расонад.

Ва фавран — ӯ медонад. Бадани ӯ ба ӯ хабар медиҳад. Мисли он ки як буғин ба ҷои худ бармегардад. Ё мисли он лаҳзае, ки бори гарони равонагӣ, ки шумо ҳатто пурра намефаҳмед, ногаҳон бардошта мешавад ва шумо мефаҳмед, ки чӣ қадар вазнин буд. Ӯ медонад, ки ӯ шифо ёфтааст.

Ман тасаввур мекунам, ки ӯ ҳатто наметавонист ба ин бовар кунад — шодии бо боварӣ, бо тарс ба умед омехта.

Ҳикоя метавонист дар он ҷо ба охир расад. Бисёр ҳикояҳо ҳамин тавр ба охир мерасанд. Мардум Исои Масиҳро дида, шифо меёбанд ва ба роҳи худ мераванд. Ва бо Ҷоир Исо метавонист духтари ӯро аз дур шифо бахшад, мисли он ки дар бобҳои 7-ум кард.

Лекин чизе пеш меояд. Қадами дигар ҳаст. На танҳо ноуметтӣ ва раҳоӣ — балки тарс.

Ба китоби 45-ум нигаред:

«Кӣ маро даст расонд?» Исо пурсид.

Ҳама инкор мекунанд. Петрус мегӯяд, ки ҳамаи мо чӣ мегӯем: «Худои мо, ҳамаи мардум ба Ту даст расонда истодаанд». Лекин Исо медонад, ки чизе дигар рӯй додааст. Ӯ медонад, ки қудрат аз ӯ берун рафтааст.

Ва ин аҷиб аст. Ин ягона мӯҷиза аст — касе ба либоси Исо даст расонда шифо меёбад. Ин ҳатто ҷодугӣ ба назар мерасад, мисли як асои шифобахш ё як кристалл дар як ҳикояи афсонавӣ. Лекин ин чизе, ки рӯй дода истодааст, ин нест. Ин шахсӣ аст. Ин имон аст. Бинобар ин Исо медонад.

Ҳанӯз ҳам, бисёр мардум ба ӯ дастони худро мегузоштанд. Танҳо як нафар шифо ёфт.

Ва ҳоло ноумедии зан ба тарс менигарад. У умед дошт, ки номаълум боқӣ монад. У муваффақ шуда буд. У шифои худро гирифт. У метавонист пинҳонӣ равад. Лекин Исо толпаро боздошт ва пурсид: "Кӣ маро ламс кард?"

Шодии якдамаи ӯ ба тарс табдил ёфт. Дўвоздаҳ сол шарм, изолат, танҳоӣ — акнун ошкор шуд. У Исоро ламс кард, эҳтимолан Ӯро нопакиз кард. У ин корро пинҳонӣ кард. Ва акнун у пеш аз марди Худо бо қудрати ғайримуқаррарӣ истодааст.

Аят 47:

Ва зан, дидани он ки наметавонад пинҳонӣ монад, бо тарс ва ларзонда омад ва ба пойҳои Ӯ афтод. Дар ҳузури ҳамаи мардум, у гуфт, ки чаро Ӯро ламс кард ва чӣ тавр ӯ фавран шифо ёфт.

Мисли Яир, у низ ба пойҳои Исо афтод. Лекин на танҳо бо ноумедӣ — балки бо тарс низ. У фикри он чӣ ки ҳоло рӯй медиҳад, надорад. Ҳама чизе, ки у метавонад, ин бояд ростго ва худро пеш аз Ӯ бипартояд.

Ва пеш аз он ки мо ба иҷобати Исо гӯш диҳем, ба аят 49 нигоҳ кунед:

Вақте ки Исо ҳанӯз сӯҳбат мекард, касе аз хонаи Яир омад. "Духтари шумо мурдааст", — гуфт ӯ. "Дигар муаллимро ташвиш надиҳед."

Ҳамин тавр, ҳикояти зан аз ноумедӣ ба шодӣ ва ба тарс табдил меёфта, ҳикояти Яир низ аз ноумедӣ ба тарс табдил меёфтааст. У пайғамбарро мебинад. У суханони сардро мешунавад.

Ва агар шумо кӯшиш кунед, ки вазъи Яирро дар ин ҷо тасаввур кунед — воқеан тасаввур кунед — шумо метавонед ҳаҷми tension-ро ҳис кунед. У ноумед аст. У аз Исо хоҳиш кард, ки биёяд. Исо розӣ шуд. Лекин толпа ҳама чизро суст мекунад. Мардум аз ҳар тараф пахш мекунанд. Ва Яир бояд фикр кунад, ки Парвардигор, лутфан — духтари ман мемирад. Мавқеи мо вақт надорад.

Ва Исо бозид.

Ва ин зан — як нафар аз бегонагон — пеш омад ва ба зеру бораи Ӯ афтод. Ва Яир танҳо фикр мекунад, ки мо вақт надорем. Духтари ман мемирад. Лутфан, Парвардигор, мо бояд биравем.

Ва сипас, дар миёнаи ин таъхири аҷиб, у суханони сардро мешунавад:

"Духтари шумо мурдааст.

Дигар муаллимро ташвиш надиҳед."

Он эҳсоси ғамгинии Марям ва Марто дар Юҳанно 11-ро, вақте бародари онҳо мурд ва Исо дар вақти мувофиқ наомад, эҳё мекунад.

Ҳарду ҳикоя ба самти пешбинӣ нашуда мекашанд. Онҳо аз даҳшатнок то бадтар. Аз ноумедӣ ба ҳарос.

Аммо ин ду духтар ба зудӣ чизе дигарро аз сар мегузаронанд. Ва ин аст, ки дар ин ҷо ҳаракати сеюм - раҳоӣ - шурӯъ мешавад.

Бигзор мо ба зани хунравӣ баргардем. Ӯ дар пеши Исо меларзад, эҳтимол аз он ки Ӯ шифоро бармегардонад, ё ӯро дар назди ҳамаи мардум шарманда мекунад, ё ба беҳтарин ҳолат мегӯяд: Хуб, ту метавоне шифои худро нигоҳ дорӣ, аммо он чӣ ту кардӣ, нодуруст буд.

Ӯ чӣ мегӯяд?

Аят 48:

“Духтар, имонаш туро шифо дод.

Ба осоиш бирав.”

Ба ҷои сарзанат кардан, ба ҷои қудрати Худро баргардондан, Ӯ ӯро баракат медиҳад. Ӯ ӯро Духтар меномид - калимае, ки Исо ҳеҷ гоҳ барои каси дигар дар Инҷил истифода намекунад. Ва Ӯ ӯро бо осоиш мефирист.

Ва ин ба мо бори дигар нишон медиҳад: ин ҷоду не буд. Ин лаҳзаи амулети шифобахш не буд. Исо имонашро таъкид мекунад. Ӯ мехоҳад, ки ӯ - ва ҳамаи дигарон - фаҳманд, ки дар ҳақиқат чӣ рӯй дод.

Ва ба параллели бо Ҷоирс диққат диҳед. Фавран дар аят 50, вақте ки хабари марги духтари ӯ меояд, Исо ба ӯ мегӯяд:

“Натарс.

Имон бидор, ва ӯ шифо хоҳад ёфт.”

Имон бори дигар.

Ва ин аст, ки дар ҳақиқат рӯй медиҳад. Агар шумо ба аятҳои навбатӣ нигоҳ кунед, Исо ба хонаи Ҷоирс меравад. Духтар мурдааст. Ҳама медонанд. Ӯ издиҳомро намекунад, ки ба ӯ пайравӣ кунанд - танҳо Петрус, Яъқуб, Юҳанно ва падару модар. Онҳо ба ҳуҷрае, ки духтари ҷавон дар он хобидааст, ворид мешаванд.

Дар роҳ Исо мегӯяд: “Чаро шумо гиря мекунед? Ӯ мурда нест, балки хоб аст.” Онҳо аз Ӯ ханда мекунанд. Онҳо маргро мешиносанд, вақте ки онро мебинанд. Аммо Исо аксар вақт бештар аз он чӣ калимаҳои Ӯ дар аввал пешниҳод мекунанд, маъно дорад.

Ва чаро мегӯяд? Ба ияти 56 нигаред. Пас аз эҳё кардани он, Ӯ ба онҳо мегӯяд, ки ба касе нагӯед, ки чӣ рӯй дод. Исо намехоҳад, ки издиҳодро ба ҳаяҷон оварад. Ӯ намехоҳад, ки маъруфият пайдо кунад ё ҳаракати навро оғоз кунад. Агар Ӯ маъруфият мехост, Ӯ ин мӯҷизаро дар кӯча мекард.

Ӯ аз шафқат амал мекунад — шафқати пок ва ҳақиқӣ. Ӯ ба ин оила зиндагӣ бармегардонад, аммо Ӯ ба намоишнома таваҷҷӯҳ ندارد. Ӯ барои шифо омадааст, ҳа — аммо ҳамчунин барои таълим, барои эълон кардани мамлакати Худо ва ниҳоят барои мурдан ва боз эҳё шудан, оғози муносибати нав байни Худо ва инсоният.

Пас, ноумедӣ, ки ба тарс табдил шуд, акнун ба наҷот — барои ҳар ду духтар.

Ва ин барои мо чӣ маъно дорад?

Вақте ки ман ҳафтаи ин рӯзҳо дар бораи ин ҳикоя фикр мекардам, ман фикр кардам: дар як маъно, кифоя мебуд, ки танҳо дар ҳайрат бошем. Қудрати Исо бинем. Биёед, ки Исои ҳамон, ки ин корҳоро кард, имрӯз зинда аст, бо мо ҳузур дорад, қудратманд ва шафқатманд ва мақсаднок.

Аммо ман мехоҳам, ки ду ҷумла — ду ҳақиқат —ро, ки фикр мекунам Худо моро даъват мекунад, ки бубинем, барҷаст кунам.

Аввал:

Худо мехоҳад, ки мо тасвири کامеро аз он ки Исо чӣ аст ва барои мардум — барои мо чӣ мекунад, пайдо кунем.

Мо баҳсуни мурдан ва эҳё шудани Исо барои омурзиши гуноҳҳо дорем. Ин муҳим аст. Муҳим аст. Аммо ин тамоми ҳикоя нест.

Ҳикояҳо монанди ин ба мо нишон медиҳанд, ки кори Исо инчунин дар бар мегирад: * тоза кардани чӣ нопок аст * шармро бардорад * маргро мағлуб кунад * мардумро аз вазъи ноумедӣ наҷот диҳад * мардумро ба ҷомеа баргардонад

Ҳар ду духтар ба ҷомеаи худ баргардонда мешаванд. Монанди девзадаи ҳикояи пешин. Том Райт онро зебо гузоштааст: Исо дастҳои худро бо мушкилоти ҷаҳон ифлос мекунад. Ӯ ларзиши моро истиқбол мекунад. Ва Ӯ бо амри асосии Библия посух медиҳад: Нтарсед.

Иисус на танҳо гуноҳҳоро мебахшад — Ӯ ҳаётро аз шарм тоза мекунад. Ӯ на танҳо ҳаёти абадиро ваъда медиҳад — Ӯ маргро мағлуб мекунад. Ӯ на танҳо мо шавем ба Худо — Ӯ мо шавем ба якдигарро барқарор мекунад.

Ва ин ҳақиқат имрӯз ҳам воқеъ аст. Баъзе аз шумо дар ин ҷо — ё онлайн тамошо мекунед — худро танҳо ҳис мекунед. Шарм. Тавба. Шармандагӣ. Аз берун, шумо худро ҷамъ кардаед. Дар дохил, шумо худро танҳо ҳис мекунед.

Иисус на танҳо барои бахшидани шумо, балки барои барқарор кардани шумо — ба худ ва ба дигарон омад. Новобаста аз он ки нокомиҳои шумо ҷамъиятӣ ё шахсӣ, муносибатӣ ё молиявӣ бошанд, шарми шумо метавонад тоза карда шавад. Шумо метавонед ба ҷамъият, ки шумо орзу мекунед, барқарор шавед.

Як муфассир инро хуб гуфт:

“‘Дигар муаллимро ташвиш надиҳед’ ҳеҷ гоҳ воқеъ нест.”

Шояд имрӯз шумо худро аз умед бештар ҳис мекунед. Аз ҳад зиёд шарманда. Аз ҳад зиёд шикаста. Аз ҳад зиёд дур.

Лекин “дигар муаллимро ташвиш надиҳед” ҳеҷ гоҳ воқеъ нест.

Худи ҳамон Иисус, ки ин ҳаётҳоро дарун кард, ҳаёти моро низ дарун мекунад. Ва мо мехоҳем, ки калисои мо дар он ҷо барқароркунӣ хуш аст. Шумо нест лозим аст, ки ҳаёти худро аввал ҷамъ кунед. Шумо хуш ҳастед, ки барқарор шавед.

Ва ҳамаи ин нест аз рӯи амал, балки аз рӯи имон — бо туфайли ба пойҳои Исо, дар дили худ ё бо бадани худ, ва эътироф кардани зарурати худ.

Ки ба дуввумин ҳақиқат мебарад:

Худо аз ноумедӣ ва тарс истифода мекунад, то моро тағйир диҳад — новобаста аз он ки раҳоӣ меояд ё не.

Дар ин ҳикояҳо, раҳоӣ воқеъ мешавад. Лекин баъзан не. Вале Худо аз ноумедӣ ва тарс истифода мекунад, то моро тағйир диҳад — новобаста аз он ки раҳоӣ меояд ё не.

Ин ҳафта, ман имконият доштам — баъзе аз он реҷа, зиёда аз он ғайриреҷа — вақти зиёдро бо бисёре аз шумо гузаронам. Вақт бо мардум дар ин ҷо, мардум дуртар. Вақти пасторӣ, гӯш кардан, ҷойгир кардан, машварат, дуо кардан. Ин ҳафтаи махсусан вазнин буд — пур аз вазъиятҳои ноумед ва вазъиятҳои ноумед.

Ман бо пиронтарин муқаддасон будам, ки барои ҳамсарон бо dementia нигоҳубин мекунанд, дар ҳоле ки боз маргро нигоҳубин мекунанд.

Ман бо одамоне бувостам, ки ҳаёти онҳо аз берун сиёҳаст, вале пур аз гуноҳ, изтироб ва пушаймонӣ аст.

Ман бо одамоне нишастам, ки дар харобаҳои аз даст додани кор, шикастани издивоҷ ва низоъ бо фарзандони калонсолашон, ки онҳо намедонстанд, чӣ тавр рафтор кунанд.

Ман ҳатто бо як шогирд ва дӯст сӯҳбат кардам, ки дар калисои Ахди Масеҳ дар Нэшвилл, ки дар он ҷо як моҳ пеш аз ин ҳодисаи даҳшатнок рух дод, кор мекунад. У ҳангоми рӯйдод дар офиси худ буд — ва аҷиб аст, ки сабт шуд — ва баъд дар ҳовли бозистода, шоҳиди оқибатҳои даҳшатнок буд. Ноумедӣ.

Як сӯҳбатеро ҳаст, ки ман мехоҳам бо шумо мубодила кунам, зеро ин шахс аз ман хоҳиш кард. Крис ба ман иҷозат дод, ки онро мубодила кунам. Вагарна ман ин корро намекардам.

Ин дар бораи бародари мо, Эндрю Той аст. Бисёре аз шумо Эндрю ва Сара Бетро мешиносед. Онҳо аъзои Сojourn ҳастанд. Эндрю муддати тӯлонӣ бо мушкилоти саломатӣ дучор буд, вале дар ҳафтаҳои охир вазъият боз ҳам мушкилтар шуд. У ҳоло дар беморхона аст — шояд ҳамин замон тамошо мекунад — дар синсинатӣ, бо ҷарроҳии ҷиддӣ бо мушкилотҳои ҷиддӣ рӯбарӯ аст. Чанд рӯз пеш ӯ аз духтурон хеле рост пурсид: "Имконияти марги ман чӣ қадар аст?" Ва ҷавоб паст набуд.

Бинобар ин мо сӯҳбати тӯлони телефонӣ доштем. Марг барои ӯ ҳоло дар ҳақиқат хеле воқеӣ аст, ки аксари мо дар инкор зиндагӣ мекунем. Мо дар бораи Лӯқо 18 сӯҳбат кардем — яке аз фаслҳои дӯстдоштаи ман — ки дар он Ҷисус ҳикояти ду нафарро, ки дуо мегузоранд, нақл мекунад: яке аз худ боварӣ дорад, дигаре дарднок аз гуноҳ ва шикастагии худ огоҳ аст. Яке мегӯяд: "Сипос, ки ман мисли он шахс нестам." Дигаре танҳо мегӯяд: "Худо, ба ман, гуноҳкори раҳм кун." Ва Ҷисус мепурсад, Кист, ки ба хонаи худ сафед шуд?

Мо дар бораи ин суҳбат кардем. Мо дар бораи Лӯқо 8 суҳбат кардем. Мо имрӯз дар бораи ин ҳикоя суҳбат кардем. Ва Худовандро барои файзи дар овози Эндрю ситоиш кунед — содагӣ дар боварии Исо дар рӯ ба рӯи тарс, возоҳате, ки меояд, вақте ки марг воқеӣ аст, на назариӣ. Инто ҳадяи ғариби ноумедӣ аст. Ҳадяи ғариби тарс. Он возоҳате медиҳад, ки чӣ муҳим аст. Он возоҳате медиҳад, ки ҳаёт барои чӣ аст.

Ва шумо метавонед ба ман дар дуо ҳамроҳ шавед, ки Худованд ӯро комилан аз ин бемории раҳо кунад — ки Худованд ӯ ва оилаи ӯро аз ин дард раҳо кунад. Худованд метавонад ин корро кунад. Лекин аз рӯи гувоҳияти худи Эндрю — он чӣ ӯ хост, ки ман ба шумо бигӯям — ин аст:

Худованд бо ӯ дар ин вазъияти даҳшатнок ҳузур дорад, новобаста аз он ки раҳоӣ меояд ё не.

Ин зебост. Чунки бо Худованд ҳама чиз дигар аст. Донистани Худованд ҳамчун Раҳоӣ — ҳатто вақте ки раҳоӣ таъхир меафтад ё намеояд — ҳама чизро тағйир медиҳад.

Ман ин айятҳоро аз Деутрономия дӯст дорам. Исроил дар биёбон чилу сол аст — чилу сол ноумедӣ, тарс, зиён ва дард. Ва Мӯсо дар Деутрономия 8 мегӯяд:

Шумо бояд тамоми роҳеро, ки Худованди шумо дар ин чилу сол дар биёбон роҳ дод, ба ёд оред, то ки ӯ шуморо фурутанӣ кунад, шуморо имтиҳон кунад, то ки бидонад, ки дар дили шумо чӣ аст... Ва ӯ шуморо фурутанӣ кард ва гурусна кард ва шуморо бо манно ғизо кард... то ки ӯ шуморо бидонад, ки инсон танҳо бо нон зиндагӣ намекунад, балки бо ҳар калимае, ки аз даҳони Худованд меояд... то ки ӯ шуморо фурутанӣ кунад ва шуморо имтиҳон кунад, то ки ба шумо дар охир хуб кунад.

Ин возоҳате аст, ки дар биёбон меояд.

Ин возоҳате аст, ки дар ноумедӣ меояд.

Ин возоҳате аст, ки дар тарс меояд.

Ҳенри Дэвид Торо машҳур гуфт: «Аксари мардум зиндагии ноумедии ором доранд». У гуфтааст: он чӣ мо исмроҳиро меномем, воқеан ноумедии тасдиқшуда аст. Ва ноумедии беҳуш дар зери фароғҳои ҳаёт пинҳон аст.

Ман намедонм, ки шумо имрӯз дар куҷоед. Ман медонам, ки бисёре аз шумо дар ҳолати ноумедӣ қарор доред. Баъзе аз шумо дар тарс қарор доред. Баъзе аз шумо худро хуб ҳис мекунед — ва ин хуб аст. Давраҳои истироҳат мавҷуд аст. Лекин дорои ҳар яки мо хоҳем буд, ки бо ҳадди худ — фавти худ, набудани назорати худ — рӯбарӯ шавем.

Ва паёми Худо дар ин ҷо он аст, ки ҳамон Худо, ки дар сурати Ҷоирус ва духтари ӯ, ва ин зани хунрав ҳозир буд, ҳамон Худо аст, ки тағйир накардааст. Ӯ ҳозир аст барои мо дар Исо. Ин аст хабари хуб.

Хох дар куҷоед, ки шумо имрӯз худро мебинед — ё агар на имрӯз бошад, пас ба зудӣ — вақте ки шумо бо ноумедӣ ва тарс рӯбарӯ мешавед, умед аст.

Умед аст, зеро Худо бо шумо ҳозир хоҳад буд.

Умед аст, зеро Исо мепазирад ба ларза.

Умед аст, зеро имон — имони оддӣ, ноумедона — дарро ба ҳозир будани Ӯ мекушояд.

Доктор Ҷонатан Т. Пеннингтон ҳоло Профессори Тafsiri Қадими Аҳди Нов дар Семинэри Ҷанубӣ дар Луисвилл, Кентукки мебошад. Ӯ низ ба таври мунтазам ҳамчун профессори меҳмон дар Семинэри Теологии Реформида (Орландо), Семинэри Ҷанубии шарқӣ, Институти Килисиёи Деҳа (Даллас) ва Институти Олими Қадими Аҳди дар Орландо, Флорида ва ҳамчунин Коллеҷи Моринг (Мелбурн, Австралия) хидмат кардааст.

Ин мақола бар матни пурра sermon-и доктор Пеннингтон асос ёфтааст. Он каме аз нав дар Copilot, инчунин аз ҷониби кормандони теологии Third Millennium Ministries иваз карда шудааст.