Дидани Исо аз дидани дузд дар салиб

Дидани Исо азе чизҳои дузд дар салиб

Таҳияи Rev. Марк Мозер

Эҳтимол шумо тасвири се салибро дидаед - шояд дар як кӯҳ ё дар рафти роҳ. Исо дар салиби миёна овезон буд, ва дар ҳар ду тарафи Ӯ ду дузд буд (Матто 27:38). Мо номи онҳоро نمیدонем, аммо Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки онҳо ҳадди ақалл се чизро дар якҷоягӣ доранд.

Аввал, Инҷилҳо онҳоро дузд, ғоратгар ё ҷинояткор меноманд. Инҳо дуздҳои оддӣ набуданд; Рум дуздҳои ҷайбдорро ба салиб накашол. Салиб кашидан танҳо барои ҷинояткорони зӯровар, шӯришгарон ва монанди онҳо, яъне касоне, ки тартиби Румро таҳдид мекарданд, маҳфуз буд. Ин мардон бояд ҷинояткорони ҷиддӣ мебуд.

Дуюм, ин дуздҳо воқеан ба салиб кашида шуданд. Онҳо дар салибҳои Рум мурданд.

Лайк аст, ки боздоштан барои фаҳмидани даҳшати салиб кашидан. Иёлоти Муттаҳидаи Амрико салиб кашиданро истифода намебарад, ва агар он гоҳе истифода мекард, фавран муроҷиатҳо ба Меморандуми ҳаштум, ки "ҷазои бераҳмона ва ғайриоддӣ" -ро манъ мекунад, пешниҳод мекард. Салиб кашидан қасдан бераҳмон буд - дардҳои зиёд, хиҷолатҳои зиёд, намоишҳои зиёд. Сисери онро "ҷазои даҳшатовар ва даҳшатнок" номид, ки аз омезиши дард, гуруснагӣ, ташнагӣ, гармӣ, ҳашарот ва бекорӣ тавсиф кард.

Мо масеҳиён аз "паёмҳои салиб" ҳамчун хабари хуб сӯҳбат мекунем - ва ин хабари хуб аст. Аммо паёми Рум дар бораи салиб метавонад ин гуна ҷамъбаст карда шавад: Бо Рум муомила накунед. Я ё бештар: Қайсар Падшоҳ аст. Падшоҳ бо ҳарфҳои калони К.

Сеюм - ва ин ба бисёре аз мардум ҳайрон мешавад - ҳар ду дузд Исоро масхара карданд. Матто навиштааст, Matthew 27:44. Марк ҳамон чизро гузориш кард (Марк 15:32). Ин аст, ки санади мазкур шурӯъ мешавад. Аммо Лука ба мо мегӯяд, ки чизе тағйир меёбад.

Пеш аз он ки ба Инҷили Лукаш китобат кунам, ман мехоҳам ба шумо дар бораи як ҳодисаи охир дар Чин нақл кунам. Як калисои хонаӣ расми Исониро дар девори худ нишон дод, ва мақомоти ҳукумати маҳалӣ хоҳиш карданд, ки аломатҳои худро низ ба таври намоён гузоранд. Дар ниҳоят, портретҳои Президенти Си ва як ҳокими маҳаллӣ гузошта шуданд — Си дар як тарафи Исо, ҳоким дар тарафи дигар. Лекин ин баргашт. Парастиён ба тафсири ин намоиш ҳамчун ду ҷинояткори дар канори Исо оғоз карданд. Агар хотираам хидмат кунад, пас аз фаҳмидани ин, портретҳо ба зудӣ аз тарафи мақомот дархост карда шуданд.

Акнун, баргаштан ба Инҷили Лукаш. Бо яке аз ин дуздҳо чизе рӯй дод, вақте ки ӯ дар салиб овезон буд. У табдил ёфт — амиқ. Дар лаҳзаҳои марги худ ӯ ба Исо боварӣ овард, ки ҳам ӯ мурда буд. Ин бояд тааҷҷубовар бошад, зеро ки чӣ касе ба марди азиятдиҳанда ва мурда боварӣ мекунад? Одатан чунин манзара илҳомбахш нест. Ва ин дузд дақиқан чӣ боварӣ овард дар бораи Исо? Чӣ тавр ва чаро дузд ин бузургиро дар марди ҳамон, ки пештар ӯро масхара карда буд, эътироф кард?

Лука ба мо ишораҳо медиҳад. Бигӯем, ки мо ба ҳар чизе, ки Лука ба мо мегӯяд, диққати ҷиддӣ додем. Шояд ӯ ба мо ҳама чизеро, ки мо бояд бубинем ва бишнавед, мегӯяд.

Манзарае, ки Исои сармӯрдаро ифода мекунад

Luke 23:32-33).

Чор сухани оддӣ: “Онҳо Исоиро дар онҷо сармӯрданд”. Содда. Бедонак. Вале ин аст климакси оромии Китоби Муқаддас ва таърихи инсон.

Лука давом медиҳад:

…онҳо Исоиро дар онҷо сармӯрданд, ва ду ҷинояткор, яке аз тарафи рост ва дигаре аз тарафи чапи Ӯ. Ва Исо гуфт: “Эй Падар, онҳоро бибахш, зеро ки онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд”. Ва онҳо қуръа партофтанд, то ки либосҳои Ӯро тақсим кунанд. Ва мардум истанд ва тамошо мекарданд, вале сарварони онҳоро масхара мекарданд, мегуфтанд: “Ӯ дигаронро наҷот дод; бигзор Ӯ худро наҷот диҳад, агар Ӯ Масеҳи Худо, Пешниҳоди Ӯ бошад!” Салоҳиятдорон низ Ӯро масхара мекарданд, ба Ӯ наздик омада, шароби туршро пешниҳод мекарданд ва мегуфтанд: “Агар Ту Падшаҳи яҳудиён бошӣ, худро наҷот диҳ!” Инчунин навишта шуд, ки “Ин аст Падшаҳи яҳудиён. (Лука 23:33-38)

Бигӯем, ки чор мушоҳида:

Аввал, мо шунидаем, ки Исо чӣ гуфт: “Эй Падар, онҳоро бибахш, зеро онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд” (23:34). Мо баъдтар ба ин изҳороти аҷиб бармегардем.

Дуюм, мо қайд мекунем, ки дигарон чӣ гуфтанд: “Он дигаронро наҷот дод; бигзор худро наҷот диҳад, агар Ӯ Масеҳи Худо, Яи Қутбӣ бошад!” (23:35). Диққат диҳед, ки ин овозҳои масхаракунанда ҳамчун “ҳокимон” муайян шудаанд, эҳтимолан мақомоти баланд, ва суханони онҳо чизе хеле муҳимро эътироф мекунанд. Мо ба ин ҳам бармегардем.

Сеюм, мо қайд мекунем, ки сарбозон чӣ гуфтанд, ҳангоме ки онҳо Исо-ро бо шароби туршӣ масхара мекарданд: “Агар Ту Падшаҳи яҳудиён бошаӣ, худро наҷот диҳ!” (23:37).

Ниҳоят, аломате дар болои сари Исо навишта шудааст: “Ин аст Падшаҳи яҳудиён” (23:38).

Инҳо манзарахо ва овозҳое ҳастанд, ки дуздон диданд ва шуниданд. Лекин онҳо чӣ гуна фаҳмиданд? Онҳо чӣ гуна посух доданд? Лука моро бо як аят аз дузди аввал ошно мекунад: Яке аз ҷинояткорон, ки дар онҷо овезон буд, Ӯро бадгӯӣ кард, гуфта: Luke 23:39)

Агар мо ин суханонро бо маънои ҳарфӣ қабул кунем, шояд чунин ба назар биресад, ки ин дузд аз Исо хоҳиш мекунад, ки Ӯро наҷот диҳад: худро наҷот диҳ ва мо! Лекин, то ки мо инро бо имoni аслии наҷотнокӣ хато накунем, Лука мегӯяд, ки ин дузд “бадгӯӣ” кард ба Исо. Ӯ Исо-ро ҳақарat кард, гуфта Матто. Фармон додан ба Исо барои наҷот додани онҳо ҳаракати ноумедонае буд, ки Исо-ро ба амал дароварад, мисли ҳамаи кўдаконагӣ, ки тамасхара мекунанд: “Ту чӣ, бераҳм? Азбаски ту ин қадар бузург ҳаӣ, ман туро водор мекунам, ки ин корро кунии!” Ӯ кӯшиш мекунад, ки Исо-ро ба амал дароварад, ба ҷои он ки хоҳиши ҷиддии имон оварад.

Ин дузд нафаҳмид, ки Исо кист. Усулҳои манипулятивии ӯ ҳеҷ шонсе надошт, ки муваффақ шавад.

Лекин дузди дуюм - он ки Лука ӯро таъкид мекунад - дигар шудааст. Он чи ки дар пешорӯи мост, суханони вайанд, ки тағйири шахсии ӯро, таваллуди ӯро нишон медиҳанд:

Аммо дигаре мавтаҳашро кард, ки гуфт: “Оё ту аз Худо наметарсӣ, ва ҳарчанд ки ту низ ҳукми маҳкумиятро қабул кардӣ? Ва мо ҳақиқатро ба ҷо овардем, зеро ки мо меваи амалҳои худро мегирем; аммо ин мард ҳеч коргаҳи нодуруст накардааст.” Ва у гуфт: “Эй Исо, маро ба ёд дош, вақте ки Ту ба салтанати Худ меояд.” Ва Исо ба ӯ гуфт: Luke 23:40-43)

Ин дузд се чизро эълон мекунад:

Мо гуноҳкорем.

У мавтаҳи аввалро қайд кард, ки ӯро ба Худо ва ҳукми маҳкумияти онҳо ёдовар шуд. Агар ман метавонам суханони ӯро васеъ кунам, ӯ аз дузди аввал пурсид: “Ту чӣ дони? Ту ва ман, мо дар як чанд соат мурда мешавем. Оё ту ҳаёти худро бо кори ҳамон чизе, ки ту зиндагӣ мекардӣ, ба итмом расонидан мехоҳаст? Оё ту аз Худо наметарсӣ? Зеро мо ба зудӣ бо Ӯ вохӯрем.”

Ин дузд акнун адолати Худоро метарсад: “Ва мо ҳақиқатро ба ҷо овардем, зеро ки мо меваи амалҳои худро мегирем.” У мегӯяд: “Мо сазовори ин ҳастем. Ту ва ман ҳаёти худро медонем.”

Яке аз ҳукмҳои худро дар бораи худ ин қабул кардан муъҷизавӣ аст. Дар ҳақиқат, бисёр одамон бо ӯ ҳамдардӣ мекарданд, агар ӯ аз зиёдатии румӣ ҳукм кардани ваҳшиёна ва дардоваранд. (Калимаи “ваҳшиёна” аз “салиб” гирифта шудааст.) Аммо ақли дузд ба он ҷо нарафт. У фикр намекунад дар бораи румӣ. Ба ҷои ин, ӯ дар сатҳи амиқтар ва муҳимтар — дар бораи Худо ва ҳаёти худ фикр мекунад, ки мегӯяд: “Мо сазовори ин ҳастем. Мо гуноҳкорони бадтаринем.” Ин аст, ки ӯ дар бораи худ мегӯяд.

Аммо баъд ӯ дар бораи Исо сухан мегӯяд, ва ин аст, ки табиати аҷиби табдили дузд ҳатто равшантар мегардад.

Исо гуноҳкор нест.

Дузди дуввум эълон мекунад: “… аммо ин мард ҳеч коргаҳи нодуруст накардааст.”

Чанд соат пеш ӯ Исо-ро масхара мекард. Акнун ӯ танҳо innocenceро мебинад. Чӣ тағйир ёфт?

Шояд, ин аввалин мулоҳизае буд, ки мо пештар аз гузариши Луқос қайд кардем. Ӯ Исои Худоро, ки дуо мегуфт, «Эй Падар, онҳоро бибахш» шунид. Кист, ки чизе ба ин навъ бигӯяд? Ҳар дафъае, ки ман ин суханони Исои Худоро мешунам — ва ҳатто вақте ки ман худам онҳоро иқтибос мекунам — ман ҳамеша фикр мекунам, ки мо хавфи сунъиятро дорем. Зеро ки ин танҳо Исои Худо нест, ки мегӯяд: «Эй, биёед, меҳрубон бошем. Бахшиш кардан меҳрубон аст». Ба ҷои он, мо бояд санамеро, ки Ӯ ин суханонро гуфт, ва чӣ тавр онҳо барои он касон буданд, ки тавассути мӯҳрҳои Ӯ дар дастҳо ва пои Ӯ ронда буданд, ва низ ба он илова карда буданд, ки Ӯро ба воситаи аломатҳои масхара мекунанд. Ин танҳо некист нест; ин некисти аҷиб аст.

Боз, кист, ки ин корро мекунад? Оғо дар салиб метавонист, агар Ӯ инро дида бошо ва шунида бошо, ба ин натиҷа бирасад: «Ин одам яке аз мо нест. Мо корҳои бад зиёде кардем. Бинобар он аст, ки мо дар ин ҷо ҳастем. Лекин ин одам дигар аст».

Петр аз рафтори Исои Худо дар салиб таъсирпазир шуд. Мо инро аз послаи аввали Ӯ медонем:

Вақте ки Ӯро ҳақорот мекарданд, Ӯ ба ҷавоб ҳақорот нагуфт; вақте ки Ӯ азоб мекашид, Ӯ таҳдид накард… ([1 Петр 2:23](BVR023))

Петр қайд мекунад, ки Исои Худо ҳақорот нагуфт, Ӯ таҳдид накард. Зеро ки ин аст, ки одами оддӣ чӣ кор мекунад, агар Ӯро салиб кунанд. Шумо, шояд, қасам мезанед. Шумо, шояд, ҳақорот мекунед. Шумо метавонед ҳатто таҳдид кунед. Ин аст, ки шумо ва ман шояд кор мекунем. Ҳатто агар мо одами беҳтарини дигаронро гирем, Ӯ чӣ кор мекунад? Ҳатто агар Ӯ ҳамаи ин корҳоро накунад, Ӯ метавонад ба таври дохилӣ ба нокомӣ ва бефаълиятӣ ғарқ шавад. Лекин Исои Худо ба самти берунӣ менигарад, ки барои азобдидани Ӯ дуо мегуфт. Шояд дар ин вақт оғо дар салиб мефаҳмад: Ин одам мисли мо нест.

Исои Худо Подшоҳ аст.

Ин аст, ки ҳамаи мулоҳизаҳои дигар аҷибтар аст. Оғо дар салиб одами мурдаеро мебинад — лату кӯб, масхарашуда, беқувват — вале Ӯ мегӯяд: «Маро ба ёд биёред, вақте ки шумо ба подшоҳии Худоро меояд». Ӯ медонад, ки Исои Худо, ин одами мурда, подшоҳӣ дорад.

Бо чӣ тарз? Ин беш аз хулосае, ки Исо бегуноҳ аст, аст. Ӯ мегӯяд, ки Исо як падшоҳ аст. Аммо Ӯ дида нашудани аломатҳои маъмулии шоҳонаро надид — албатта, ягон ҷалол, ягон сарвати ошкоро, ягон кас барои озод кардани Исо аз салиб ҷамъ нашуд, инчунин ягон армияи намоёне, ки барои Ӯ ҷанг кунад, набуд. Оё дузд ягон аломати қудрати шоҳона дар Исо дид? Биёед, ки салиби Румӣ ҳамаи қудрати инсонӣ, қудрати шоҳона ва ҳатто қудрати нафасгирро бардошт.

Боз, чаро дузд фикр мекунад, ки Исо як падшоҳ бо салтанатест? Биёед, ки ба мушоҳидаи дуюми мо аз матни Луқо баргардем. Биёед, ки сарварон Исоро дар салиб масхара карданд, ва гуфтанд — ва оё мо гуфта метавонем, ки эътироф карданд — «Ӯ дигаронро наҷот дод». Онҳо инкор намекунанд. Онҳо намегӯянд, ки Ӯ даъвои наҷоти дигаронро кард, ё дигарон даъвои Ӯро карданд. Онҳо танҳо қайд мекунанд. Онҳо эътироф мекунанд. Ӯ дигаронро наҷот дод.

Аммо фикри шумо дар бораи «наҷот» дар ин ҷо чӣ аст? Онҳо чӣ гуна аз ин калима истифода мекунанд? Ин аст, ки онҳо мегӯянд. Вақте ки онҳо мегӯянд: «Биёед, ки бубинем, ки Ӯ худро наҷот медиҳад», онҳо дар бораи Исои қодир ба наҷоти худ аз марг сӯҳбат мекунанд. Ва ҳамин тавр, вақте ки онҳо мегӯянд: «Ӯ дигаронро наҷот дод», мо метавонем фикр кунем, ки оё онҳо дар бораи афроди Исо аз марг бардошташуда медонанд? Дуруст аст, ки эҳёи Лазарус маълум шуд (Юҳанно 12:9-11), ва чизе, ки ин «сарварон» эҳтимолан дар бораи он медонанд.

Истифодаи онҳо аз калимаи «наҷот» ба амали қудратманде, ки аз марг наҷот медиҳад, ишора мекунад. Онҳо эътироф мекунанд, ки Ӯ дигаронро аз марг наҷот дод.

Онҳо метавонанд инро эътироф кунанд, зеро онҳо дигар аз ҳақиқат наметарсанд. Чаро?

Биёед, ки дар бораи психологияи бадӣ сӯҳбат кунем. Оё шумо медонед, ки вақте ки бадӣ ғалаба мекунад, он метавонад ҳақиқатро озодона эътироф кунад? Ин аст, ки ақлҳои бадӣ боварӣ доранд, ки чизе аз ҳақиқат қавӣтар аст, яъне марг. Исо ба зудӣ мемирад, бинобар ин онҳо метавонанд эътироф кунанд — Ӯ дигаронро наҷот дод. Дар ҳақиқат, онҳо аз таҳқири Ӯ бо ҳақиқат дар лаҳзаҳои маргаш лаззат мебаранд.

Ман бояд хиҷил бошавам, ки дар куҷо ин маълумотро дар бораи бадӣ фаҳмидам. Ман ҳангоми тарбият дидани филмҳои зиёда аз ҳад зиёди Ҷеймс Бонд. Аксар вақт дар наздики анҷоми филм, Ҷеймс Бонд аз ҷониби устоди бад, омода ба куштани Ҷеймс Бонд ба таври хеле мураккаб дастгир карда мешуд. Лекин аввал, ҷинояткор ба Ҷеймс Бонд ҳақиқатро мегӯяд: Шумо ҳақ ҳастед. Ман нақшаи бад дорам. Ва бигзорам, ки онро барои шумо кушоям, то шумо бидонед, ки чӣ қадар одамони бегуноҳ хоҳанд мурд — ва шумо натавонистед онро боздоред.

Ҷинояткор аз ҳақиқат набояд битарсад, балки баръакс онро барои тез кардани корд истифода мебарад, то ки марг боз ҳам даҳшатноктар гардад. Ӯ боварӣ дорад, ки дар ин ҷо хатаре нест, зеро ки бадӣ метавонад ҳақиқатро бигӯяд, вақте ки марг онро хомӯш мекунад.

“Ӯ дигаронро наҷот дод.” Кӣ буд, ки дузд дар салиб фаҳмид, ки ин изҳорот ҳақиқӣ аст? Оё ин аломати қудрати шоҳонаи Исои дигарҷаҳонӣ нест, ки ҳатто баъзеро аз марг наҷот медиҳад? Ва дар бораи суханони сарбозон чӣ: “Агар Ту Падшаҳи яҳудиён” ва сӯҳбат дар бораи Исои Масиҳ, ки аз ҷониби Худо интихоб шудааст? Онҳо чӣ гуна ин ғояҳоеро фаҳмиданд? Кӣ буд, ки дузд фаҳмид, ки саҳнаи эъдамои Исо пур аз ҳақиқат аст, гарчанде ки масхаракунӣ мақсад аст?

Дар баъзе лаҳзаҳо дузд фаҳмид, ки Исо шоҳ аст. Шояд ин мушоҳидаи охирин буд, ки Луқо зикр кард, ки онро мӯҳр кард, яъне аломати болои Исо, ки мехонд: “Ин аст Падшаҳи яҳудиён”. Дар ин ҷо аст. Ӯ шоҳ аст. Ин болои сари Ӯ навишта шудааст. Тобаҳ, лекин ҳақиқӣ.

Биёед, ки паёми Рум дар бораи салиб чӣ буд. Қайсар шоҳ аст. Лекин паёми салиби Исо хеле фарқ дошт, бо эъломи оммавии шоҳи дигар: Ин аст Падшаҳи яҳудиён. Салиби Ӯ ҳарфҳои онро хост.

Чӣ бояд бо ин ҳақиқатҳо кард? Дӯхт имрӯз Исоиро бо эхтиром илтиҷо мекунад: “Мавҷудияти маро дар вақти вориди мамлакати Худ ёд гиред”. Бехабар, ки ӯ аз ворид шудан ба мамлакати Исоиро пурсид, гарчанде ки Мамлакати Рум намехоҳад ӯро. Эҳтимол ҳеҷ як мамлакати заминӣ (агар онҳо медонист, ки ӯ чӣ кард) ӯро намехоҳад. Лекин ин дӯхт ҷасор, ҷуръат дорад, ки аз паноҳ дар Мамлакати Исоиро пурсид. Чаро ин мард “ки ҳеҷ кор бад накард” ин ҷинояткорро қабул мекунад?

Лекин ӯ мекунад.

Исоиро бо марҳамати ҳайратовар ҷавоб медиҳад: “Имрӯз шумо бо ман дар биҳишт хоҳед буд”. Ман туро мегирам.

Биҳишт.

Як дӯст ба ман гуфт, ки гурӯҳи ӯ, ки дар он ба воя расидааст, боварӣ дорад, ки дӯхт бояд дар сатҳи пасти осмон ҷой гирад. Зеро ӯ ҷинояткор буд, ва танҳо ба назар мерафт, ки ӯ (танҳо) ба ҷои пасттарини осмон дохил мешавад. Лекин дӯсти ман ба пайравони пешини худ гуфт, ки Исоиро воқеан чӣ гуфт: “Шумо бо ман дар биҳишт хоҳед буд”. У гуфт: “Ман парво надорам, ки он дар куҷо аст - он метавонад дар ин ҷадвал бошад. Лекин агар Исоиро дар он ҷо бошад, ман мехоҳам дар он ҷо бошам. Ва ин ба биҳишт монанд аст”. Ин пурраи Исоиро ба дӯхт дод, пурраи ҷое, ки биҳишт ном дорад, ки дар он Исоиро Худ хоҳад буд.

Лекин ҳамчунин фаврӣ аст. Зеро Ӯ мегӯяд: Имрӯз. На баъд аз муддати дур дар оянда. Ин ба ягон исбот ё такмил додани худ вобаста нест. Имрӯз - ин фаврӣ аст. Исоиро ӯро ба раванди тӯлонии ахлоқии ҷуброни ҳаёти беҳудааш дохил намекунад. Ба ҷои ин, Ӯ туҳфаи фаврӣ эълон мекунад.

Айни ин Доктрина аст?

Яке дигар дар хотимаи. Дар калисо мо аксар вақт дар бораи доктрина, яъне таълимот сӯҳбат мекунем. Яке аз доктринаҳои мо осоиш додани имон аст. Ба баъзеҳо ин ибора абстрактӣ, хунук, ё танҳо “калисоӣ” ба назар мерасад. Лекин ин ҳикояти кӯтоҳи дӯхт дар салиб бадастовард ва шаҳодат медиҳад, ки ин доктринаро.

Ӯ аз қабул нашудааст, зеро Ӯ некӯкар аст. Ӯ аз қабул нашудааст, зеро Ӯ вақт дорад, ки ҷуброн кунад. Ӯ қабул шудааст, зеро Ӯ ба Масеҳ имон дорад. Имони Ӯ дар Ӯ худа нест - Ӯ дар Падшоҳи паҳлӯи Ӯ имон дорад. Мо инро медонем, зеро Ӯ бо фурутанӣ аз Исо барои ворид шудан ба салтанати Ӯ хоҳиш кард, на Ӯро ба ташвиш андохт ё ба Ӯ манипуляция кард. Ҳарчанд ки гунҳгор аст, ин дузд бо эъломи аҷибе аз фаврӣ ва пуррагӣ қабул шудааст. Имрӯз. Биҳишт.

Агар шумо бо Масеҳ ба қадри кофӣ рафтан кунед, шумо дар ниҳоят худро аз ҳад зиёд ҳисси воҳадат мекунед - аз интизориҳо, аз вазифаҳо, аз рӯйхати тӯлонии корҳои "бояд" кардааст. Ин рӯйхат воқеӣ ва некӯ аст, зеро Исо ба мо мегӯяд, ки аз ҳамсоягони худ дӯст дорем, модар ва падари худро эҳтиром кунед, ба об ғарқ шавед, ҳақиқатро бигӯед ва ғайра. Ин ҳама барои афзоиши мо, барои дӯстдори хизмати ҳамсоягон ва барои ҷалоли Худост. Вале баъзан мо худро воҳадат, нороҳат ё ҳатто саргардон ҳис мекуем. Вақте ки ин рӯй медиҳад, ба дузди наслии салиб бармегардед. Биёед, ки дар маркази имoni мо нест кори мо, балки туҳфаи Масеҳ аст. Мо танҳо бо имон сафед шудаем, ки маъноаш танҳо Масеҳ аст. Дар Ӯ мо имон дорем, ва ин ҳама фарқиятро мекунад.

Ин доктрина ба мо мегӯяд, ки чизе аз марг қавӣтар аст. Масеҳ ва Салтанати Ӯ марг ро нобуд кардааст. Ин ҳақиқат аст.

Биҳишт фавран ба як ҷинояткор дода шуд. Сипос ба Худо барои меҳри Ӯ. Биёед, ки ҳар яки мо ба Ӯ дароз карда, аз Ӯ ворид шудан ба Салтанати Ӯро хоҳиш кунем, агар мо ҳанӯз накардаем.

Rev. Марк Мозер пастори калиси Presbyterian Новӣ Ҳаёт, Гленсайд, Пенсилвания аст.