Дар бораи талоқ дар Библи чӣ гуфта шудааст?

Қуръон дар бораи талоқ чӣ мегӯяд?

Матто 19:1-12

Таҳрири китоби Rev. Майк Осборн

Вақте Исо ин суханонро гуфт, Ӯ Ғалилеяро тарк кард ва ба минтақаи Яҳудия, ба он тарафи Уордан рафт. Тӯдаҳои калон аз мардум ба ӯ пайравӣ карданд, ва Ӯ онҳоро дар он ҷо шифо дод. Баъзе фарисиён ба ӯ омаданд, то Ӯро ба имтиҳон бигузоранд. Онҳо пурсиданд: «Аз рӯи шакл барои мард ҷоиз аст, ки занашро бо ягон сабаб ва ҳар сабабе талоқ диҳад?»

«Оё шумо нахондед», - Ӯ ҷавоб дод, - «ки дар аввал Созанда онҳоро мард ва зан кард, ва гуфт: «Ба ин сабаб мард падар ва модарашро тарк мекунад ва ба занаш мепайванд, ва он ду як ҷисм мешаванд»? Пас онҳо дигар ду нафар нестанд, балки як нафар ҳастанд. Бинобар ин, чизеро, ки Худо пайваст кардааст, мард ҷудо نسшавад.

«Пас,» - пурсиданд онҳо, - «Мӯсо чаро амр кард, ки мард занашро бо санад талоқ диҳад ва ӯро фиристад?»

Исо ҷавоб дод: «Мӯсо ба шумо иҷозат дод, ки занотонро талоқ диҳед, зеро дилҳои шумо сахт буд. Лекин аз аввал ин тавр набуд. Ман ба шумо мегӯям, ки ҳар касе, ки занашро, ғайр аз хиёнати занаш, талоқ диҳад ва ба зани дигар бишӯяд, зина кардааст.»

Шогирдон ба Ӯ гуфтанд: «Агар вазъияти байни шавҳар ва зан ин тавр бошад, пас беҳтар аст, ки издивоҷ накунанд».

Исо ҷавоб дод: «Ҳар кӣ ин суханонро қабул карда метавонад, бипазирад. Зеро баъзеҳо аз рӯи таваллуд чунин ҳастанд; дигаронро мардум чунин карданд; ва дигарон барои салтанати осмонӣ издивоҷро рад карданд. Кӣ метавонад ин суханонро қабул кунад, бипазирад».

Каломи Худованд.

Шумо, эҳтимол, ба тӯйҳои зиёд рафтаед, мисли ман. Ва дар тӯйҳо, дар қариб ҳар тӯй, қасамҳо дода мешаванд. Даранда мегӯяд: «Ман, Юсуф, ту, Марям,ро ба зани худӣ қабул мекунам, ва ман ваъда медиҳам ва аҳд мекунам, ки дар ҳузури Худо ва ин шоҳидон шавҳари дӯстдори ту бошам, — дар фаровонӣ ва дар камӣ, дар шодӣ ва дар ғам, дар беморӣ ва дар саломатӣ, — то он рӯзе, ки ҳар дуямон зинда будем».

Мутаассифона, агар омори мавҷудбаста ба қадри дақиқ наздик бошад, ҷо ва Марям метавонанд, баъд аз панҷ, ҳафт, даҳ, понздаҳ, бист ё зиёда сол, қарор диҳанд, ки онро қатъ кунанд. Онҳо ба дӯстонашон хоҳанд гуфт, ки онҳо хеле ҷавон издивоҷ кардаанд. Онҳо ба ҳакім хоҳанд гуфт, ки онҳо фарқи назардошти ғайриҳалл доштаанд. Онҳо ба писари хурди худ хоҳанд гуфт, ки ин кори ӯ нест, балки Модар ва Падар дигар наметавонанд бо ҳам мувофиқат кунанд, ва он беҳтар аст, агар Падар кӯча кунад. Ва ҳамин тавр, дигар оила бар сари талоқ пароканда мешавад.

Аз чилу панҷ то панҷоҳ фоизи ҳамаи издивоҷҳо бо талоқ ба охират мерасанд. Лекин чун бисёре аз шумо авзори донанд, талоқ воқеан ҳеҷ чизро қатъ намекунад. Дар ҳақиқат, он одатан мушкилоти бештар — молиявӣ, эмотсионалӣ, рӯҳонӣ, иҷтимоӣ, ҳатто ҷисмонӣ — эҷод мекунад.

Баъзе аз шумо фикр мекунед, ки ин ҳеҷ гоҳ наметавонад бо шумо рӯй диҳад. Баъзе аз шумо, ки танҳо ҳастед, фикр мекунед: «Оҳ, ман ҳеҷ гоҳ талоқро баррасӣ нахоҳам кард». Онҳое, ки издивоҷ кардаанд ва муддати тӯлонӣ издивоҷ кардаанд, метавонанд фикр кунанд, ки шумо аз чунин мушкилот гузаштаед. Лекин ман мехоҳам, ки шумо имрӯз бидонед: ҳеҷ як издивоҷ дар ин ҳуҷра аз талоқ муҳофизат карда нашудааст. Агар шумо издивоҷ карда бошед, аммо ба лутфи Худо, шумо имрӯз талоқ мегирифтед.

Ва агар шумо талоқ гирифта бошед, ман мехоҳам, ки шумо имрӯз ин масъаларо пинҳон накунед. Ногузаштани гуноҳ ё хиҷолатро надодан. Муҳим аст, ки мо дар бораи ин сӯҳбат кунем. Дар калисои мо бисёр ҷавонон, кӯдакон, танҳо ва издивоҷкардаҳо ҳастанд. Ин бояд як мавзуъ бошад, ки мо метавонем озодона ва бидуни тарс муҳокима кунем.

Ва ҳатто агар гуноҳи шумо ба талоқи шумо саҳм гузошта бошад, ман мехоҳам, ки ба шумо чизеро, ки мо пештар имрӯз сурудхондем, ёдрас кунам:

Исо садои қонунро хомӯш кард. Ӯ оташи Кӯҳи Синонро хомӯш кард. Ӯ моро бо хунҳои Худ шӯст ва рӯҳҳои моро ба Худо пешкаш мекунад.

Лутф аз ҳама чиз бузургтар аст, дӯстон — лутф аз талоқи шумо бузургтар аст.

Он чизе, ки ман мехоҳам имрӯз бикунам, се чизро меорад. Мо дар як силсилаи тобистонӣ бо номи «Пасхоҳои ошкоро барои Саволҳои ошкоро» ҳастем, ва касе чанд моҳ пеш ин саволро пешниҳод кард: Библия дар бораи талоқ чӣ мегӯяд?

Бинобин, мо ин масъаларо ҳал кунем. Ва ман мехоҳам се чизро анҷом диҳам:

1. Нақшаи Худо барои издивоҷ. 2. Иҷозати Худо барои талоқ. 3. Чанд сухани маврид.

Биё, ки мо ба ин мавзӯъ ворид шавем.

1. Нақшаи Худо барои издивоҷ

Ин парчае, ки шумо шунид, яке аз ҷойҳои асосӣ дар тамоми Библия аст, ки дар он таълимоти Рабб дар бораи издивоҷ, талоқ ва дубора издивоҷ пешниҳод шудааст. Ин хеле муҳим аст.

Мавқеъ дар айати 3 аст. Ба Қуръони худ нигаред. Он мегӯяд, ки фарисиҳо ба Исо муроҷиат карданд, то Ӯро ба санҷиш кашад. Онҳо мехост Ӯро дар як гӯша қарор диҳанд, Ӯро водор кунанд, ки бо Қонуни Мӯсо мухолифат кунад ва Ӯро дар назди мардум ҳаҷв кунад. Бинобин, онҳо пурсиданд: «Аз рӯи шariat, оё ҷоиз аст, ки мард аз занаш бо ягон сабаб ва ҳар сабабе, ки хоҳад, талоқ кунад?»

Дар даврони Исо, ду мазҳаб вуҷуд дошт — мазҳаби консервативӣ ва мазҳаби либералӣ. Ҷаноби муҳтарам, имрӯз ҳам, шумо консерваторҳо ва либералҳоро дар толори ватанӣ мебинед, ки саволҳоро барои он ки муроҷиаткунандаро ҳаҷв кунанд ва раъйи мардумро ба даст оранд, пурс мекунанд. Ба ҳамин тартиб, ин фарисиҳо пеш аз Исо қарор карданд, зеро онҳо медонанд, ки дар ин масъалаи талоқ, рости ва чапи мавҷуд аст.

Саволи онҳо дар атрофи як парчаи Аҳди Қадим — Дутороним 24 давр мезад. Ибораи калидии он парча «чизи нопок» аст. Аслан, бо забони ибрӣ, он маънои «чизи рӯирост» ё «чизи нопок»-ро дорад. Имрӯз барои мо душвор аст, ки бидонеем, ки Мӯсо дӯст дошт. Ягона ҷое, ки ин ибора пайдо мешавад, ба... партовҳои инсонӣ дар лагер ишора мекунад. Чизи нопок.

Мазҳаби консервативӣ, ки пайрави Рабби Шаммаи аст, гуфт, ки «чизи нопок» бояд гуноҳи ҷинсӣ бошад — зино ё хиёнати занаш. Мазҳаби либералӣ, ки пайрави Рабби Ҳиллел аст, гуфт, ки он метавонад ҳама чизе бошад, ки шавҳар дӯст надорад. Агар занаш бекон дорад, ӯ метавонад талоқ кунад. Агар вай вазн гирифт, ӯ метавонад талоқ кунад.

Бинобар ин, фарисиҳо ба Исо меоянд ва мегӯянд: «Исо, оё Ҳиллел ҳақ аст? Оё мард метавонад занашро бо ягон сабаб ва ҳар сабабе, ки хоҳад, талоқ кунад, масалан, агар вай бекон дорад?»

Ва Исо рад намешавад, ки тарафдорӣ кунад. Ба ҷои он, Ӯ онҳоро ба Ҷенesis 1 ва 2 бармегардонад.

“Оё шумо нахондед,” Ӯ мегӯяд, “ки дар аввал Холиқ онҳоро мард ва зан кард… ва ин ду як ҷисм мешаванд? Бинобар ин, он чиро, ки Худо ба ҳам пайвастааст, набояд мард ҷудо кунад.”

Исо чӣ мегӯяд?

Ӯ мегӯяд, ки издивоҷ як иttiфоқи якумрӯзаи як мард ва як зан аст — як васеи ғайрифанишаванда, ки танҳо бо марг ҷудо мешавад. Ин аст тарҳи Худо.

Баъзе калимаҳои асосӣро диққат диҳед:

Аят 6: издивоҷ як пайвастанист — пайвастани ду нафар аз ҷониби Худо.

Аят 5: издивоҷ як тарк карданиву якlash кардан аст. Мард ва зан волидайни худро тарк мекунанд, пеши Худо ва шоҳидон қасам мехӯранд ва ба як муносибати нав, ки онҳоро мисли ширеша ба ҳам мепайвандад, ворид мешаванд. Дар он ҷо, ки онҳо пештар ду нафар буданд, ҳоло онҳо як нафар ҳастанд.

Ҳоло, ман медонам, ки ин хеле маънавист. Ин барои мо душвор аст, ки ақли худро ба он печонем. Ин каме мисли Тренिटी аст. Мо боварӣ дорем, ки Худо як аст — як мавҷуд, як Худо — вале дар се шахс. Се шахси алоҳида дар Худоҳаст, вале онҳо як ҳастанд. Издивоҷ низ ҳамин тавр аст: ду нафар як мешаванд.

Ё ин ки дар бораи Велкро фикр кунед. Як навъи Велкрои қавӣ ҳаст, ки вақте ки онро пахш мекунед, онро ҷудо кардан ғайриимкон аст. Ин мисли издивоҷ аст. Дар аҳди издивоҷ Худо “симент”, метавонад бигӯед, шавҳар ва занро ба ҳам мепайвандад, ки бе аз даст надодан шахсиятҳои инфироди худ, онҳо аз лаҳзаи тӯй як ҷисм, як нафар ҳастанд.

Румӣ 7:2 мегӯяд, ки зани шавҳардор ба шавҳари худ вазида аст. Ҳамон ғоя — пайвастан, ҳамроҳ шудан, ваҳдати як ҷисм. Ин маъно он аст, ки онҳо дар ҳар ҷиҳат наздик ҳастанд. Онҳо ҳама чизро бо ҳам мубодила мекунанд. Онҳо дар бораи ҳама чиз сӯҳбат мекунанд. Онҳо ягон сирреро пинҳон намекунанд. Онҳо якҷоя қарор қабул мекунанд. Онҳо якҷоя азоб мекашанд. Онҳо якҷоя муваффақ мешаванд. Онҳо якҷоя ноком мешаванд. Онҳо якҷоя лутфан ва бе шарму ҳаяҷон ҳастанд — на танҳо ҷисмонӣ, балки эмотсионалӣ, равонӣ, рӯҳонӣ. Онҳо, ба ибораи дигар, ҳамдигарро ҳамсафари наздиктар ҳастанд. Ҳамдигарро дӯсти беҳтарин ҳастанд.

Ва ҳамин аст, ки Худо аввалин бор азодороӣ ба вуҷуд овард: барои қонеъ кардани эҳтиёҷоти амиқи инсонӣ барои ҳамроҳӣ. Ин маъно он аст, ки ҳар як шахс ба издивоҷ даъват карда намешавад, аммо аксари одамон ҳамсафари наздиктаринро дар издивоҷ пайдо мекунанд.

Пас, талоқ, аз ин рӯ, бар зидди идеали Худо аст. Он одамонро, ки бояд дар тӯли умр бо ҳам бошанд, ҷудо мекунад. Талоқ, шумо метавонед бигӯед, як буридан — ҷудо кардани як шахс аз шахси дигар. Як дардовар буридани як матои Худо, ки барои он аст, ки бо ҳам бимонанд.

Баъзе аз шумо медонед, ки тақрибан якуним сол пеш, ман ACDF-ро доштам — буридани дискҳои гардан ва пайвастани онҳо. Ман диски hernia дар байни C6 ва C7 дар гардани худ доштам. Онҳо аз тариқи гулӯ — бахшида барои даҳшатнок — буридани диски hernia, гузоштани як қисми устухони марг барои пайвастани vertebras, ва сипас гузоштани як лавҳаи металлӣ барои ҳама чизро бо ҳам нигоҳ доштан. Акнун тасаввур кунед, ки касе он лавҳаи металлӣро гирифта, аз гулӯи ман бурида мебарорад. Ғайриқобили тасаввур. Дардовар. Даҳшатнок. Ин аст, ки талоқ чӣ гуна аст — буридани он чизе, ки Худо бо ҳам пайваст кардааст.

Акнун, шумо метавонед фикр кунед, ки аз сабаби забони қатъии Исо, ин анҷоми савол аст. Вақте ки шумо издивоҷ кардед, роҳи дигаре нест. Талоқ пурсида намешавад.

Нодуруст.

Чунки Исо дар Мत्तо 19 мегӯяд, ки вақтҳое ҳастанд, ки талоқ иҷозат дода мешавад.

Он чизеро, ки ман мехоҳам дар чанд дақиқаи оянда анҷам диҳам, ин аст, ки ба шумо нишон диҳам, ки Исо разводро фармод накардааст, балки ӯ онро маҳкум ҳам накардааст. У разводро тавсия накардааст, балки ӯ ба он иҷозат додааст. Фарқи калон дар ин ҷо аст.

Ба оятҳои 7, 8 ва 9 нигоҳ кунед. Фарсиҳо пурсиданд: "Он гоҳ чаро Муссо фармод кард, ки мард ба занаш санадномаи развод ва ӯро фиристод?" Исо дар ҷавоб гуфт: "Муссо ба шумо иҷозат дод, ки занони худро развод кунед, зеро дилҳои шумо сахт буд. Вале аз аввал ин тавр набуд. Ман ба шумо мегӯям, ки ҳар кӣ занашро, ба ҷуз аз вафо накардан ба шавҳар, развод кунад ва ба зани дигар бишавҳад, зина кардааст".

Мушоҳида кунед, ки фарсиҳо хато карданд. Онҳо гуфтанд, ки Муссо разводро фармод кард. Ӯ чунин чизеро фармод накард. Қонуни Деутрономия 24 қонуни ҳолатҳои буд. Он пешбинӣ кард, ки развод метавонад рӯй диҳад ва гуфт: "Агар ин рӯй диҳад, ин тавр кунед". Муссо разводро таъсис надод; ӯ онро танзим кард. Ва Исо онҳоро ислоҳ кард: Муссо ба развод иҷозат дод.

Баъзе аз шумо шояд ҳайрон шавед, ки дар Библия мисолҳое ҳастанд, ки Худо ба таври возеҳ разводро тасдиқ мекунад. Дар Эзра 9-10, Худо ба исроилиён фармод мекунад, ки занони бегонаро развод кунанд. Дар Матто 1, Юсуф — марди "адал" — ӯ фикр мекард, ки Моро ба таври хомӯш развод кунад. Ва дар Аҳди Қадим Худо Худ "развод" мекунад Исроилро барои куфраш (Ҳӯшаъ 2, Еремия 3 ва дигарон).

Тасаввур кунед, ки як чини хуб — гарон, қиматманд, маҳфуз ва эҳтиром. Гуфтан, ки он набояд шикаста шавад, маънои онро надорад, ки он шикаста намешавад. Ва ба ҳамин тарз, гарчанде ки издивоҷ маҳфуз ва эҳтиром дорад, вазъиятҳое ҳастанд, ки пайванди аҳд метавонад шикаста шавад.

Шумо метавонед пурсед: "Кай пайванди аҳд метавонад шикаста шавад?"

Ҷавоб ин аст: ба ҷуз аз марги шавҳар — ва ман ба касе тавсия кардан намехоҳам, ки ин корро анҷом диҳад — ду роҳе ҳаст, ки аҳди издивоҷ метавонад шикаста шавад.

Биёед, ки дар бораи якум: вафодорӣ набудан дар издивоҷ сӯҳбат кунем. Ҳамин аст ибора дар айяти 9: «Ҳар кӣ занашро тарк кунад, ғайр аз вафодорӣ набудан дар издивоҷ, ва ба зани дигар биёзад, зинакорӣ мекунад».

Ин айят барои асрҳо низ баҳсبرانда буд. Бигузоред, ки онро чӣ тавр ки бошад, соддатар кунам.

Дар айяти 9 ду калимаи юнонӣ ҳаст, ки шумо бояд фаҳмед.

Ибораи «вафодорӣ набудан дар издивоҷ» калимаи юнониро тарҷума мекунад porneia — решаи калимаи pornography. Ин калимаи юнонӣ бештар барои гуноҳи ҷинсӣ истифода мешавад. Он бо роҳи бадкоронӣ, зинакорӣ, фоҳишагӣ, издивоҷ бо хештан, алоқаи ҷинсӣ байни ҳамҷинс, полигамия, ваҳшиёна... ҳамаи зуҳуроти ҷинсӣ берун аз муносибати издивоҷи мард ва занро фаро мегирад.

Porneia низ дар Навиштаҳо ба таври маҷозӣ барои тавсифи куфркорӣ истифода мешавад — вафодорӣ нбудан ба Худованд. Ҳамин тавр NIV ибораи васеътари вафодорӣ набудан дар издивоҷро истифода мекунад. ESV бошад, вафодортар аст ва аз ибораи беинофӣ ҷинсӣ истифода мекунад.

Бигӯед, ки ин тавр бигӯем: porneia ҳама гуна фаъолияти ахлоқӣ — хусусан ҷинсӣ — аст, ки вафодорӣ байни шавҳар ва занро вайрон мекунад.

Калимаи дигари юнонӣ дар айяти 9 moicheia аст — калимаи танг маънои зинакорӣ, муносибати ҷинсӣ байни шахси издивоҷкарда ва шахси дигар ба ҷуз шавҳар ё занаш.

Ҳамин тавр Исо дар ин пард аст, ки вақте шавҳар ё зан баъзе намуди фаъолиятро иҷро мекунад — фаъолияте, ки муносибати моро вайрон мекунад — шавҳар ё зани дигар метавонад барои талоқ дархост кунад. Ин талоқ гуноҳ нест, гарчанде ки гуноҳ боиси талоқ шуд. Метавонед бифаҳмед? Худи талоқ қонунан аст, гарчанде ки гуноҳ аст, ки ба он оварда расонд.

Ҳоло, ин шавҳар ё зан наметавонед талоқро иҷро кунед. Талоқ амр нест; иҷозат дода мешавад. Ва агар талоқ аз сабаби гуноҳи ҷинсии яке аз шарикон рӯй диҳад, шахси бегуноҳ, Исо мегӯяд, метавонад дубора издивоҷ кунад — зеро издивоҷ қатъ шудааст. Агар банди истисноии айяти 9 иҷро шуда бошад, шахси дигар метавонад дубора издивоҷ кунад.

Ҳоло, дар ин нуқта, эҳтимол, ҳама навъҳои саволҳо пайдо мешаванд. Масалан:

Оё шахс метавонад ҳамсареро, ки ба ягон навъи нашъамандӣ дучор аст - ба pornography, қимор, чизе ба ин монанд - талоқ диҳад?

Ё агар ҳамсари шумо ба муносибати эҳсосӣ бо каси дигар даст занад?

Агар porneia калимаи умумӣ бошад, ки метавонад ба ҳама навъҳои фаъолиятҳои вафо номатлуб истифода шавад, оё он метавонад ба чизҳои монанди он истифода шавад?

Ин ҷавоби ман: шояд… ва шояд ҳам.

Бигузор, дӯстон, ки қалби инсон аз ҳама чиз фиребанда аст. Мо ба таври даҳшатнок бад ҳастем, ва гуноҳ моро ба сӯи кӯшиш барои сафед кардани хоҳиши худ барои талоқ мекашад. Бинобар ин, мо набояд ин корро кунед. Мо набояд рӯйхати гуноҳҳоро, ки ба ин истифодаи васеъ ё истиоратии porneia мувофиқат мекунанд, васеъ накунем.

Лекин ҳамзамон, дӯстони мо дар PCA, баъд аз омӯзиши васеъ, коғазҳои мавқеъи худро бо ин суханон истеҳсол карданд:

Агар шахс ба фаъолиятҳои муайян - нашъамандӣ, оддатҳо, машғул шудан ба рафтори беаҳд - онҳо метавонанд ба ваҳдати як ҷисм зарар расонанд.

Ҳукм, мегӯянд онҳо, бояд дар ҷаласа - пиронҳои мо - дар барномаи истифодаи принсипҳои библиявӣ бошад. Принсипи ҳидояткунанда бояд ин бошад, ки оё гуноҳ воқеан ваҳдати як ҷисмро вайрон мекунад.

Хуб, бигузор, ки мо дар ин ҷо танаффус гирем. Ман гуфтам, ки аҳди издивоҷ метавонад ба ду роҳ вайрон шавад. Як роҳ porneia - Матто 19:9 ва Матто 5:32. Дигар роҳ дар 1 Қаринтиён 7 аст.

Бинобар ин, аз Матто 19 ба 1 Қаринтиён 7 гузаред. Қаринтиёни аввал - ин мактубест, ки аз ҷониби Ҳаввои Паёмбар навишта шудааст. Ба аятҳои 1-9 нигоҳ кунед. Дар он аятҳо Паёмбар Ҳаввои аз Китоби Идои 1 ва 2 дар бораи тӯҳфаи издивоҷ ва intiмияти ваҳдати як ҷисм сухан мегӯяд.

Пас, дар аятҳои 10-16, Паёмбар Ҳаввои ба ду гурӯҳ сухан мегӯяд.

1. Ду Мисоли Имон дорад, ки бо ҳам издивоҷ кардаанд (аятҳои 10-11)

Аятҳои 10-11 ба шавҳорон ва занони бо ҳам имондор сухан мегӯянд:

“Ба оилаҳои издивоҷшуда ман ин амрро медиҳам (на ман, балки Худованд): Зана бояд аз шавҳараш ҷудо нашавад…”

Он калимаи ҷудоӣ оддӣ ҳамоним барои талоқ аст.

Паул мегӯяд, агар вай ҷудо шавад, вай бояд танҳо бимонад ё ба шавҳараш мувофиқ шавад. Ва шавҳар бояд занашро талоқ надиҳад.

Диққат диҳед, ки Паул банди истисноиро, ки Исо дар Мत्तо 19:9 додааст, такрор намекунад. Ба ӯ лозим нест - ин фарз карда мешавад. Лекин ӯ чизе нав илова мекунад:

Агар талоқ барои ягон сабабе, ғайр аз зина, рух диҳад, шавҳар ва зан бояд танҳо бимонанд. Ин ҷазо барои талоқи гуноҳкор аст. Тавбаи танҳоӣ имконияти мувофиқиро барои оштӣ, ки идеал аст, боз мекунад.

2. Издивоҷи омехта (аёти 12–16)

Дар оятҳои 12–16 Паул издивоҷеро, ки яке аз ҳамсарон масеҳӣ ва дигаре нест, муроҷиат мекунад.

Ӯ мегӯяд, агар ҳамсари беимон хоҳано бо имондор зиндагӣ кунад, имондор набояд талоқро танҳо барои он ки ҳамсараш имон надорад, талаб кунад. Дар ҳақиқат, Паул мегӯяд, ки Худод метавонад ҳамсари имондорро истифода кунад, то фазли аҳдро ба он хона биёрад - ва шояд ҳатто наҷотро.

Лекин ба ояти 15 нигоҳ кунед:

“Агар беимон берояд, бигзор берояд. Марди имондор ё зани имондор дар чунин ҳолатҳо баста нест. Худод моро ба зиндагӣ дар осоиш даъват кардааст.”

Паул таълим медиҳад, ки агар ҳамсари ғайримасеҳӣ шуморо тарк кунад, шумо ба мондан дар он издивоҷ вазифадори нестед. Шумо метавонед талоқ кунед. Ин талоқи қонунист. Ва ба таври ишора, шумо озодед, ки дубора издивоҷ кунед, зеро пайванди издивоҷ шикаста шудааст.

Пас, тарки ҳамсари имондор аз ҷониби беимон ҳолат дуюм аст, ки талоқро иҷозат медиҳад. Талоқ гуноҳкор нест, гарчанде ки гуноҳ боиси он шуд.

Ва боз, танҳо аз сабаби он ки талоқ иҷозат дода мешавад, маънои онро надорад, ки ин кори дуруст аст — ё ягона чизе, ки бояд кард. Худо метавонад муносибатҳои бадтаринро ислоҳ кунад. Баъзан муносибати бахшиши шумо, рӯҳи беғаразонаи шумо, пайвастагии шумо ба хайри шахси дигар аст, ки ӯро ё варо ба тавба меорад.

Аммо чӣ гуна "тарк кардан"-ро ҳисоб мекунад?

Танҳо аз сабаби پورнея, саволҳои бештар ба миён меоянд. Оё "тарк кардан" метавонад беш аз тарк кардани хонаи ҷисмонӣ дохил шавад?

Аксари фикрронҳои евангелистӣ ҳа.

Боз ҳам, коғаз PCA мегӯяд, ки тарк кардан метавонад "бо татбиқи шароитҳои ғайриқаноаткунанда ва ҳамчунин бо худи выход" ба амал ояд.

Аммо бигузорам, ки моҳияти: на ҳар чизе, ки шумо дар ҳамсари худ надӯст доред, бояд дохил карда шавад. PCA ҳикматона мегӯяд, ки рӯйхати гуноҳҳо ба тарк кардан "хеле дароз нест".

Баъзан Худо моро даъват мекунад, ки дар муносибатҳои дарднок бимонем. Петрус ба мо дар 1 Петрус 2 ёдовар мешавад, ки Масеҳ барои мо ранҷ кашид, ба мо намуна гузошт. Вақте ки онҳо ба Ӯ ҳақорати мекарданд, Ӯ ҷавоб надод. Вақте Ӯ ранҷ мекашид, Ӯ таҳдид накард. Ӯ худро ба Ӯ, ки доварӣ мекунад, супурд. Баъзан ин даъвати шумост дар издивоҷи душвор.

Аммо чизҳое ба монанди зӯроварии ҷисмонӣ, хиёнат, истифодаи машрубот ё маводи мухаддир, зӯроварӣ, фаъолияти ҷиноятӣ, ғоибӣ ё ҳама гуна рафтори доимӣ, ки шуморо ё фарзандони шуморо хатарнок мекунад — инҳо албатта як навъи тарк кардан аст. Ва ҳатто агар ҳамсари шумо иддао кунад, ки христиан аст, агар Ӯ ё ва бо рафтори доимӣ дар чунин корҳо машғул шавад, дар баъзе лаҳзаҳо Ӯ мисли ғайрихристиан амал мекунад ва бояд ҳамон тавр муносибат кард.

Калиди ин аст, ки пиронҳои калисо бояд иштирок кунанд.

Қуръони кудс дар бораи ҳар имконият сухан намегӯяд. Он дар бораи издивоҷи бад ном бурда намешавад. Мо бояд принсипҳои библиявиро гирем, онҳоро бо дуо оро диҳем, ҳидояти Худовандро биталасем ва беҳтарин қарорро, ки метавонем, қабул кунем.

Хулоса

Пас, имрӯз мо чӣ омӯхтаем?

– Худо талоқро таъсис надод; Ӯ онро иҷозат медиҳад, ба он таҳаммул мекунад, онро танзим мекунад.

– Талақ ҳамеша аз гуноҳ сар мегирад, аммо худи талоқ ҳатман гуноҳ нест.

– Талок аҳди оилавӣро қатъ мекунад.

– Вақте ки яке аз ҳамсарон аҳдронро бо ҷинсӣ фосид (порнеия) ё тарк кардани оила содир мекунад, талоқ ҷоиз аст.

– Дар ҷойҳое ки талоқ иҷозат дода мешавад, такрори издивоҷ барои шахси бегуноҳ низ иҷозат дода мешавад.

Ман боварӣ дорам, ки бисёре аз шумо саволҳои дигар доред. Ман мехоҳам бигӯям: биёед сӯҳбат кунем. Ҷаҳонро дар як хутба фаро гирифтан душвор аст. Агар шумо хоҳед, ки ин чизҳоро омӯзед ё агар шумо ҳоло аз онҳо таъсир гирифта истодаед, биёед сӯҳбат кунем.

Мо ҷомеае ҳастем, ки ба ин масъала ғамхорӣ мекунад. Мо ба шумо ғамхорӣ мекунем ва мехоҳем оилахои дар калисои худро парвариш диҳем. Бинобар ин, ман чанд сухани ниҳоии амалӣ пешниҳод мекунам - чанд нуктаи гирифта.

Аввал, он чизеро, ки ман субҳи имрӯз гуфтам, ба ёд оред: дар ин ҳуҷра як оилавӣ ҳам нест, ки аз талоқ муҳофизат карда шавад. Шумо бояд инро бидонед. Шумо бояд роҳи оилавии худро бо тавозеи, бошуурона аз ҳама гуна гуноҳҳо.

Аммо агар шумо хоҳед, ки оилаи худро аз талоқ ҳимоя кунед, ман аввалин чизеро, ки мегӯям, ин аст: боварӣ дошта бошед, ки шумо пайрави Исо ҳастед. Боварӣ дошта бошед, ки шумо ба Масиҳ тааллуқ доред ва ба калисои қавӣ, солим ва ба Библия боварӣ доред.

Эҳтимол шумо омори онро шунидаед, ки мегӯяд, талоқ дар калисо мисли ҷаҳон маъмул аст. Ин бояд мувофиқ карда шавад. Тадқиқоти беҳтар нишон медиҳанд, ки вақте ки мо дар бораи одамоне сӯҳбат мекунем, ки ба Исо содиқ ҳастанд, ки имонашонро ҷиддӣ мегиранд, ки дар калисои маҳаллӣ фаъол ва содиқ ҳастанд, фоизи талоқ хеле паст мешавад. Сабаби ин вуҷуд дорад: Рӯҳи Муқаддас шуморо тавоно мекунад - ба воситаи имон ба Масиҳ, ба воситаи хубхабар ва ба воситаи муносибати шумо бо бародарон ва хоҳарони худ - ин мушкилотро паси сар кунед.

Дуюм, агар шумо издиво кардаед — ё агар шумо як рӯз издиво карданӣ ҳастед — ба ин суханон диққат диҳед: шарики шумо бояд зери Масеҳ дар ҳардуи шумо авлавият дошта бошад. Ва агар шумо хоҳед, ки издивои шумо то ҳадди имкон қавитар бошад, шумо бояд омода бошед, ки ба он сармаея гузоред.

Шумо бояд шабҳои таърихӣ дошта бошед. Шавҳарон ва занон, шумо бояд бо ҳамдигар рафта, вақт гузаронед. Шумо бояд дар атрофи муносибати худ сарҳадо дошта бошед. Ва шумо бояд аз ҳар як захира — ҳар як конфронсия, ҳар як китоб — истифода баред, ки метавонад ба шумо кӯмак кунад, ки шавҳар ё зани беҳтар шавед.

Сеюм, ҳамеша ба Худо имконият диҳед, ки мӯҷиза кунад. Ҳамеша. Ман издивоҳои дидаам, ки ба назар мерасид, ки умед надорад, вале бо лутфи Худо иваз шуд. Талоқ бояд паси чораи охирини шумо бошад. Пеш аз он ки шумо даст кашед, ҳама чизеро, ки метавонед, кунед. Муайян кунед, ки чизҳое, ки шуморо ба ин ҷо оварданд. Аз гуноҳҳои худ, ки шумо худатон кардаед, пушаймон шавед. Якҷоя дуо кунед ва аз Худо хоҳиш кунед, ки ба шумо рӯҳи бахшиш ва лутфи шифобахш диҳад. Бахшед, чунон ки Рабб ба шумо бахшид. Аз дӯстони худ хоҳиш кунед, ки барои шумо дуо кунанд ва рӯза доранд. Ба назди маслиҳатчии касбӣ равед.

Ва боз як чиз: пиронро ҷалб кунед. Агар шумо дар издивои худ мушкилӣ дошта бошед, биёед, бо яке аз пасторҳо сӯҳбат кунед. Бигзор пирон шуморо гӯсфанд. Агар талоқ зарур гардид — ва баъзе аз шумо таҷрибаи талоқ доред — пас ин аст, ки шумо бояд чӣ кунед: дар муҳаббати Масеҳ ором гиред. Дар муҳаббати Ӯ ором гиред ва пеш равед. Шурӯъ кунед, ки ҳаёти худро дар Ӯ бисозед. Дарк кунед, ки мо дар ҷаҳони афтода зиндагӣ мекунем, ки баъзан чизҳо беҳтар намешаванд. Нола барои осмон. Нола барои замини нав, ки чизҳо беҳтар хоҳанд буд.

Биёед, ки пештар имрӯз ман гуфтам, ки Худо Исроилро талоқ дод. Худо худаш ин таҷрибаро дошт. Вале бишнавед, ки Ӯ дар Ҳӯшаъ 2 мегӯяд:

Бинобаст, ман ҳоло мехоҳам, ки Ӯро ба худ равона кунам; ман Ӯро ба биёбон мебарам ва бо Ӯ меҳрубонӣ сӯҳбат мекунам… Ман туро ба худ барои абадӣ мешавҳарӣ; ман туро бо ростӣ ва адолат, бо муҳаббат ва меҳрубонӣ мешавҳарӣ… Ту мардуми ман ҳастӣ, ва онҳо хоҳанд гуфт: "Ту Худои ман ҳастӣ".

Сабаби он Исо аст — сабаби қурбонии Ӯ дар салиб — ки шумо ва ман медонем, ки талоқ нест калимаи охир.

Биёед, ки якҷоя дуо гӯем:

Худованди Исо, туро шукр мегӯем, ки ба мо таълим додӣ дар бораи талоқ ва издивоҷ ва дубора издивоҷ. Туро шукр мегӯем, ки ба издивоҷ муассосагӣ додӣ. Туро шукр мегӯем, ки эй Падар, Ту издивоҷро барои хушбахтӣ ва беҳбудии инсоният офаридӣ.

Эй Худованд, мо барои якдигар дуо мегӯем: Мо эътироф мекунем, ки ҳеҷ кадом аз мо бегуноҳ нест. Ҳеҷ кадом аз мо пойи худро ба ростӣ надорад. Ҳамаи мо гуноҳкор ҳастем. Ҳамаи мо осебпазир ҳастем, ки биафтем.

Ва дар калисои мо касон ҳастанд, ки талоқ шудаанд ва ҳанӯз дардҳои онро ҳис мекунанд. Дар калисои мо фарзандони талоқ ҳастанд — касон ки бидуни падар ё модар, ё дар хонаи шикаста парвариш ёфтаанд.

Эй Худованди Исо, туро шукр мегӯем, ки Ту метавӣ парчаҳои муаммои моро бозпас гардӣ. Туро шукр мегӯем, ки Ту метавӣ издивоҷи зеҳниро ислоҳ кунӣ ва бозпас солим гардӣ. Туро шукр мегӯем, ки Ту метавӣ касонро, ки талоқ шудаанд, солим гардӣ, ва ба онҳо ёрӣ кунӣ, ки дар Ту лутфи бузургтар аз ҳама муборизаҳо, ҳама гуноҳҳо, ҳама мушкилотро пайдо кунанд.

Эй Худованд, Ту шавҳари мо имрӯз бош. Ту шавҳари ин арӯс, калисо бош.

Мо инро дар номи Исо мепурсем. Амиин.

Rev. Майк Осборн дар моҳи март, 2019, ба ҳайати кормандони RTS Орландо ҳамроҳ шуд, ҳамчун Декани нави Студентҳо. Ӯ инчунин ҳамчун Раҳбари Таълим ва Ҷойгироӣ хизмат мекунад, ки ба студентони MDiv дар омӯзиш ва тайёрӣ барои вазифаи пурраи вазифаи таблиғи Инҷил кумак ва роҳнамоӣ мекунад. Илова бар ин, Майк аксар вақт дар синфхона пайдо мешавад, ки дарсҳои таълими касбиро таълим медиҳад ва дарсҳои машваратӣ барои роҳбарони рӯҳонӣ.

Ин мақола асосан ба матни ибратномаи ягон хутбаи Rev. Осборн аст. Он каме аз ҷониби Copilot, инчунин кормандони теологии Third Millennium Ministries иҳота шудааст.