Агар Дوزах Воқеан Мавҷуд Бувад, Оё Он Абадӣ Будааст?

Оё Ҳақиқатан Дӯзах вуҷуд дорад ва оё он абадӣ аст?

Муаллиф: Rev. Майк Осборн

Хонии мо аз Матто боб 13, оятҳои 44 то 50.

Машҳури осмонӣ ба ганҷи пинҳон дар замин монанд аст. Вақте марде онро ёфт, боз онро пинҳон кард, ва сипас бо шодии худ рафта, ҳамаи моли худро фурӯхт ва он заминро харид.

Боз ҳам, машҳури осмонӣ ба тожир монанд аст, ки дар ҷустуҷӯи марворидҳои қиматбаҳо аст. Вақте ки ӯ яке аз арзиши бузургро ёфт, рафта, ҳамаи моли худро фурӯхт ва онро харид. Боз ҳам, машҳури осмонӣ ба тортанае монанд аст, ки дар кӯл паст карда шуд ва ҳамаи моҳӣҳои гуногунро гирифт. Вақте ки он пур шуд, моҳигирон онро ба соҳил кашида, нишаста, моҳӣҳои хубро дар сабадҳо ҷамъ карданд, вале бадҳоро партофтанд. Ҳамин тавр хоҳад буд дар охири аср. Фариштагон хоҳанд омад ва шариронро аз одилон ҷудо карда, онҳоро ба кӯраи оташӣ партофта, дар он ҷо гиря ва дандон ғарқ карданист.

Каломи Худованд.

Мо дар давоми чанд ҳафтаи охири тобистон дар як силсилаи бо номи Ҷавобҳои Рост барои Саволҳои Рост ҳастем. Ҳар ҳафта мо саволи дигареро бардорем — ё яке аз шумо, ҷамоат, ё яке ки мо боварӣ дорем, ки шумо пурсед, хоҳ шумо онро гуфта бошед ё не. Ва субҳ ин, ман мехоҳам ду саволи аз ҳама ғамангезеро, ки хristianҳо дар бораи имодашон пурсед, бардорам: Оё ҳақиқатан дӯзах вуҷуд дорад? Ва оё он абадӣ аст?

Барои бисёре аз одамон дар фарҳанги мо имрӯз, ҷаҳаннам ҷое аст, ки набояд ном бурд. Ин таълимоти ҳақонандест. Кам одамон дар бораи он сӯҳбат мекунанд, ва каламе ки мекунанд, одатан бо саркашӣ, таҳқир ё шакк. Ман фикр мекунам, ки мо, ҳамчун қавми Худо, аксар вақт ҳисси хиҷолат дорем, вақте ки мавзуъ бармеояд. Ман ба ёд дорам, ки чанд сол пеш бо дӯстони кӯҳнаи мактаби худ дидам. Баъд аз он ки маълум шуд, ки ман ваъзгузор ҳастам — ман аз мактаб ба дин омадаам — яке аз онҳо, баъд аз пурсидани чанд саволи дигар дар бораи масеҳият, гуфт: “Акнун… шумо яке аз он масеҳиҳое нестед, ки ба ҷаҳаннами оташӣ боварӣ доранд, не?” Ва ман гуфтам: “Ҳа, ман ҳастам.” Он аз он ки ман ба чунин чиз боварӣ дорам, ҳайрон шуд.

Ҳеҷ кас намехоҳад дар бораи ҷаҳаннам фикр кунад. Ростиаш, ман хеле беҳтар аз он ки дар бораи чизҳои дигар, ки бисёр бештар баландӣ ва ҳавасмандкунанда ҳастанд, ваъз кунам. Лекин агар воқеан ҷое ҳаст, ки ба ҷаҳаннами дар Библия тавсиф шуда монанд аст, оё ин дуруст нест, ки ба одамон дар бораи он бигӯем? Агар чунин ҷо вуҷуд дошта бошад, оё ин воқеан нест, ки ба одамон ҳушдор диҳем?

Пас бигӯям, ки ман чӣ фикр дорам. Чӣ тавре ки ман каме пештар гуфтам, ман боварӣ дорам, ки ҷаҳаннам ҳаст. Ман ба он боварӣ дорам, на аз он ки ман ҳама чизро дар бораи он фаҳмам, на аз он ки ман метавонам ба ҳар як савол ҷавоб диҳам, ва на аз он ки Библия ба мо ҳама чизеро, ки мо мехоҳем, мегӯяд. Ман ба он боварӣ дорам, аз он ки ман маҷбур ҳастам, ки ба он боварӣ дорам, аз рӯи Мутлақи Муқаддас — ва аз он ки ман ваъзгузори шумо ҳастам, ва қисми даъвати ман аст, ки Мутлақи Муқаддасро омӯзам ва ба шумо бигӯям, ки онҳо чӣ мегӯянд.

Мо имрӯз дар бораи ҷаҳаннам сӯҳбат хоҳем кард, на танҳо барои он ки шумо метавонед аз он ҳазар кунед, балки барои он ки шумо метавонед дигаронро низ ҳазар диҳед. Матни танҳо хондашуда яке аз бисёр гузаргоҳҳоест, ки мо метавонеем интихоб кунем, аммо ман онро интихоб кардам, зеро дар фазои хеле кӯтоҳ он ду ҳақиқати хеле соддаро таълим медиҳад. Ва аввалин ин истиора аст: воқеан ҷаҳаннам ҳаст. Воқеан ҷаҳаннам ҳаст. Ба айятҳои 49 ва 50 нигаред. Исо мегӯяд: “Ин аст, ки чӣ гуна хоҳад буд дар охири аср. Фариштагон хоҳанд омад ва фосиқонро аз одилон ҷудо хоҳанд кард ва онҳоро ба кӯраи оташӣ партофтанд, ки дар он ҷо гиря ва дандон ғарқкунанда хоҳад буд.”

Дар Matthew 13, Исо тавассути ҳикоятҳо - масалҳо таълим медиҳад. Ҳафт, шояд ҳашт, вобаста ба он ки шумо чӣ гуна ҳисоб мекунед, ки дар охир ҳаст. Масоли фароғ, гандум ва гандуми бад, тухми хардал, хамир, ва се масоле, ки мо хондем: ганҷи пинҳон, донаи қиматбаҳо, ва ин шабакаи пур аз моҳӣ.

Биёед чанд лаҳза бо он охирӣ сарф кунем - шабакаи пур аз моҳӣ. Он хеле монанд ба масали гандум ва алафҳои бад дар сарлавҳаи пешин аст, ва ҳамчунин ба гузаргоҳи машҳур дар сарлавҳаи 25 дар бораи гӯсфандон ва бузҳо. Ҳамин вожаи асосӣ дар ҳамаи се масъала ҷорӣ аст. Дар ин ҳикоят, Исо мегӯяд, ки асосан ду навъ моҳӣ дар баҳр ҳаст: моҳии хуб ва моҳии бад. Онҳо дар якҷоягӣ шона мезананд, аммо як рӯз рӯзи ҷудоӣ хоҳад буд - рӯзи ҳисоб, рӯзи доварӣ. Дар он рӯз, моҳигирон моҳиҳоро ҷудо хоҳанд кард: моҳии хубро ба сабадҳо, моҳии бадро партофтанд.

Ҳамин аст ҳикоя. Лекин Исо дар бораи кист? Аён аст, ки на моҳӣ. Ӯ дар бораи одамон сӯҳбат мекунад. Моҳиҳои хуб пайравони Исои Масиҳанд — одамоне, ки аз нав таваллуд шудаанд, ки аз гуноҳҳои худ руҷӯъ кардаанд, ки ба Исо барои наҷот имон овардаанд. Онҳо «адал» ҳастанд, мегӯяд Исо, — на аз он сабаб, ки онҳо аз худ беҳтаранд, балки аз он сабаб, ки гуноҳҳои онҳо шуста шудааст ва адолати Масиҳ ба онҳо нисбат дода шудааст. Моҳиҳои бад онҳое ҳастанд, ки қарор доданд, ки ҳаёти худро бидуни Исо бигузаронанд, ки Исои Масиҳро нодида мегиранд ва дар гуноҳҳои худ мондаанд. Онҳо «фосид» ҳастанд, на аз он сабаб, ки онҳо аз худ бадтаранд, балки аз он сабаб, ки Исоро рад кардаанд ва пешниҳоди наҷоти Ӯро нодида мегиранд. Онҳо ҳамон чизе ҳастанд, ки адал одамон ҳастанд, агар онҳо аз кори Масиҳ бенафъ бошанд.

Ва ояти 50 мегӯяд, ки мақсади ниҳоии он гурӯҳ — фосидон — куӯри оташ аст, ки дар он ҷо гиря ва дандон ғарқкунанда хоҳад буд. Ин ҷо, ки Исо аз он сӯҳбат мекунад, дар Каломи Худо бо чанд ном ишора шудааст: Ҳадес, варта, ва дар Ваҳй, кӯли оташ.

Мо одатан онро дӯзах меномем, лекин дар Инҷили нав он аксар вақт бо номи Ғеҳенна ном бурда мешавад. Агар шумо Матторо бо забони аслӣ мехонед, шумо хоҳед дид, ки ин калимаест, ки Исо аксар вақт истифода мебарад. Ғеҳенна ба водии Ҳинном, ки як ноҳияи ҷуғрофӣ дар беруни Ерусалим аст, ишора мекунад. Сатҳи солҳои пеш аз замони Масиҳ, мардуми Худо дар он ҷо ба бутҳо парастиш мекарданд — ва ҳатто бадтар аз он, ки фарзандон дар он ҷо кушта мешуданд, ба бути ғайриодӣ Молех қурбонӣ мешуданд. Падари онҳо онҳоро аз оташ гузаронанд ва дар ин раванд онҳо мурданд. Ҳамин аст водии Ҳинном, агар шумо тасаввур кунед.

К счастью, хороший царь — Иосия — позже разрушил это место и его использование для идолопоклонства и превратил его в городскую свалку. Долина Енном стала мусорным бросовым местом. Туда свозили человеческие отходы, мусор и даже тела преступников. Это было противное, ужасное место — место, где огонь никогда не гас и черви никогда не умирали. Это слово Геенна стало синонимом ада. Вот почему Иисус сравнивает ад с огненной печью. Вы можете представить себе огонь на этой свалке, постоянно сжигающий отходы Иерусалима.

Итак, друзья, ад не является фигуративным выражением. Это не метафора. Это не состояние ума, как иногда говорят люди. Нет — согласно Писанию, это реальное место. Это конечная цель нераскаявшихся грешников, а также конечная цель Сатаны и его демонов. И человек в Библии, который больше всех говорит об аде, является самым любящим, самым заботливым, самым смиренным, самым кротким человеком, который когда-либо жил: Иисус Христос. Это правда — Он говорит об аде больше, чем кто-либо другой в Писании. По одной оценке, 13% Его учения касаются ада, и половина Его притч связана с наказанием, судом или адом. Иисус был очень откровенен на эту тему.

Итак, позвольте мне сказать вам пять вещей, которые Иисус сказал об аде. Есть еще больше, но эти пять особенно важны.

1. Ад — это место отделения от благодатного присутствия Бога.

Ранее в этой главе, когда Иисус объясняет притчу о пшенице и плевелах, Он говорит в 41-м стихе, что Сын Человеческий пошлет Своих ангелов, и они будут вырывать из Его царства все, что вызывает грех, и всех, кто поступает зло. “Они бросят их в огненную печь, где будет” — вот это выражение снова — “плач и скрежет зубов”. А праведники будут сиять, как солнце, в царстве Отца своего.

Барои Исоус ду имконият вуҷуд дорад. Я ё гандум ҳаст ё алаф. Я ё моҳи хуб ҳаст ё моҳи бад. Я ё наҷот ёфтааст ё гумшуда. Ту хоҳ ба салтанати Худо истиқбол шавӣ, хоҳ аз он ҷо берун шавӣ. Ту хоҳ мисли офтоб дар салтанати Падари худ тобанӣ, хоҳ ба кӯраи оташӣ биравӣ. Ту хоҳ абадият бо Масеҳ ҳастӣ, хоҳ аз Ӯ ва муҳаббати Ӯ ҷудо шавӣ.

2. Дӯзах ҷои тира ва ғамгин аст.

Се маротиба дар Матифӣ Исоус мегӯяд, ки онҳое, ки Ӯро рад мекунанд, “берун, ба тирадорӣ” партофта мешаванд. Чӣ тасвири даҳшатнок - аз рӯшноӣ берун шуда, ба тирадорӣ партофта шудааст.

3. Дӯзах ҷои андӯҳи шадид ва пушаймонӣ аст.

Исоус ибораи “гиря кардан ва дандонҳорезӣ кардан”-ро бори дигар истифода мебарад. Вақте ки ман дар бораи ин ибора фикр мекунам, ман Исоусро тасаввур мекунам, ки онро барои изҳори навъе аз пушаймонӣ ё умедвории номумкин истифода мебарад - бо хашм, бо нафрат ба худ, ҳамааш дар ин тасвири гиря кардан ва дандонҳорезӣ кардан печонида шудааст.

4. Дӯзах ҷои оташ аст.

Дар навиштаи мо имрӯз Исоус онро кӯраи оташӣ меноманд. Дар ҷойҳои дигар Ӯ аз “оташи абадӣ” ё “оташи дӯзах” сӯҳбат мекунад. Revelation 14 аз гудозиш сӯҳбат мекунад. Revelation 20 онро кӯли оташ меноманд. Бисёр гузаргоҳҳои дигари Новое Завет аз тасвири оташ истифода мекунанд.

Акнун, ман медонам, ки ин саволро ба миён меорад. Қаблан мо гуфтем, ки дӯзах ҷои тирадори аст, ва ҳоло мо мегӯем, ки он ҷои оташ аст. Чӣ тавр он метавонад ҳарду бошад? Ҷавоб он аст, ки Исоус забoni бадеи баланд истифода мебарад, то вақти воқеиятро, ки мо ҳеҷ гоҳ таҷриба накардаем, тавсиф кунад - ҷое, ки аз дард номумкин аст. Ӯ тасвирҳое истифода мебарад, ки мо метавонем фаҳмем. Мода он аст, ки дӯзах ҳам ҷисман ва ҳам аз рӯи психологии даҳшатнок аст - ҳамон тавре, ки оташ дардовар ва шадид аст, дӯзах низ, ба ҳар ҳол дар кадом дардовар ва шадид аст.

5. Дӯзах абадият дорад.

Он ҷои ҷазои абадӣ аст.

Биёед, ки ман ба шумо чанд аятро нишон диҳам, зеро ки ин қисми муҳими таълими Библия дар бораи ҷаҳаннам аст — ва ин қисмест, ки шумо ва ман аз ҳама бештар ба он мушкил хоҳем дучор шуд. Дар Matthew 18, Исо мегӯяд, ки беҳтар аст бо дасту пойи маъюб ба ҳаёт ворид шав, аз он ки ду дасту ду пой дошта бошӣ ва ба оташи абадӣ андозанд. Mark 9:43 низ чизеи монандро мегӯяд: беҳтар аст бо дасти маъюб ба ҳаёт ворид шав, аз он ки бо ду даст ба ҷаҳаннам, "ки дар он оташ ҳеҷ гоҳ хомӯш намешавад," ворид шав. Дар Matthew 25 — ҳикояти гӯсфандон ва бузҳо — Исо мегӯяд, ки Худованд ба онҳо, ки дар тарафи چепи Ӯ ҳастанд, хоҳад гуфт: "Аз пеши ман биравед, шумо ки лаънатӣ ҳастед, ба оташи абадӣ, ки барои иблис ва фариштагони ӯ омода шудааст." Ва баъдтар Ӯ мегӯяд: "Онҳо ба сӯи ҷазои абадӣ хоҳанд рафт, вале одилҳо ба ҳаёти абадӣ."

Мушоҳида кунед, ки калимаи абадӣ ҳамон калимаи юнонӣ аст, ки ба осмон ва ҷаҳаннам истифода мешавад. Агар ҷаҳаннам абадӣ набошад, пас осмон низ абадӣ нест. Онҳо ҳамроҳ бо ҳам истодаанд ё ҳамроҳ бо ҳам меафтанд. Ҷаҳаннам ҳамон қадар абадӣ аст, ки осмон абадӣ аст.

Ниҳоят, дар Mark 9, Исо Isaiah 66-ро иқтибос мекунад: "Кирми онҳо نمимеред, ва оташ хомӯш намешавад" — боз як роҳи графикии дигаре барои тавсифи табиати абадии ҷаҳаннам.

Ҳоло, шумораи зиёди олимони евангелист ва теологҳо аз назари традиксионалии ҷаҳаннам абадӣ дур шудаанд. Онҳо чизе бо номи аннигилационизм — фикри он ки дар баъзе лаҳзаҳо касоне, ки ба Худо боварӣ ندارند, мавҷудияти худро аз даст медиҳанд, ҷисм ва рӯҳҳои онҳо нобуд мешаванд. Баъзеҳо мегӯянд, ки ин ҳангоми марг рӯй медиҳад; дигарон мегӯянд, ки ин дар Рӯзи Суд рӯй медиҳад. Дигарон мегӯянд, ки аннигилация метавонад баъд аз он ки шахс барои муддате дар ҷаҳаннам азоб кашад, рӯй диҳад. Вале ниҳоят, мувофиқи назари аннигилационизм, рӯҳҳо ва ҷисмҳои одамон дар ҷаҳаннам пурра ва комилан нобуд мешаванд.

Якчанд мушкилот бо ин назария вуҷуд дорад. Ман вақт надорам, ки ба ҳамаи онҳо ворид шавам, аммо камтар аз ҳама ин аст: агар аннигилационизм ҳақиқат дошта бошад, пас Исо дар бораи он ки дӯзах абадӣ аст, дурӯғ гуфтааст. Ва на танҳо ин - агар одамон дар дӯзах ниҳоят аннигилятсия шаванд, пас фикр кунед: аз ғазаби Худо бисёртар аз як роҳ растагӣ кардан мумкин аст. Як роҳ аз тариқи хуну ҷони Исо, аз тариқи имон ба Масиҳ аст. Роҳи дигар он аст, ки ҳеҷ коре накунед. Агар шумо Масиҳро рад кунед, агар шумо танҳо рӯзи Суд худро ба даст оред - шояд каме азоб кашед - ниҳоят азобатон ба охир мерасад ва шумо дигар вуҷуд надоред.

Дӯстон, ин ҳақиқат нест. Аннигилационизм ҳақиқат нест. Агар шумо хоҳед, ки ин мавзӯъро бештар омӯзед, ман китоби Роберт Питерсонро дар бораи дӯзах ба суд тавсия медиҳам: Далел барои ҷазои абадӣ. Баъзе одамон, ки ин назарияро доранд, боварӣ дорам, ки таълимоти равшани Китоби Муқаддасро аз даст медиҳанд. Имрӯзҳо низ одамонеро ҳаст, ки универсалист ном доранд, ки боварӣ доранд, ки ниҳоят ҳама ба осмон мераванд. Ин назария чанд сол пеш аз ҷони Роб Белл дар китоби Ӯ ба номи «Муҳаббат ғалаба мекунад» машҳур шуд. Ин ҳақиқат нест. Баъзе одамон ба реинкарнация боварӣ доранд - шумо бисёр вақт зиндагӣ мекунед. Баъзе одамон аз заминаи католикӣ ба ҷаҳаннам боварӣ доранд. Лекин ман ба шумо боварӣ медиҳам, ки ҳамаи инҳо кӯшишҳои инсонӣ барои гирифтани ҳақиқати возеҳи Китоби Муқаддас мебошанд: танҳо ду ҷой вуҷуд дорад ва дӯзах ҷойгоҳи воқеӣ аст, ки абадӣ давом мекунад.

Ҳоло, ман метавонам тасаввур кунам, ки баъзе аз шумо чӣ фикр мекунед: ман нест, ки Худои шумо чунин аст. Худои ман нисбат ба он Худое, ки Майк тавсиф мекунад, хеле муҳаббат бештар дорад. Ман ба Худое, ки одамонро ба дӯзах мефиристем, боварӣ надорам.

Бигзоред, ки ман ду чизро дар ин бора бигӯям. Аввал, шумо Худоро интихоб кардан мумкин нест.

Худо ҳаст, ки ҳаст. Шумо бояд Ӯро бо шартҳои Ӯ қабул кунед ё ҳамааш. Шумо наметавонед бо сифатҳои Ӯ дӯстӣ кунед. Шумо наметавонед бигӯед: «Ман аз муҳаббати Худо خوشم меояд, аммо аз адолати Ӯ ё муқаддасоти Ӯ не». Худо ҳаст, ки ҳаст. Дар ҳақиқат, шумо шояд ба ҳайрат ояд, ки Библия дар бораи муқаддасоти Худо бештар аз муҳаббати Ӯ сухан мегӯяд. Ғазаби Худо тақрибан 600 маротиба зикр шудааст. Ва агар шумо ба Худои муқаддас, адолат ва ғазаб боварӣ надошта бошед, пас шумо ҳеҷ гоҳ муҳаббати Худоро нафаҳмед.

Худо инсониятро чунон дӯст медорад, ки Ӯ Исониро фиристод, то ки бар салиб бимуррад — то ки ба ҷои мо ҷазо бикашад, то ки мо аз ғазаби Ӯ раҳо шавем. Муҳаббати Худо дар заминаи муқаддасоти Ӯ ва адолати Ӯ бештар аз ҳама равшан мешавад, зеро Худо роҳи ҳалро фароҳам кардааст. Ӯ имкон дод, ки шумо боварӣ дошта бошед, ки ҳеҷ гоҳ ба дӯзах намеравед — зеро Ӯ шуморо дӯст медорад. Дари осмон васеъ кушодааст, ва Исо дар он ҷо истодааст, шуморо даъват мекунад, омодааст шуморо бо шодӣ қабул кунад. Пас, Худоро ба мисли худ интихоб накунед. Ӯро ҳамон тавре қабул кунед, ки Ӯ ҳаст. Ин ягона роҳ аст, ки Ӯро қабул кунед.

Дуюм, ба ҳар кӣ бо ин доктрина мубориза мекунад ва муҳаббати Худоро дар он намебинад, ман мехоҳам, ки шумо бидонед, ки ба маънои хеле воқеӣ, Худо ҳеҷ касро ба дӯзах намефиристад. Онҳое, ки дар дӯзах ҳастанд, дар он ҷо ҳастанд, зеро онҳо худ интихоб карданд. Ман бо боварӣ медонам, ки пеш аз он ки Худо соли 1975 ба ҳаёти ман дахил кард ва маро нав кард, ман худ ба сӯи дӯзах мерафтам — зеро ман мехостам, ки он чизҳоро, ки кардам, анҷом диҳам. Ва агар Худо маро нанаҷот медод, ман сазовори ҷазо дар он ҷо мебудам. С. С. Луис як вақт гуфт, ки дар ҷаҳон танҳо ду намуди одамон ҳастанд: онҳое, ки ба Худо мегӯянд: «Қасди Ту бикун», ва онҳое, ки Худо ба онҳо дар охир мегӯяд: «Қасди Ту бикун».

Дар ҷаҳаннам касе нест, ки хоҳиши онро накунад. Ва ин ҷо хӯшхабари аст: касе, ки воқеан мехоҳад Исои Масиҳро бишиносад, ба ҷаҳаннам нахоҳад рафт. Шумо мегӯед, “Вале чаро инсон бояд аз ҷиноят ҷазои абадӣ бикашад? Оё ҷиноят воқеан ҳам бад аст?” Ҷавоби Библия ҳа аст. Агар ҷиноят ҷазои абадӣ дошта бошад, пас он бояд ҳамон қадар бад бошад. Ҷиноят ҳамлаи бар зидди Худо аст — Он Касе, ки туро офарид, ки ҳаёт ба ту ато кард, ки ҳар з beatingаи туро нигоҳ медорад, ки ҳар рӯз туро бо неъматҳо иҳота кардааст, ва ки Писари худро дод, то ки ту мағфират шоди. Ҷиноят ҳамлаи бар зидди Худое, ки беохир меҳрубон ва марҳамат аст. Агар ҷаҳаннам чизеро исбот кунад, он исбот мекунад, ки ҷиноят аз ҳама бадтар аст. Вақте ки мо ҷиноят мекунем, Моҳи ҷинояткунандаро хафа мекунем, ки ҳаққи муайян кардани шартҳои муносибати мо бо Ӯро дорад. Ва ҷазо бояд ба ҷиноят монанд бошад.

Хуб, ман гуфтам, Matthew 13 ду чизро таълим медиҳад. Аввал, ки ҷаҳаннам ҷои воқеӣ аст — ва бисёре ба он ҷо мераванд. Лекин дуввум — ва ин хӯшхабари аст — шумо набояд яке аз онҳо бошед.

Дӯсти шумо набояд яке аз онҳо бошад.

Падару модари шумо набояд яке аз онҳо бошад.

Фарзандони шумо набояд ба ҷаҳаннам раванд.

Ҳамсояҳои шумо, қавми Дагомбаи Гана, ки мо пештар барои онҳо дуо кардем, набояд ба ҷаҳаннам раванд — агар онҳо як чизро анҷом диҳанд: тавба кунанд ва ба аз хӯшхабари Исои Масиҳ имон оваранд. Дар оятҳои 44–46 Исо ду қиссаи кӯтоҳро мегӯяд. Дар ояти 44 Ӯ мегӯяд, ки салтанати осмонӣ ба ганҷи пинҳоншуда дар майдон монанд аст. Вақте ки марде онро пайдо мекунад, ӯ боз онро пинҳон мекунад, ва аз шодии худ ҳама чизеро, ки дорад, мефурӯшад ва он майдонро мехарад. Он ганҷ чист? Дар ояти 45 Ӯ мегӯяд, ки салтанати осмонӣ ба тӯҷире монанд аст, ки дар ҷустуҷӯи марворидҳои қиматбаҳо аст. Вақте ки ӯ яке аз арзиши бузургро пайдо мекунад, ӯ ҳама чизеро, ки дорад, мефурӯшад ва онро мехарад. Он марвориди қиматбаҳо чист? Ганҷе, ки арзиши ҳама чизеро, ки шумо дода метавонед, дорад, марвориди арзишмандтарини ҷаҳон Исои Масиҳ аст. Ӯ Падшаҳи аст, ки аз ҳама чизе, ки ҷаҳон пешкаш мекунад, қиматтар аст. Ӯ сазовори он аст, ки ҳама чизро барои доштани Ӯ таслим кунед.

Дар Бестуи апостолонӣ, ки мо пеш аз хӯроки Худованд мехонем, мо дар бораи Исои Масеҳ «ба дӯзах фуруд омадан» сӯҳбат мекунем. Ин аст, ки Ӯ дар салиб чӣ кард. Ӯ аз Падари меҳрубони худ ҷудоӣ таҷриба кард, ба ҷои шумо ва ман. Ӯ гуноҳи шуморо ба худ гирифт, гунаҳкорӣ ва андӯҳи шуморо ба дӯш кашид ва мурди, ки шумо сазовори он будед, то ки шумо зиндагии сазовори онро надоред. Исои Масеҳ ганҷ аст. Ӯ мотуҳи қиматбаҳо аст. Ӯро пайравӣ кунед, ва шумо ҳеҷ гоҳ аз дӯзах метарсед.

Гӯш кунед - агар ягон чизе, ки ман имрӯз дар бораи дӯзах гуфтам, рост бошад, пас шумо пеш аз ҳама қарор доред, ки шумо ҳеҷ гоҳ қабул нахоҳед кард. Оё шумо омодаед, ки абадияти худро ба шонси он ки дӯзах нест, бекор кунед? Оё шумо омодаед, ки то дами марги худ интизор бошед, то ки инро фаҳмед? Оё шумо омодаед, ки ба Исои Масеҳ муҳлат диҳед, ки Худо пеш аз он ки шумо бо Ӯ сулҳ кунед, рақами шуморо нагузорад?

Қиммати онҳо ин қадар баланд аст. Вобаста ба он, ки шумо бо Исо чӣ мекунед, шумо абадияти худро ё ба даст меоред ё аз даст медиҳед. Ин ду имконияти шумост: осмон ё дӯзах. Дарҳои дигар нест. Ва агар ин таълимот дар бораи дӯзах рост бошад, пас бигзорам, ки ман бо калисои мо чун як оилаи калисоӣ сӯҳбат кунам: он суханони дар девори пушти мо ҳеҷ гоҳ бештар аз ҳозир маъно надоранд.

Мо инҷо ҳастем, ки шогирдонро аз ҳамаи миллатҳо бисозем. Оё шумо метавонед аз ҳолати ҳамсояҳои худ - ҳамкорон, ҳамсинфҳои худ, мардуми дар кӯчаи дигар, мардуми дар саросари ҷаҳон - агар онҳо бе Исои Масеҳ бимиранд, сарнавишти онҳоро фаҳмед? Пас чӣ хоҳед кард? Чӣ хоҳед дод? Чӣ гуна хизмат хоҳед кард? Ба кадом кас сӯҳбат хоҳед кард? Зеро он чизе, ки мо аз Каломи Худо ин субҳ омӯхтем, талаб мекунад, ки посух диҳед. Мо наметавонем бекомит бо бошем. Вақте ки мо ҳақиқатро дар бораи осмон ва дӯзах фаҳмед, мо фаҳмидем, ки мо ганҷеро, ки ба онҳо лозим аст, дорем. Мо мотуҳи қиматбаҳоро кашф кардем. Биёед, онро дод диҳем. Биёед, онро дод диҳем.

Nora Ephron — яке аз favorite screenwriter ва режиссёрони ман — шумо эҳтимол бисёре аз филмҳои ӯро медонед: When Harry Met Sally, Sleepless in Seattle, You’ve Got Mail, Julie & Julia. Ӯ ин ҳафта аз пневмонияи leukemia марбут даргузашт. Ҳангоме ки Ӯ мурданӣ буд, Ӯ ин гуфт:

“Шумо ба як нуқтае аз ҳаёт мерасад, ки дар он бояд реалистикӣ фаҳмед, ки рӯзҳо кӯтоҳтар мешаванд, ва шумо наметавонед фикр кунед, ки шумо онҳоро як рӯз анҷом медиҳед. Агар шумо воқеан хоҳед, ки онҳоро анҷом диҳед, шумо бояд ҳозир онҳоро анҷом диҳед. Бисёре аз одамон бемор мешаванд, ва дод, шумо низ.”

Ӯ ҳақ аст. Ва Nora Ephron чанд рӯз пеш ба ҷовид ворид шуд. Ҳамчунин шумо. Ҳамчунин ман. Шумо дар куҷо хоҳед буд?

Rev. Mike Osborne март, 2019 ба ҳайати RTS Orlando ҳамроҳ шуд, ҳамчун Декани нави Студентҳо. Ӯ инчунин ҳамчун Раҳбари Таълим ва Ҷойгироӣ хизмат мекунад, ки ба студентони MDiv дар омодагӣ ба хизмати пурраи инҷилӣ кӯмак ва роҳнамоӣ мекунад. Илова бар ин Майк аксар вақт дар синфхона пайдо мешавад, ки дарсҳои касриро таълим медиҳад ва дарсҳои машваратӣ барои роҳбарони динӣ.

Ин мақола ба матни пурра аз хутбаи Rev. Osborne асос ёфтааст. Он аз тарафи Copilot, инчунин аз тарафи кормандони теологии Third Millennium Ministries каме ислоҳ шудааст.