Ҳавасмандии мо барои массионерӣ

Ҳавасмандии мо барои миссионерӣ

1 Юҳанно 1:2-6

Муаллиф: Скотт Мур

Хуб аст, ки ман имконият дорам, ки бо шумо аз Каломи Худо мубодила кунам, яъне аз як порчаи навиштаи муқаддас, ки воқеан барои рӯҳи ман оромкунанда буд, вақте ки ман дар бораи худ бештар мефаҳмам ва мо ин кори миссионериро, ки мо онро миссионерӣ меномем, анҷом медиҳем. Хуб аст, ки бидонам, ки ҳавасмандиҳои мо чист. Хуб аст, ки дар бораи он ки мо чӣ гуна шахсон ҳастем, бештар бидонам. Хуб аст, ки бидонам, ки вақте ки мо дуои Худовандро мехонем: “Пас, Малакути Ту биёяд ва иродаи Ту ба ҷо биёяд”, ки ин низ як гуфтугӯ бо Худо аст, ки Худо моҳияти онро истифода мебарад, то дар ҷаҳон ҳамкор- эҷодкунандагони ҷаҳон бошем ва симои ҷалоли Ӯро дошта бошем ва тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур шавад ва мо низ дар ин бора чизе дорем.

Ман ба RTS рафтам, то таълимотеро дар ин бора гирам, вале он танҳо дар ин ҷо монд. Ва ман медонам, ки шумо метавонед бо ман мувофиқат кунед, ки мо чизҳои зиёдеро мефаҳмем, вале ин тамоми фарқи байни ақл ва дил аст ва он чӣ тавр ба дили мо дохил мешавад ва мо метавонем онро ба таври дил пурра фаҳмида, бифаҳмем ва бигӯем: “Ҳа, ман ин ки дар кори Малакут кор мекунам”. Барои ман, кори Малакут чандон зиёд нест - ман дар навиштани хабарнигорӣ хеле бад ҳастам, бинобар ин, агар шумо аз ман хабарнигорӣ мегирифтед, шумо онҳоро дидаед. Ва ин бештар аз он аст, ки ман дар ин бора танбал ҳастам. Бештари он аст, ки аксари кори Малакут, ки ман мебинам, чизе нест, ки шумо одатан менависед.

Дар ҳамсоягии мо як нафар ҳаст; номаш Ҷон Ҷонс ва ӯ ҳафтдеҳсола аст. Ва кай ки ман ба ҳавлии ӯ рӯзонам барои дидани боғи ӯ, ӯ дар боғи худ буд, ки кор мекард, ва ӯ ин корро солҳои зиёд, сию сол боз, мекунад. Ва ӯ фавран ба ман шубҳа кард. Ва ӯ аз эҳтимоли зиёд аз аксари одамони дар ин ҳуҷра ҳастанд, ҳатто аз ман ҳам, антрополог беҳтар аст. Ва ӯ хеле шубҳанок буд ва ба ман гуфт: “Ту аз ман чӣ мехоҳӣ? Иҷозатномаат куҷост?” Гӯё: “Иҷозатномаат куҷост? Ту чӣ мефӯрушӣ? Чӣ тавр, асосан, ту мехоҳӣ маро фиреб диҳӣ, ки - ?” Ва ман бо ӯ суҳбат кардам; ба ӯ гуфтам, ки номаш Скотт Мур аст ва ғайра ва мо дар бораи боғ суҳбат кардем ва ман гуфтам, ки мехоҳам дар паҳлуи хонаи худ боғ бимолам, то ки мо метавонем мардони боғкорро дошта бошем. Ва ӯ ҳанӯз ҳам шубҳанок буд. Хуб, ду ё се ҳафта баъд, ӯ ба ман дар маркази ҷамоат наздик шуд ва ман ӯро нашинохтам, зеро ӯ кӯлҳаи боғдориро напӯшида буд. Ва ӯ ба ман зад бар дӯш ва мегӯяд: “Ман мехоҳам туро бидонам, ки номаш Ҷон Ҷонс аст ва ман мехоҳам туро бидонам, ки ман узр мехоҳам.” Ва ман гуфтам: “Чаро ту узр мехоҳӣ?” Ва ӯ мегӯяд: “Хуб, ман тадқиқот кардам. Ман туро ҷустуҷӯ кардам.” Ва ӯ мегӯяд: “Ту ба ман нагӯф, ки ту пастор ҳастӣ!” Ва ман мегӯям: “Хуб, ман фикр накардам, ки ин муҳим аст!” Ва ӯ мегӯяд: “Хуб, ман пасторҳоро дӯст надорам!” Ва ман мегӯям: “Хуб, ман шодам, ки ба ту нагӯфтам, ки ман пастор ҳастам!” Ва барои солҳои зиёд, дар ду ё се соли охир, ӯ ва ман муносибати аҷоиб эҷод кардем ва ҳеҷ чиз маро бештар аз он шод намекунад, ки ман ба зери карпораи ӯ нишастам ва бо ӯ суҳбат кунам ва ба ӯ гӯш диҳам. Ва тамошои хурсандии ӯ, ки бар рӯи ӯ меояд, кай ки ӯ медонад, ки касе воқеан ба ӯ гӯш медиҳад, зеро ман воқеан лаззат мебарам аз гӯш додан ба ӯ.

Ва аз ин мехостам, ки яке аз кӯдакони мо дар барномаи мактаби худ пас аз мактаб бошад, боғи худро дошта бошад, ки онҳо метавонанд кор кунанд, нигоҳ доранд ва эҷод кунанд ва ман касеро надоштам, ки онро иҷро кунад. Ва ман нахостам, ки онро иҷро кунам. Ман вазаифам пастор, на деҳқон! Шумо медонед, ки он мисли "Ман намедонм, ки чӣ тавр ин корро кунам!" Ва ман ба ӯ нигоҳ мекардам ва ман мисли ӯ - ва ӯ ба ягон чиз дигар шӯруча буд - ва ман гуфтам: "Эй, ман мехостам, ки дар қафои калисо боғ офаридам, то ки ин кӯдакон чизеро дошта бошанд, ки онҳо метавонанд кор кунанд ва ман танҳо касеро меҷӯям, ки ба синни пирӣ расидааст ва медонад, ки чӣ тавр боғдорӣ кунад." Ва ӯ сардоштро мисли ин дар тамоми вақт ҷунбонд ва ман дигар дар бораи ин чиз ҳеҷ чиз нагуфтам. Ман дастҳои ӯро даст задам, ман рафтам, ва қариб чор соат баъд ман дар мизи худ таҳсил мекардам ва ӯ ба ман занг зад ва гуфт: "Оё шумо метавонед ба қафои калисо баргардед, то ки мо ин боғро бунёд кунем?"

Ман мехостам, ки шумо ҳис кунед, ки шумо ҳис мекунед дар бадани худ ҳозир. Ин номи шодмонӣ аст. Чунки ин ҳикояи он аст, ки чӣ тавр ду нафар, ки хеле гуногун ҳастанд, ки анъанавӣ хеле аз ҳамдигар ҷудо ҳастанд, пайваст мешаванд ва бо ҳам шодӣ мекунанд, ва аз ин шодӣ мо офаришро оғоз мекунем. Ва аз офаришҳои мо бо ҳамдигар мо метавонем ба қафо нигоҳ кунем ва бигӯем: "Эй, ин воқеан хуб аст. Ин кӯдакон метавонанд сабзаҳои карамро чинанд." Оё шумо ҳис мекунед? Чунки ин аст, ки Ҷон ба мо мегӯяд, ки сабаби мо барои мавъизаҳо чӣ аст. Наҷот, ҳа, вале наҷот барои чӣ? Касе аз шумо мепурсад: "Чаро шумо бо ман ба боварии худро мубодила мекунед?" Шумо мегӯед: "Вале ман мехостам, ки шумо наҷот ёфтед. Ман мехостам, ки шумо абадиятро дар осмон гузаронед." "Дидаву дигар." Вале Ҷон мегӯяд: "Не, мо ин чизҳоро ба шумо эълон мекунем," агар ман онро хонда тавонам:

Он чизе, ки аз аввал буд, он чизе, ки мо шунидаем, он чизе, ки бо чашмони худ дидаем, он чизе, ки мо ба он нигариштаем ва бо дасти худ ламос кардаем, дар бораи каломи ҳаёт – ҳаёт зоҳир шуд, ва мо онро дидаем, ва ба он шаҳодат медиҳем ва ба шумо эълон медиҳем ҳаёти абадӣ, ки бо Падар буд ва ба мо зоҳир шуд – он чизе, ки мо дидаем ва шунидаем, мо ба шумо низ эълон медиҳем” – ва ин ҷо “биталаб” аст, сабаб – “биталаб, ки шумо низ бо мо шарикӣ кунед.

Он ҳикояте, ки ман ба шумо гуфтам, ҳикояти шарикӣ буд, ки Худо аз тариқи Ҷилси Худ имконпазир месозад.

“Ва дақиқа нашрики мо бо Падар ва бо Писари Ӯ Исои Масиҳ аст. Ва мо ин чизҳоро менависем, ки шодии мо комил бошад.” Шодӣ! Сабаби башарият.

Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддас, мо хоҳиш мекунем, ки на он ки шумо меҳрубон бошед, балки шумо, аз тариқи кори Рӯҳи худ, ба мо иҷозат диҳед, ки мо онро дар чуқури ҷони худ боваранд, ки мо ба Каломи шумо гӯш медиҳем, пас бишавад. Амин.

Вақте ки мо дар бораи ҳавасмандиҳои худ барои масир сухан мегӯем, биёед ва истиқлол кунем ва биёед, ки эътироф кунем, ки мо дар замони худ мардуме ҳастем, ки дар таъриф ва ҳатто номгузорӣ ё ҳатто бидонед, ки ҳавасмандиҳои мо барои чизе чӣ гуна ҳастанд. Оё мо метавонем бо ин аҳд кунем? Ҳама бигӯед: "Амин!" Агар касе аз шумо пурсад - ин аст, ки чӣ гуна шумо маро ба танқид мекашед; ин аст, ки чаро издивоҷ барои ман ғамхор аст. Занам мегӯяд: "Ту ин корро кард; ту ин корро кард. Чаро ту ин корро кард?" Ман метавонам абадан сухан гӯям, аммо чаро ту ин корро мекӣ? Ҳавасмандиҳои дили ту чӣ гуна ҳастанд? Ва шумо метавонед қариб ки бо яқин бидонед, ки вақте шахсе як келима ҷавоб медиҳад, ин аст, ки ҳавасмандии ман, ин аст, ки чаро ман имонамро ба шумо мегӯям, "Зеро ман мехоҳам, ки шумо наҷот ёбед," ин сабаби оддӣ мо метавонем қариб бидонем, ки мо воқеан намедонем, ки дар он ҷо, дар амиқи рӯҳи мо, чӣ гуна ҳақиқатро ба мо тела дод. Ва ин аст, ки чаро. Зеро мо робот нестем. Мо барномаҳои дуӣ нестем, ки ҳавасмандиҳои мо ҳамеша ин ё он ҳастанд. Мо махлуқоти хеле мураккаби Худои қодир, ошиқона ва некӣ ҳастем ва мо хеле мураккаб ҳастем. Дар ҳар рӯз ва дар ҳар вақт ҳавасмандиҳои мо барои ҳар чиз хеле мураккаб ҳастанд. Оё шумо метавонед бо ин розӣ шавед?

Сабабҳои Чаро Ман ё Мо Масир мекунем

Эд аз ман хост, ки бо шумо дар бораи сабабҳои корҳои ман суҳбат кунам. Агар ман ба шумо сабабҳои корҳои худро ё сабабҳои чаро мо мisionерӣ мекунем, бигӯям, ман чизҳоро ба мисли «Хуб, зеро ман мехоҳам мард бошам. Ва ин воқеан ҷолиб аст, ки дар маҳаллаи мо хизмат кунам». Зеро ман дӯст дорам, ки ҳикояҳо гуфтан ва ман дӯст дорам, ки хурсандии вақти гузарондан бо Ҷон Ҷонсро ҳис кунам. Зеро ман дӯст дорам Каломи Худо ва ман дӯст дорам, ки онро таълим диҳам. Ин аст, ки ман барои он сохта шудаам. Зеро, шумо медонед, ки он қобилияти манро медиҳад, ки ҳисси мақсад ва чизҳои монанди онро дошта бошам». Мард ангезаҳои гуногун дорад. Лекин ангезаҳо, ман мехоҳам, ки имрӯз ба шумо кӯмак кунам, ҳадди ақалл ба мо кӯмак кунед ва моро водор кунед, ки ба зери ҷони худ ғарқ шавем ва ангезаҳои худро барои он ки мо мisionерӣ мекунем, кашф ва ҳатто пурсон ва тафтиш кунем. Ва ман аз Каломи Худо чӣ дӯст дорам, ки Ӯ ба мо мегӯяд, ки ангезаҳои мо чӣ аст ва «Назар кунед, хурсандӣ ҳаст, ки шумо ҳис мекунед». Ӯ аз шумо хоҳиш намекунад: «Агар шумо хоҳед, ки мisionерӣ хуб бошед, ин ҷо биёед ва инро дастгирӣ кунед ва тамоми энергия ва захираҳоро сарф кунед, то ки шумо мisionерӣ бузург ба мисли ҳамаи мо китобҳо хонда метавонед». Не! Ӯ мегӯяд, ки чуқури дар бофтаи шумо ҳаст, сабаби мisionерӣ ҳаст. Ва шумо танҳо лозим аст ва ман танҳо лозим аст, ки озод шавем. Ангеза барои мisionерӣ аллакай ҳаст. Шумо ба ман гуфтед, ки кай ки ман ба шумо ҳикояе дар бораи хурсандӣ гуфтам, шумо равшан гаштед.

Як Худои муносибатӣ

Аммо ин дар бахши ҷавҳари мо ҳаст, зеро мо ба симои Худои муносибатӣ офарида шудаем. Он чизе, ки ман дар доктринаи Троицаи худ дӯст дорам ва он чизе, ки ман дар ҳақиқати Троица дӯст дорам - ва ман дар кумитаи имтиҳон дар презитерии худ ҳастам ва ман ҳамеша аз номзадҳо ин суолро мепурсам - "Чӣ аст таъсири амалии доктринаи Троицаи мо, се дар як?" Ва он чизе, ки ман дӯст дорам, ки бишнавam ва он чизе, ки ман дӯст дорам, ки баён кунам, ин аст, ки он ба ман кӯмак мекунад, ки хоҳишҳои ҷони худро бо мардум дар робита бошад, фаҳман. Он ба ман кӯмак мекунад, ки фаҳмам, ки чаро ман бо танҳоӣ мубориза мекунам. Он ба ман кӯмак мекунад, ки фаҳмам, ки чаро ҷудоӣ ин қадар сахт аст. Он ба ман кӯмак мекунад, ки фаҳмам, ки чаро робита ин қадар хуб аст, зеро Исо дар дуои Каҳонаи худ дар Ёҳанно 17 гӯяд, ки: “Эй Падар, ман хоҳиш мекунам, ки онҳое, ки Ту ба ман додаӣ, ҳамаашон бо ман бошанд, онҳо ҷалоли манро бубинанд, ҷалоле, ки Ту ба ман додаӣ, пеш аз бунёди ҷаҳон. Чаро? Зеро Ту маро дӯст дости.”

Феълодаи Троица

Ва ҳамин тавр мо ба муносибати байни Худои Падар, Писар ва Рӯҳулқудс нигоҳ мекунем, ки дар он Падар Писарро дӯст медорад ва Писар Падарро, ки Рӯҳулқудсро дӯст медорад, дӯст медорад. Ва оё шумо барои ин омодаед? Онҳо дӯст медоранд ва дӯст дошта мешаванд. Онҳо лаззат мебаранд ва лаззат бурда мешаванд. Ва пас аз он, дар шодӣ ва дар он муҳаббат, онҳо чӣ кор карда истодаанд? Онҳо эҷод мекунанд. Ва: «Бигзор нур бошад. Бигзор замин бо гиёҳҳо ва паррандаҳо пур шавад» ва ҳамаи ин махлуқҳои аҷиб, ки онҳо эҷод мекунанд. Ва пас: «Биёед, ин ҳама чизро эҷод карда, бигӯем: «Ин хуб аст. Ин хуб аст. Ин хуб аст». Ва пас мо инсонро ба сурати худ эҷод мекунем. Биёед, инсонро ба сурати худ эҷод кунем. Биёед, Адамро шакл кунем», “Genesis 2” (Genesis 2, TG) ва Худо ба ӯ ҳаёт мебахшад, мисли падаре, ки ба фарзанди худ ҳаёт мебахшад, ва ин донистани интиҳоӣ ва бахшидани ҳаёт ба шахсе аст.

Ва ҳамин тавр шумо муҳаббат доред ва пас шодӣ дар роҳҳои муҳаббат ҷори мешавад. Ва аз он шодӣ шумо эҷод мекунед. Ва пас аз эҷод ва ҳамэҷодкунӣ, дуруст аст, ки ҷашн гирифта мешавад. «Ин хуб аст. Ин хеле хуб аст». Ва пас Ӯ инсонро ба бағча мегузорад ва мегӯяд: «Ба мисли Ман бошад. Ва агар шумо хоҳед, ки ба мисли Ман бошед, шумо бояд муносибат дошта бошед. Ин хуб нест, ки шумо танҳо бошед. Пас бо Ман муносибат дошта бошед, вале бо Ӯ низ муносибат дошта бошед. Бағчаро кор кунед». Ва инсон, вақте ки шумо бағчаро кор мекунед – оё касе таҷрибаи парвариши тарбузро дорад, масалан? Агар шумо ин бағчаро кор кунед, он тамоми заминро фаро мегирад ва дар тамоми ҷаҳон паҳн мешавад. Ва пас: «Сарватманд ва афзуда шавед». Ин зеҳният ва беташвишӣ аст. Ин эҷодии эҷодӣ аст. Ва бигзор тамоми замин бо ҷалоли Ӯ пур шавад. Ин аст Он, ки ба сурати Ӯ эҷод шудаем.

Муносибати инсон бо Худо

Ин тавсиф мекунад, ки духтари хурди ман чӣ гуна орзу дорад, вақте ки ман кӯшиш мекунам, ки каме истироҳат кунам ва ба ӯ мегӯям, ки бо play-doh бозӣ кунад, вай ба ман мегӯяд: «Бача, ман мехоҳам, ки ту бо ман бозӣ кунӣ!» Ман мегӯям: «Хуб, ман намехоҳам, ки ҳоло бозӣ кунам; рафта рисолати худро рӯйхат кун.» «Бача, ту бо ман рисолот мекунӣ?» Ҳеҷ кас намехоҳад, ки танҳо эҷод кунад. Ҳеҷ кас намехоҳад, ки танҳо рисолот кунад. Мо ҳама мехоҳем, ки дар ҳамроҳӣ бошем ва мехоҳем, ки ба чашми дигар шахс нигарем ва мехоҳем, ки чашмони ӯ равшан шавад ва он чизеро, ки чашмони мо мекунанд, анҷом диҳад. Ин гуна пайвастӣ аст; ин гуна ҳамроҳӣ аст. Ин гуна мувофиқият аст. Вақте ки мо гиря мекунем, мо мехоҳем, ки дигарон низ гиря кунанд. Вақте ки мо шодӣ мекунем, мо мехоҳем, ки дигарон низ шодӣ кунанд. Ин гуна аст: «Ту бо ман ҳастӣ». Ин аст, ки чаро пешвозиҳо дар Китоби Муқаддас ин қадар бузург ҳастанд, вақте ки мо дар бораи фидия дар Масиҳ, бо Масиҳ сӯҳбат мекунем. Ин Худо ҳамеша аст, ки фосиларо пӯшонда, наздик мешавад ва мо дар симои ин Худо офарида шудаем. Оё ин нест? Ин аст, ки ин муносибат аст.

Аз даст додани мард аз фазл

Аммо баъд мебинем, ки дар муносибат шикаст пайдо мешавад. Оё медонед, ки ман ба куҷо рафта истодаам? Ба Ҷинс 3. Ва шикаст дар паи мор меояд. Он мегӯяд: «Онҳо варақ ва шарм надоштанд». Ва баъд он мегӯяд: «Мор, ки аз ҳамаи ҳайвонҳои саҳро маккортар буд». Ва калимаи «варақист» ва калимаи «маккор» дар ибронӣ, танҳо фарқи ночизе дар ҳаракатҳои саманд дорад ва ҳамин тавр шумо мебинед, ки дар ин ҷо бараҳнагӣ, осебпазирӣ ҳаст. Ва баъд мор бо маккории худ меояд. Ба ибораи дигар, ӯ мисли он ки осебпазир аст, амал мекунад, аммо дар ӯ пинҳонӣ; дар ӯ торикӣ ҳаст. Ӯ на бо нигоҳи таҳдидӣ, дарранда ба онҳо нигоҳ накард; Ӯ бо нигоҳи дилпазир онҳоро нигоҳ кард. «Оё Худо воқеан гуфт? Оё шумо ҳатман намемиранед. Зеро Худо медонад, ки вақте шумо аз мева хӯред, шумо мисли Ӯ хоҳед буд». Ва баъд ӯро ба худ ҷалб кард, фикри ӯро дар зеҳни ӯ ҷалб кард, ва баъд пинҳонӣ ӯро задааст. Ва дар он суқути онҳо, нағли ва зан фаҳмиданд, ки бараҳна ҳастанд ва онҳо худро пӯшиданд. Онҳо пинҳон шуданд.

Ва ин аст қисмати ғамангез. Он аст, ки Худо меояд ва дар боғ роҳ меравад ва ба ҷои он ки фарзандони Ӯ биоянд ва ба сӯи Ӯ давиданд, онҳо гурехтанд. Ҳамаи ҳарфҳои пешакӣ, ҳамаи ҳаракатҳои Худо ба сӯи, ва ҳоло нафси Ӯ, фарзандони Ӯ - дур. Агар шумо волидайн ҳастед, баъзе аз шумо волидоне медонед, ки дард доранд, ки ба фарзандони худ бо меҳрбандӣ наздик мешавед, ва онҳо боварӣ надоранд, ки шумо меҳрбанд ҳастед ва аз шумо гурехтанд ва пинҳон мешавед. Медонед, ки он дард чӣ гуна аст. Ва ҳар қадар фарзандони мо калонтар мешаванд ва мо онро бештар ҳис мекунем, ҳамон қадар дардовартар мешавад. Амин? Пас тасаввур кунед Худое, ки аз офаридаи худ шод аст, офаридае, ки хеле хуб аст, мисли Падари меҳрубона, ки ба сӯи Одам дар боғ ҳаракат мекунад ва ба ҷои он ки Одам бигӯяд: "Ҳа, ман туро дӯст дорам!" дар ҳамроҳӣ ва лаззат бурдан аз якдигар, Одам аз Ӯ гурехт. Ва Ӯ мегӯяд: "Ту кӣ ҳастӣ?" Кадом суханони сахт - "Ту кӣ ҳастӣ?" Ва Одам гуфт: "Хуб, ман шунидам, ки Ту меоӣ ва ман либос надоштам." Ба иборати дигар, "Ман осебпазир будам, бинобар ин ман тарсидам."

Аз Худо пинҳон шудан

Дар ҷое дар ақли Одам чунин қарор гирифт, ки ин Худо пинҳон аст! "Ман наметавонам бо Ӯ осебпазир бошам, зеро агар ман бо Ӯ осебпазир бошам ва агар ман он қисматҳои худро, ки ман онҳоро бад мешуморам, пинҳон накунам ё агар ман пинҳон накунам, ки ман ғалтидаам, пас Ӯ ба ман бо меҳрбандӣ муносибат нахоҳад кард, балки фақат бо ҳақорат. Бинобар ин ман худро пинҳон кардам. Ман худро пӯшондам." Ва ҳоло дар муносибат масофа вуҷуд дорад. Ва агар ҳамаи мо ростӣ бигӯем, ин сабаби он аст, ки мо дар муносибатҳо сунъӣ мемонем. Амин? Ин аст, зеро мо боварӣ надорем, ки дигарон ҳангоми муносибат бо мо ҳақиқатан чӣ гуна ҳастанд. Ин даҳшатнок аст. Ман ба ту ҷалб шудаам, зеро мо аз як Худо офарида шудаем, вале ту аз ман дигар ҳастӣ. Бинобар ин, агар мо муносибат дошта бошем, ман намедонам, ки дар ту ҳақиқатан чӣ гуна аст; Ман ҳатто мотивацияҳои худро ҳам намедонам, бинобар ин ин муносибат метавонад бад шавад.

Осебпазирии инсон

Ва оё шумо мебинед, ки чӣ гуна ин тензия, ҳоло на якбора мард ва зан, онҳо барои доварӣ дар бораи ҷаҳоне, ки ба онҳо меояд, танҳо мондаанд? Мо дар ҷаҳон ва дар муносибатҳое, ки наметавон ба некӣ боварӣ дошт, осебпазирем. Чӣ гуна ин боварӣ буд. Онҳо аз ҷониби Иблис фирефта шуданд ва ба он боварӣ доштанд ва гуноҳ карданд, гирифтанд ва хӯрданд. Пас, ин еътиқодҳои дили онҳо ва ин еътиқодҳои дили мо ҳастанд – “Ман бояд ҳама чиз ва ҳамаро доварии сахтгирона кунам, ки ё барои ман нек аст ё бад. Аз ин рӯ, ман бояд онро идора кунам, то амнияти худро таъмин кунам ва дар ин ҷаҳон қонеъии худро пайдо кунам. Ман танҳо ҳастам. Ман ятим ҳастам.” Ва ин ҳаёт аст, ки мо месозем. Ин ҳамаи баргҳои анҷир ҳастанд, ки мо месозем. Мо пинҳон мекунем ва идора мекунем. Мо идоракунандагони аъло ҳастем. Мо идоракунандагони чунонанд. Мо мардумро дӯст медорем, то ки дӯстдошта шавам. Ин идоракунӣ аст, дуруст? Мо воқеан хуб ҳастем, зеро мо мехоҳем, ки мардум низ ба мо некӣ кунанд. Ин “агар-пasтан” аст. Ин аст: “Агар ман ин корро кунам, пас шумо ин корро мекунед. Агар шумо ба ман наздик шавед, пас шумо метавонед маро бикушед, аз ин рӯ ман ба шумо наздик нахоҳам шуд. Ман аз шумо пинҳон хоҳам шуд.” Ин бозии шатранҷи доимӣ аст, ки чархҳои мо ҳамеша дар он чизе, ки мо фирефта шудаем, ки бозии ҳаёт аст, давр мезананд ва мо бояд ҳифозат шавед ва наметавонем осебпазир бошем.

Лекin мушкилот дар инҷо аст. Хохшиши мо барои дӯст доштан ва дӯстдошташудан, хохиши мо барои дар ҳамроҳӣ будан ва лаззат бурдан аз мардум ва лаззат бурдан аз ҷониби мардум, хохиши мо барои кор кардан бо мардум барои эҷоди некӣ ва эҷоди чизе, ки мақсаднок ва қиматбаҳо аст, ва хохиши мо барои ҷашн кардан вақте ки ин рӯй медиҳад, барои ҷашнгирӣ шудан, ҳамаи онҳо боқӣ мемонанд. Ҳамаи мо ин хохишҳоро дар дили худ дорем, ин хохишҳои амиқ дар дили худ. Амин? Хуб, ман мехоҳам бори дигар кӯшиш кунам ва нигоҳ кунед, шумо танҳо бояд як бор мисли калисои ман садо кунед. Амин? Ҳа! Ман ба ин пайваст ниёз доштам! Ман ба он ниёз доштам! Ман ба чашмони шумо ниёз доштам! Ман ба суханони шумо ниёз доштам! Ман ба чизе ниёз доштам! Дидатон, ман бо шумо осебпазир ҳастам. Ман ба ин ниёз доштам. Ман шурӯъ ба эҳсоси каме ҷудоӣ дар ин ҷо кардам. Ман аллакай ба қадри кофӣ баланд ҳастам, хуб?

Мо бояд тавба кунем

Бинобар ин, ҳавасҳои мо акнун аз робитаи шодмонӣ ва муҳаббат ба ҳифзи тарсу ҳарос ва пешбурди худбинӣ мегузаранд. Ва аз ҳамин ҷо бисёре аз ҳавасҳои мо барои мавъизаҳо сарчашма мегиранд. Пас, чӣ тавр мо метавонем қадам гузорем? Чӣ тавр мо метавонем ҳаракат кунем? Хуб, ин навиштаҷот калиди мо ро ҳидоят мекунад. Ва ин ки аввал тавба кунем. Акнун, вақте ки ман тавба мекунам, ман дар бораи гардиши 180-дараҷа сӯҳбат намекунам. Ман ҳатто ин истилоҳро шарҳ медиҳам; онро тавбаи муносибатӣ меноманд. Зеро тавба ин нест, ки "Худо дар онҷо бо назари танбеҳ ва маҳкум аст, ва ман бояд дар танҳоӣ тавба кунам, ва аз ин рӯ, Ӯ ба ман наздик мешавад". Ин аст, ки аксари мо боварӣ дорем. Мо кӯшиш мекунем - шумо медонед, ки шумо наметавонед Ӯро ба ин тарз наздиктар кунед. Балки, ин чӣ аст? Ин меҳри Худо аст, ки мо ро ба тавба меорад. Тавба ҳамеша пас аз он ки мо меҳри Худоро дидаем ва мушоҳада кардем, меояд. Ки мо медонем, агар мо гуноҳҳои худро иқрор шавем, Ӯ чӣ аст? "Вафодор ва адолатнок аст, ки гуноҳҳои мо ро бибахшад". Чӣ меҳри мо дар ин ҷо сӯҳбат мекунем? Чӣ тавр мо метавонем аз пинҳон ва ҳама чизро барои дур шудан аз мардум анҷом додан ба қадам гузоштан ва осебпазир будан ва худро барои он муошират ва он шодмонӣ ва ҳамаи он чизҳои дигар, ки мо барои онҳо офарида шудаем, пешниҳод кунем? Мо аввал бояд бидонеем, ки муносибати мо бо Падар амн аст. Ва он амн аст, зеро Ӯ ба мо омад.

Масеҳ худро шунавоӣ кард

Ва ҳамин аст, ки Ўоанн ба мо дар ин ҷо медиҳад. “Он чи ки мо бо чашмони худ дидаем, он чи ки мо ба он нигоҳ кардем ва бо дасти худ ламс кардем.” Ӯ инро борҳо ва борҳо такрор мекунад. Ба ибораи дигар, ин ҳақиқати теологии оддӣ нест; ин ҳақиқати воқеӣ ва вазъиятиест, ки Исо худро ба мо нишон дод. Худо дар Масиҳ худро шунавоӣ кард. Оё шумо медонед, ки чӣ қадар дардовар аст, ки шунавед, вале нашунаванд? Аксари мо ҳеҷ гоҳ хоҳишҳои амиқи худро намефаҳмем, зеро касе гӯш намекунад. Амин? Ва хоҳишҳои мо монанди «Мард, ман мехоҳам, ки шумо он дастмолро осон кунед. Ман мехоҳам, ки шумо табақҳоро бошед», ё чизе монанди он. Не, ин воқеан хоҳиш нест. Хоҳиш ин аст, ки «Ман воқеан мехоҳам, ки шумо маро қадр кунед. Ман мехоҳам, ки шумо инро кунед». Вале мо наметавонем онро бишунавем.

Исо берун омад. Ӯ худро ба мо нишон дод. Ӯ худро шунавоӣ кард – қобили нофаҳмӣ. Нишон дод – қобили масхара кардан ва ҳаҷв кардан ва хор кардан. Ӯ худро дастрас кард. Ва он калима дар юнонӣ маънои «даст задан», монанди як шахси нобино дар тирарӯӣ ба чизе такя кардан. Ин маъно аст, ки Ӯ худро қобили куштан кард. Ӯ худро тобеи амалҳои одамони суханчӣ, ки пинҳон мекунанд, вале инчунин аз зебоии Ӯ ҷалб карда шудаанд, ки мехоҳанд ба синаи Ӯ такя кунанд, вале инчунин мехоҳанд Ӯро бӯса кунанд ва дар пушти Ӯ ханд кунанд. Ин аст Масиҳи осебпазири мо. Ӯ ба мо не бо сарзаш, балки бо меҳрубонӣ меояд. Ва барои тавба кардан, барои гузаштан аз ақл – ҳақиқтан метаноия; барои гузаштан аз ақл, пас аз ақл. Пас аз ақли танқидӣ, ки «Агар, пас; агар, пас; агар, пас. Агар ман ин корро кунам, пас ин» – рафтан ба ҷойҳои амиқи ҷони мо, ки дар он ҷо хоҳишҳои мо истиқомат мекунанд ва дар он ҷо тавба кардан ҷойгир аст, вақте ки мо ангезаҳои худро ва ангезаҳои бади худро ва суханчии худро ва тирагии худро таслим мекунем.

Исо худро ба мо нишон медиҳад

Чӣ тавр мо метавонем ин корро анҷом диҳем? Ин аст сабаби он ки мо метавонем ин корро анҷом диҳем. Ин аст чизе ки ман дар ин навишта ҷашни онро мегирам. “Ин аст паёмбарии ки мо аз Ӯ шунидаем ва ба шумо эълон мекунем, ки Худо нур аст ва дар Ӯ ҳеҷ тирагие нест.” Ба ибораи дигар, вақте Исо худро ба шумо намоён месозад, вақте Ӯ бо меҳрубонӣ ба сӯи шумо меояд, Ӯ, бар хилофи мор, дар ҷайби худ чизе нест. Дар Ӯ ҳеҷ тирагие нест. Ҳеҷ ангезаи бади ки Ӯ шуморо ба сӯи худ мекашад, то ки ба шумо зарар расонад, нест. Бинобар ин, шумо метавонед боварӣ кунед ки ҳама чиз дар раҳҳои илоҳии Ӯ ки ба сӯи шумо меояд – чӣ аст? Барои некӯии шумо ва барои тағйир ёфтани шумо. Барои некӯии мо ва барои тағйир ёфтани мо. Мо метавонем худро дар ҷаҳоне ки Худо бар Ӯ салтанат дорад ва Ӯро идора мекунад, осеб‌پذیر созем, зеро мо метавонед боварӣ дошта бошем ки дар Ӯ ҳеҷ тирагие нест. Ҳатто дар ҷаҳони дарднок. Амин! Ин аст Худоён. Бинобар ин, мо метавонем бе тарс пеш рафтем. Ӯ гуноҳҳои моро пардохт кардааст. Ҳар дард ва ҳар ранҷе ки мо аз сар гузаронидаем ва ҳамаи мо аз сар гузаронидаем, ҳар фрейми ки мо аз сар гузаронидаем ва муносибатҳои ки онҳоро хеле душвор мегардонад, мо метавонем боварӣ дошта бошем ки он барои некӯии мост. Чаро? Зеро Ӯ моро пардохт кардааст. Ӯ барои мо кафо кардааст. Ин нест ҳукми Ӯ. Танҳо назари меҳрубони Ӯ бар мо ҳоло.

Вақте ки Масеҳ меояд, мо метавонем бигӯем: «Эй, инсон, ман туро дӯст дорам». Ва Ӯ метавонад ба шумо бигӯяд: «Ман низ туро дӯст дорам». Ва шумо метавонед бигӯед: «Эй, инсон, ман мехоҳам ки аз ҷониби Ту лаззат бурда шавам». Ва Ӯ мегӯяд: «Хуб, ин дар эътирофи ту ҳаст, писарам. Ту барои он ки Маро ҷалол диҳӣ ва аз Маро то абад лаззат бибарӣ, аммо ту низ барои он ки аз ҷониби Маро то абад лаззат бурда шавии. Ва ман аз ту лаззат мебарам, писарам». Оё ин хабарҳои аҷиб нест? Чунки мо мехоҳем лаззат бибардем ва Ӯ низ аз мо лаззат мебарад. Ва аз ин рӯ, мо метавонем бо дигарон пеш равед. Мо метавонем ба тариқи Ӯ рафтор кунем – осеб-панҷа. Ва инҷа ҳаст мавъиза. Оё шумо омодаед? Мо метавонем худро ба ифода бидарем. Мо метавонем худро дида шавед. Мо дигар бо баргҳои анҷир зиндагӣ карданро лозим надорем. Мо метавонем ҳамаи худро дида шавед. Дар мавъиза, ин нест комил. Ҳикояҳои беҳтарин дар мавъиза ҳикояҳои нокамӣ ҳастанд. Хуб? Ва чӣ тавр ин рӯй дода метавонад? Чунки вақте ки мо дар нур рафтор мекунем, чӣ мегӯяд Ҷон ба мо? Хун дарёи Исоӣ пӯстани мо аз гуноҳҳои мо тоза мекунад. Оё ин аҷиб нест? Мо метавонем худро ба ифода бидарем, мо метавонем худро шунида шавед, то вақте ки мо ба касе меравем ва мегӯем: «Ман танҳо мехоҳам имонамонро бо ту мубодила кунам», ва онҳо мепурсанд: «Чаро?», мо метавонем бигӯем: «Хуб, ин саволи пур аз маъно ҳаст. Ман шояд баъзе сабабҳои худхоҳам дорам, чунки ман пештар дар робитаҳо будам ва онҳо хуб анҷом наёфтанд, ва аз ин рӯ ман каме тарсидаам, аммо дар бораи ту ва ҳаёти ту чизе ҳаст, ки ман мехоҳам туро бештар биням ва ман метавонам мубодила кунам. Ва ягона роҳи он ки ман медонам, ки мо бо мурури замон метавонем ба зери сатҳи чизҳо, ба дили мо биравем, ин аст ки ҳар дуи мо бояд бидонанд, ки мо чизе барои тарс кардан надорем, ҳатто вақте ки мо бо якдигар бад мешавем».

Оё ин аҷиб нест? Ин аст ҳавасмандии мо барои мавъиза. Мо метавонем бо осеб-панҷа пеш равед. Чунки Ӯ аз мо лаззат мебарад, аз ин рӯ мо метавонем аз дигарон лаззат бибардем. Амин? Биёед, дуо кунем.

Эй Бари Таъала, мо аз Ту мехоҳем, ки ба таблиғи Келими Худ ва гӯш кардани он баракат диҳӣ. Эй Бари Таъала, мо ба Ту шукр мегӯем, ки Ту нисбат ба мо ин қадар меҳрубонӣ дороӣ. Ба мо ёрӣ деҳ, ки мо ба Ту эътимод дошта бошем, ҳамчун мо дар ин хизмат идома медиҳем ва ҳамчун мо дар рӯзи худ пеш меравем. Ба номи Исои Масиҳ, амин.